ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନମୋଽସ୍ତୁ ଵେଦାନ୍ତରଗାପ୍ରତର୍କ୍ଯ ନମୋଽସ୍ତୁ ନାରାଯଣ ମତ୍ସ୍ଯରୂପ । ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ସୁସ୍ଵର ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତେ ନମୋଽସ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଵଯରୂପଧାରିନ୍ ।। 9.

ନମସ୍କାର ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ବେଦ ଓ ତର୍କରେ ଅଗମ୍ୟ, ନମସ୍କାର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ମାଛ ରୂପରେ। ନମସ୍କାର ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱର ଓ ବିଶ୍ୱର ରୂପଧାରୀ, ନମସ୍କାର ଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟ ନଥିବା ରୂପଧାରୀ।

ନମୋଽସ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କମରୁତ୍ସ୍ଵରୂପ ଜଲାନ୍ତଵିଶ୍ଵସ୍ଥିତ ଚାରୁନେତ୍ର । ନମୋଽସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମଃ ପ୍ରପାହି ନୋ ମତ୍ସ୍ଯତନୁଂ ଵିହାଯ ।। 9.

ନମସ୍କାର ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାୟୁର ରୂପଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ଚମତ୍କାର ନୟନ ଧାରଣ କରୁଥିବା। ନମସ୍କାର ବିଷ୍ଣୁ, ଆମେ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛୁ; ମାଛ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।

ତ୍ଵଯା ତତଂ ଵିଶ୍ଵମନନ୍ତମୂର୍ତ୍ତେ ପୃଥଗ୍ଗତେ କିଞ୍ଚିଦିହାସ୍ତି ଦେଵ । ଭଵାନ୍ ନ ଚାସ୍ଯ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତମୂର୍ତ୍ତି- ସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ଵଯଂ ତେ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ।। 9.

ତୁମେ ଅନନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛ। ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି କି? ତୁମେ ଏହାଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହଁ। ଆମେ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛୁ।

ଖାତ୍ମେନ୍ଦୁଵହ୍ନିଶ୍ଚ ମନଶ୍ଚ ରୂପଂ ପୁରାଣମୂର୍ତ୍ତେସ୍ତଵ ଚାବ୍ଜନେତ୍ର । କ୍ଷମସ୍ଵ ଶଂଭୋ ଯଦି ଭକ୍ତିହୀନଂ ତ୍ଵଯା ଜଗଦ୍ଭାସତି ଦେଵଦେଵ ।। 9.

ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ମନ, ଏସବୁ ତୁମ ପୁରାତନ ଦେହର ରୂପ, ହେ କମଳନୟନ। ଯଦି ଆମର ଭକ୍ତି ନାହିଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶିବ, ଆମକୁ କ୍ଷମା କର; କାରଣ ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ବିଶ୍ୱ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।

ଵିରୁଦ୍ଧମେତତ୍ ତଵ ଦେଵରୂପଂ ସୁଭୀଷଣଂ ସୁସ୍ଵନମଦ୍ରିତୁଲ୍ଯମ୍ । ପୁରାଣ ଦେଵେଶ ଜଗନ୍ନିଵାସ ଶମଂ ପ୍ରଯାହ୍ଯଚ୍ଯୁତ ତୀଵ୍ରଭାନୋ ।। 9.

ତୁମ ଦେବ ରୂପଟି ବିରୋଧାଭାସୀ ଲାଗୁଛି—ଅତି ଭୟଙ୍କର, ତଥାପି ମଧୁର ସ୍ୱର, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼। ପୁରାତନ ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ, ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ଅଚ୍ୟୁତ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ, ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦିଅ।

ଵଯଂ ହି ସର୍ଵେ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଭଯାଚ୍ଚ ତେ ରୂପମିଦଂ ପ୍ରପଶ୍ଯ । ଲୋକେ ସମସ୍ତଂ ଭଵତା ଵିନା ତୁ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଦେହଗତଂ ପୁରାଣମ୍ ।। 9.

ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ। ଭୟରୁ ତୁମ ଏହି ରୂପକୁ ଦେଖୁଛୁ। ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମକୁ ଛାଡି ଆଉ କୌଣସି ପୁରୁଣା ଦେହଧାରୀ ଅଛିନାହିଁ।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଦେଵୋ ଜଲସ୍ଥାନ୍ ଜଗୃହେ ଚ ସଃ । ଵେଦାନ୍ ସୋପନିଷଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାନନ୍ତଃସ୍ଥଂ ରୂପମାସ୍ଥିତଃ ।। 9.

ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ସେ ସମୟରେ ଭଗବାନ ଜଳରେ ରହି, ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରମାନେକୁ ଉଠାଇଲେ।

ଯାଵତ୍ସ୍ଵମୂର୍ତିର୍ଭଗଵାଂସ୍ତାଵଦେଵ ଜଗତ୍ ତ୍ଵିଦମ୍ । କୂଟସ୍ଥେ ତଲ୍ଲଯଂ ଯାତି ଵିକୃତିସ୍ଥେ ଵିଵର୍ଦ୍ଧତେ ।। 9.

