ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏତେ ପାଶୁପତାଶ୍ଚୈଷାଂ କୋକା ଭାଗଵତସ୍ଯ ହ

ଏହାଗୁଡିକ ପାଶୁପତ ଉପାସନା; କୋକା ତ ଭାଗବତର ଅଂଶ।

କୃତଂ କୋକାମୁଖେ ଚୈଵ ମମ କ୍ଷେତ୍ରେ ହି ସୁନ୍ଦରି 122.

ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର କୋକା ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଉପାସନା କରାଯାଇଥିଲା।

ତତ୍ରାଲ୍ପେନାମ୍ବୁନା ଯୁକ୍ତେ ହ୍ରଦେ ମତ୍ସ୍ଯସ୍ତୁ ତିଷ୍ଠତି ତସ୍ଯ ହସ୍ତାଚ୍ଚ ବଲଵାନ୍ମତ୍ସ୍ଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିନିର୍ଗତଃ

ସେଠାରେ, ଅଳ୍ପ ପାଣି ଥିବା ଏକ ତାଳାବରେ ଏକ ମାଛ ରହିଥିଲା; ତାହାର ମୁଖରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ଶୀଘ୍ର ନିକଳିଗଲା।

ନିପତ୍ଯ ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵୈଵ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ

ସେ ମାଛଟିକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ଦୃତିରେ ଚାଲିଗଲା।

ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ରାଜପୁତ୍ରୋଽଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ

ସେହି କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ରାଜପୁତ୍ର ଏକ ପ୍ରଭୁ ହେଲା।

ଅଥ କାଲେନ ତସ୍ଯୈଵ ମୃଗଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ଚାଙ୍ଗନା

ତାପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମୃଗବ୍ୟାଧର ଜନା—

ଏକା ଚିଲ୍ଲୀ ମାଂସଲୁବ୍ଧା ତଦ୍ଧସ୍ତାନ୍ମାଂସଗର୍ଦ୍ଧିନୀ

ଏକ ଚିଲି, ମାଂସ ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ତାହାର ହାତରୁ ମାଂସ ନେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ—

ମୃଗଵ୍ଯାଧା ବଲାନ୍ମାଂସଂ ହର୍ତୁକାମାଂ ତୁ ଚିଲ୍ଲିକାମ୍

ମୃଗବ୍ୟାଧ ଶକ୍ତିରେ, ମାଂସ ଚାହିଁଥିବା ଚିଲିକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।

ଆକାଶାତ୍ପାତିତା ଭଦ୍ରେ କୋକାଯାଂ ମମ ସନ୍ନିଧୌ

ଭଦ୍ରେ, ସେ ଆକାଶରୁ ପଡି, କୋକାରେ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଆସିଗଲା।

ସା ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ କନ୍ଯା ତୁ ଵଯୋରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତା

ସେ ଜଣେ କନ୍ୟା ଭାବେ ବଢ଼ିଗଲା, ଯୁବତ୍ବ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରି।

ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାଞ୍ଛୂରୋ ଯୁଦ୍ଧକାର୍ଯାର୍ଥନିଶ୍ଚିତଃ

ସେ ରୂପବାନ, ଗୁଣବାନ, ସୂର, ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାଞ୍ଛୂରୋ ଯୁଦକାର୍ଯାର୍ଥନିଷ୍ଠିତଃ 122.

ସେ ରୂପବାନ, ଗୁଣବାନ, ସୂର, ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ଅଥ କେନଚିତ୍କାଲେନ ଶକ ଆନନ୍ଦପୂରକେ

ତାପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଯୁଗ ଆସିଲା।

ତଥା ତୁ ତୌ ସମାସାଦ୍ଯ ପରସ୍ପରମଥ କ୍ରମାତ୍

ଏଭଳି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏକାଉଁଠି ମିଶିଲେ।

ସ ଵୈ ତଥା ସମଂ ନିତ୍ଯଂ ସା ଚ ତେନ ସମଂ ଶୁଭା

ସେ ସଦା ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ, ତାହା ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲା।

ଗଚ୍ଛତ୍ଯେଵଂ ବହୁତରେ କାଲେ ଚୈଵାପ୍ଯନିଂଦିତା

ଏଭଳି, ବହୁ ସମୟ ବିତିଗଲା, ସେ ଅପବାଦହୀନ ରହିଲା।

ଭଜମାନା ଵିନୀତା ଚ ସୌହୃଦାଚ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ

ସେ ଭକ୍ତ, ନମ୍ର ଓ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସ୍ନେହି।

ରାଜପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ତୋଽପ୍ଯତ୍ର ଶକାନାଂ ନଂଦଵର୍ଦ୍ଧନଃ

ସେଠାରେ ଏକ ରାଜପୁତ୍ର ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଯିଏ ଶକମାନଙ୍କର ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ।

ଯେ କେଚିଦ୍ଭିଷଜସ୍ତତ୍ର ଗଦେଷୁ କୁଶଲାଃ ଶୁଭେ

ସେଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଡାକ୍ତରମାନେ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ,

ନନାଶ ନୈଵ ସଂଯାତଃ କାଲୋ ବହୁତିଥସ୍ତତଃ

ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ସଫଳ ହେବାକୁ ପାରିଲେନି, ଏବଂ ବହୁ ସମୟ ଅପ୍ରୟୋଜନରେ କଟିଗଲା।

ଅଯନେ ଗତ ଏତେଷାଂ ଵୃତ୍ତଂ କୌତୂହଲଂ ଭୁଵି 122.

ଋତୁ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ସାରା ଦୁନିଆରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ବିଷୟ ହେଇଗଲା।

ତତଃ ସର୍ଵାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ଭର୍ତ୍ତାରମିଦମବ୍ରଵୀତ୍

ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଦୋଷହୀନ ନାରୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ,

ଏତଦାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯଦ୍ଯହଂ ଚ ତଵ ପ୍ରିଯା

ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟା, ତେବେ ଏହି କଥାଟିକୁ ସତ୍ୟ କହିବା।

କୁର୍ଵନ୍ତି ତଵ କର୍ମାଣି ଵେଦନା ଚ ନ ଗଚ୍ଛତି

ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଛ, ତଥାପି ତୁମ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହଟିଯାଉନାହିଁ।

ଇଦଂ କିଂ ଵିସ୍ମୃତା ଭଦ୍ରେ ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିସମନ୍ଵିତମ୍

ଏହା କଣ, ମୂଦ୍ରା? ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, କି ଭୁଲିଗଲା?

ସଂସାରସାଗରାରୂଢଂ ନାତିପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି

ଯିଏ ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତତଃ କଦାଚିଚ୍ଛଯନେ ସୁପ୍ତୌ ତୌ ଦମ୍ପତୀ କିଲ

ତାପରେ, ଏକ ଦିନ ଶୟନରେ ଦମ୍ପତି ଦୁଇଜଣେ ଶୁଇଥିଲେ, ଏହିପରି ଗଳ୍ପ ଅଛି,

କଥଯସ୍ଵ ତମେଵାର୍ଥଂ ଯନ୍ମଯା ପୂର୍ଵପୃଚ୍ଛିତମ୍

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କଥା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି, ସେହି କଥାଟିକୁ ମୋତେ କହ।

ଗୋପ୍ଯଂ ଵା କିଂଚିଦସ୍ତୀହ କିଂ ଗୋପଯସି ମେ ପୁରଃ

ଏଠାରେ କିଛି ଗୁପ୍ତ ରହିଛି କି? ତୁମେ କାହିଁକି ଏହାକୁ ମୋ ପାଖରେ ଲୁଚାଉଛ?