ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମୁଚ୍ଯତାଂ ମାନୁଷଂ ଭାଵଂ ତାଂ ଜାତିଂ ସ୍ମର ପୌର୍ଵିକୀମ୍ 122.

ମାନବ ଭାବକୁ ଛାଡ଼, ପୂର୍ବ ଜାତିକୁ ସ୍ମରଣ କର।

ମନ୍ମାତାପିତରୌ ଗତ୍ଵା ପ୍ରସାଦଯ ଶୁଚିସ୍ମିତେ

ମୋ ମାଁ ଓ ବାପାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ହସୁଥିବା ମୁଖର ମହିଳା, ତାଙ୍କର କୃପା ଚାହିଅ।

ତଯୋରାଜ୍ଞାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ମାନଯିତ୍ଵା ଯଥାର୍ହତଃ

ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ନେଇ, ଯଥାଯଥ ଆଦର କରି,

ସ୍ଵପୂର୍ଵଜନ୍ମଵୃତ୍ତଂ ତୁ ଦେଵାନାମପି ଦୁଲର୍ଭମ୍

ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କଥା ଦେବତାମାନେ ପାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

ତତଃ ସା ହ୍ଯନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ଶ୍ଵଶ୍ରୂଶ୍ଵଶୁରଯୋଃ ପୁରଃ

ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଦୋଷହୀନ ନାରୀ ଶ୍ୱଶୁର ଓ ଶ୍ୱଶ୍ରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ,

କିଂଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁକାମାସ୍ମି ତତ୍ର ଵାମଵଧୀଯତାମ୍

ମୁଁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ସାବଧାନ ହୋଇ ଶୁଣ।

ପୁଣ୍ଯେ କୋକାମୁଖେ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛାଵସ୍ତତ୍ର ଵାଂ ଗୁରୂ

ମୁଁ ପବିତ୍ର କୋକାମୁଖକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏହା ପାଇଁ ତୁମ ଦୁହଁର ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଚାହିଁଁ।

ଅଦ୍ଯ ଯାଵତ୍କିମପି ଵାଂ ଯାଚିତଂ ନ ମଯା କ୍ଵଚିତ୍

ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଦୁହଁଠାରୁ କିଛି ଚାହିଁ ନାହିଁ।

ଶିରାଵେଦେନଯା ଯୁକ୍ତଃ ସଦା ତଵ ସୁତୋ ହ୍ଯଯମ୍

ତୁମର ପୁଅ ସଦା ମୁଣ୍ଡ ବେଥାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଛି।

ସୁଖାନି ସର୍ଵଵିଷଯାନ୍ଵିସୃଜ୍ଯ ପରିପୀଡିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ସୁବିଧାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।

କଦାଚିନ୍ନୋକ୍ତପୂର୍ଵଂ ତେ ରହସ୍ଯଂ ପରମଂ ମହତ୍ 122.

ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମକୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଗଭୀର କଥା କେବେ କହିନଥିଲି।

ଦମ୍ପତିଭ୍ଯାଂ ହି ମନନଂ ରୋଚତାଂ ସର୍ଵଥୈଵ ହି

ପତି-ପତ୍ନୀ ଦୁହେଁ ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ଭାବିବେ।

କରେଣ ସ୍ଵଯମାଦାଯ ଵଧୂଂ ପୁତ୍ରମୁଵାଚ ହ

ପୁଅ ନିଜେ ହାତରେ ବଧୁଙ୍କୁ ଧରି, କଥା କହିଲେ।

ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥ ଯାନାନି ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚାପ୍ସରସୋପମାଃ

ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଯାନ ଏବଂ ଅପ୍ସରା ସଦୃଶ ମହିଳାମାନେ—

ଶରଣଂ ଵିତ୍ତଯୋ ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

ଧନ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ରାଜ୍ୟ—ସବୁ କିଛି ତୁମରେ ନିର୍ଭର କରିଛି।

ତ୍ଵଯି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ ପ୍ରାଣାଃ ସନ୍ତାନଂ ଚ ତଦୁତ୍ତରମ୍

ଜୀବନ ଓ ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟ ତୁମରେ ନିର୍ଭର କରିଛି।

ପିତୁଃ ପାଦୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ

ପୁଅ ବିନୟ ସହିତ ବାପାଙ୍କର ପାଦ ଧରି କହିଲେ।

ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ରାହଂ ତୂର୍ଣଂ କୋକାମୁଖଂ ମହତ୍

ମୁଁ ଶୀଘ୍ର କୋକାମୁଖ ନାମକ ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ।

ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ବଲଂ କୋଶୋ ମମୈଵୈତନ୍ନ ସଶଂଯଃ ।। ତତ୍ରୈଵ ଗମନାନ୍ମହ୍ଯଂ ଵେଦନା ନାଶମେଷ୍ଯତି

ତେବେ ରାଜ୍ୟ, ସେନା ଓ ଧନ-ଦୌଲତ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ହେବ; ସେଠାକୁ ଯିବାରେ ମୋର ବେଥା ଶେଷ ହେବ।

ପୁତ୍ରୋକ୍ତମଵଧାର୍ଯୈଵ ଶକାନାମଧିପୋ ନୃପଃ

ପୁଅଙ୍କର କଥା ବୁଝି, ଶକ ରାଜା—

ଵଣିଜଶ୍ଚୈଵ ପୌରାଶ୍ଚ ଵୈଶ୍ଯାଶ୍ଚାପି ଵରାଙ୍ଗନାଃ 122.

ବ୍ୟାପାରୀ, ସହରବାସୀ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ମହିଳାମାନେ—

ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ପ୍ରାପ୍ତଃ କୋକାମୁଖଂ ତ୍ଵିଦମ୍ ।। ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଵରାରୋହା ଭର୍ତ୍ତାରମିଦମବ୍ରଵୀତ୍

ଏପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ କୋକାମୁଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣବତୀ ଜଣେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପୂର୍ଵପୃଷ୍ଟଂ ମଯା ଯତ୍ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମୀତି ଚ ମାଂ ପ୍ରତି

ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।

ନିଶମ୍ଯେତି ପ୍ରିଯାପ୍ରୋକ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଯଶସ୍ଵିନି

ପ୍ରିୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯଶସ୍ବୀ ରାଜପୁତ୍ର ଅତି ଖୁସି ହେଲେ।

ରଜନୀ ସମ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତେଯଂ ସୁଖଂ ସ୍ଵାପୋ ଵିଧୀଯତାମ୍

ରାତି ଆସିଗଲା; ଚଲ, ସୁବିଧାରେ ଶୁଇବା ଏବଂ ବିଶ୍ରାମ କରିବା।

ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ସ୍ନାତୌ କ୍ଷୌମଵିଭୂଷିତୌ

ପ୍ରଭାତ ହେଲା ପରେ, ନାହାଇ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଆମେ ସଜିଗଲୁ।

ଵ୍ଯାଧେନ ନିଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ବଡିଶେନ ଜଲେଚରଃ

ମୁଁ ଏକ ଶିକାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରା ପଡିଲି, ଯେପରିକି ଗାଁ ଫାନ୍ସରେ ଧରା ପଡିଥିବା ମାଛ।

ତେନ ତସ୍ଯ ପ୍ରହାରେଣ ଜାତା ଶିରସି ଵେଦନା 122.

ତାଙ୍କର ଘା ଦେଇ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ବେଦନା ଆସିଗଲା।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ପୂର୍ଵପୃଷ୍ଟଂ ଚ ଯତ୍ତ୍ଵଯା

ଓ ସୁମଧୁରା, ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ଏହି କଥା ଏବେ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।