ଭଗବାନ ନିଜ ରୂପରେ ରହିଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ସଂସାର ଅଛି। ସେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଲୟ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାନ୍ତି, ସଂସାର ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ ଲୋକଭାଵନଃ । ଵିରରାମ ତତଃ ସୃଷ୍ଟିର୍ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ ଧରେ ତଦା ।। ୧୦.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଭଗବାନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଳକ, ବିଶ୍ରାମ କଲେ; ତାପରେ ପୃଥିବୀରେ ସୃଷ୍ଟି ବିକାଶ ପାଇଲା।

ଵୃଦ୍ଧାଯାମଥ ସୃଷ୍ଟୌ ତୁ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ପୁରାତନମ୍ । ନାରାଯଣାଖ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ଯଜନ୍ତୋ ଵିଵିଧୈର୍ମଖୈଃ ।। ୧୦.

ସୃଷ୍ଟି ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ପରେ, ସମସ୍ତ ପୁରୁଣା ଦେବତାମାନେ 'ନାରାୟଣ' ନାମକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।

ଦ୍ଵୀପେଷୁ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷୁ ଵର୍ଷେଷୁ ଚ ମଖୈର୍ହରିମ୍ । ଦେଵାଃ ସତ୍ରୈର୍ମହଦ୍ଭିସ୍ତେ ଯଜନ୍ତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽନ୍ଵିତାଃ । ତୋଷଯାମାସୁରତ୍ଯର୍ଥଂ ସ୍ଵଂ ପୂଜ୍ଯଂ କର୍ତୁମୀପ୍ସଵଃ ।। ୧୦.

ସମସ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ଭୂଭାଗରେ, ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଖୁସି କରିବାକୁ ଓ ନିଜ ପୂଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ।

ଏଵଂ ତୋଷଯତାଂ ତେଷାଂ ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ତ୍ରିକମ୍ । କାଲେ ଦେଵସ୍ତଦା ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତ୍ଵଂ ଜଗାମ ହ ।। ୧୦.

ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, ସେ ସମୟରେ ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।

ଅନେକବାହୂଦରଵକ୍ତ୍ରନେତ୍ରୋ ମହାଗିରେଃ ଶ୍ରୃଙ୍ଗମିଵୋଲ୍ଲିଖଂସ୍ତଦା । ଉଵାଚ କିଂ କାର୍ଯମଥୋ ସୁରେଶୋ ବ୍ରୂତାଂ ଵରଂ ଦେଵଵରା ଵରଂ ଵଃ ।। ୧୦.

ଅନେକ ହାତ, ପେଟ, ମୁଁହ ଓ ଆଖି ସହିତ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ କହିଲେ: 'କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କହ, ତୁମେ କ'ଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ?'

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ଜଯସ୍ଵ ଗୋଵିନ୍ଦ ମହାନୁଭାଵ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ନାଥ ଵରେଣ ଦେଵାଃ । ମନୁଷ୍ଯଲୋକେଽପି ଭଵନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ଵିହାଯ ନାସ୍ମାନ୍ଭଵତେ ହ କଶ୍ଚିତ୍ ।। ୧୦.

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: 'ଜୟ ହେଉ, ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ! ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ଆମେ ଦେବତା ଅଛୁ। ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଛାଡି ଆଉ କେହି ନାହିଁ।'

ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ଯେ ଚ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେଽଶ୍ଵିନୌ ମରୁତଶ୍ଚୋଷ୍ମପାଶ୍ଚ । ସର୍ଵେ ଭଵନ୍ତଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ ସ୍ମ କୁରୁଷ୍ଵ ପୂଜ୍ଯାନିହ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ।। ୧୦.

ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମରୁତ ଓ ପିତୃମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ହେ ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି; ଆମକୁ ଏଠାରେ ପୂଜ୍ୟ କର।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତୈସ୍ତୁ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ହରିଃ । କରୋମି ସର୍ଵାନ୍ ଵଃ ପୂଜ୍ଯାନିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ତରଧୀଯତ ।। ୧୦.

ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ କହିବା ପରେ, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର ହରି କହିଲେ, 'ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜ୍ୟ କରିଦେବି,' ବୋଲି କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଦେଵା ଅପି ନିଜୌକାଂସି ଗତଵନ୍ତଃ ସନାତନମ୍ । ସ୍ତୁଵନ୍ତଃ ପରମେଶୋଽପି ତ୍ରିଵିଧଂ ଭାଵମାସ୍ଥିତଃ ।। ୧୦.

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଶାଶ୍ୱତ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ; ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱର ତିନି ପ୍ରକାର ଭାବ ଧାରଣ କଲେ।

ଏଵଂ ତ୍ରିଧା ଜଗଦ୍ଧାତା ଭୂତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଆରାଧ୍ଯ ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ରାଜଂ ତାମସଂ ଚ ତ୍ରିଧା ସ୍ଥିତମ୍ ।। ୧୦.

ଏଭଳି, ତିନି ଭାବରେ ଜଗତର ପାଳକ ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱର ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ଭାବରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜା କଲେ।

ସାତ୍ତ୍ଵିକେନ ପଠେଦ୍ ଵେଦାନ୍ ଯଜେଦ୍ ଯଜ୍ଞେନ ଦେଵତାଃ । ଆତ୍ମନୋଽଵଯଵୋ ଭୂତ୍ଵା ରାଜସେନାପି କେଶଵଃ ।। ୧୦.

ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବରେ ବେଦ ପଢ଼ିବା ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; କେଶବ ନିଜ ଅଂଶ ହୋଇ ରାଜସିକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।

ସ କାଲରୂପିଣଂ ରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରକୃତ୍ଯା ଶୂଲପାଣିନମ୍ । ଆତ୍ମନୋ ରାଜସୀଂ ମୂର୍ତିଂ ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ । ତାମସେନାପି ଭାଵେନ ଅସୁରେଷୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୧୦.

ସେ କାଳର ରୂପରେ, ରୌଦ୍ର ସ୍ୱଭାବ ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ହୋଇ, ନିଜ ରାଜସିକ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ; ତାମସିକ ଭାବରେ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।

ଏଵଂ ତ୍ରିଧା ଜଗଦ୍ଧାତା ଭୂତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଆରାଧଯାମାସ ତତୋ ଲୋକୋଽପି ତ୍ରିଵିଧୋଽଭଵତ୍ ।। ୧୦.

ଏଭଳି, ତିନି ଭାବରେ ଜଗତର ପାଳକ ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱର ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜା କଲେ; ତାପରେ ସଂସାର ମଧ୍ୟ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା।

ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶାନନାମ୍ନା ଗୃହ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ସ ଚ ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ କୃତେ ଯୁଗଵରେ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୧୦.

ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ନାମରେ ସେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏବଂ ସେଇ ଦେବତା ନାରାୟଣ କୃତଯୁଗରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିଲେ।

ତ୍ରେତାଯାଂ ରୁଦ୍ରରୂପସ୍ତୁ ଦ୍ଵାପରେ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିମାନ୍ । କଲୌ ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ବହୁରୂପୋ ଵ୍ଯଜାଯତ ।। ୧୦.

ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସେ ରୁଦ୍ର ରୂପେ, ଦ୍ୱାପରରେ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଦେବତା ନାରାୟଣ ବହୁ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।

ତସ୍ଯାଦିକୃତ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚରିତଂ ଭୂରିତେଜସଃ । ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ସର୍ଵଂ ସୁଶ୍ରୋଣି ଗଦତୋ ମମ ଭାମିନି ।। ୧୦.

ଓ ମଧୁର କଟିଯୁକ୍ତେ, ଏବେ ମୋ ଉପରେ ମନ ଦେଇ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଯେପରି ହେଉଛି ସେଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି, ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣ।

ଆସୀତ୍ କୃତଯୁଗେ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକୋ ମହାବଲଃ । ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଦ୍ଵଯଂ ଚାସୀଦଵିଶିଷ୍ଟଂ ମନୋରମମ୍ ।। ୧୦.

କୃତଯୁଗରେ ସୁପ୍ରତୀକ ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ଦୁହେଁ ସମାନ ଭାବେ ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର।

ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭା କାନ୍ତିମତୀ ତଯୋରେତେ ତୁ ନାମନୀ । ତଯୋଃ ପୁତ୍ରଂ ସମଂ ରାଜା ନ ଲେଭେ ଯତ୍ନଵାନପି ।। ୧୦.

ସେ ଦୁଇ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ଓ କାନ୍ତିମତୀ। ରାଜା ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁହେଁଠାରୁ କୌଣସି ପୁଅ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଯଦା ତଦା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାତ୍ରେଯଂ ଵୀତକଲ୍ମଷମ୍ । ତୋଷଯାମାସ ଵିଧିନା ଚିତ୍ରକୂଟେ ନଗୋତ୍ତମେ ।। ୧୦.

ସେ ସମୟରେ, ରାଜା ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଅତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଉପାୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।

ସକ ଋଷିସ୍ତୋଷିତସ୍ତେନ ଦୀର୍ଘକାଲଂ ଵରାର୍ଥିନା । ଵରଂ ଦିଦିତ୍ସଯା ଯାଵଦବ୍ରଵୀଦତ୍ରିଜୋ ମୁନିଃ ।। ୧୦.

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ରାଜା ଯେଉଁଠି ବର ପାଇବା ଆଶାରେ ଋଷିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ତାହାରେ ଋଷି ଖୁସି ହୋଇ, ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ସେ ମୁନି ଏକ ବର ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।

ତାଵଦିନ୍ଦ୍ରୋଽପି କରିଣା ଗତଃ ପାର୍ଶ୍ଵେନ ତସ୍ଯ ହ । ଦେଵସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତସ୍ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ମହାବଲଃ ।। ୧୦.

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତୀ ଉପରେ ବସି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।