ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯେ ନ ହିଂସନ୍ତି ଭୂତାନି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମାନୋ ଦଯାପରାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଜୀବଜନ୍ତୁମାନେକୁ କ୍ଷତି କରନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ଦୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ମନସା ନ ଚଲତ୍ଯେଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ତାଙ୍କର ମନ କଦାପି ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏନାହିଁ; ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଦେଖା ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଵରାହରୂପିଣଂ ଦେଵଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରା ।। 122.

ବରାହ ଆକାରର ଦେବତାଙ୍କୁ ଵସୁନ୍ଧରା କହିଲେ।

ଏଵଂ ମେ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ଏପରି, ତୁମର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଶୁଣିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।

ଭଦ୍ରକର୍ଣହ୍ରଦଂ ଚୈଵ ହିତ୍ଵା କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦକୁ ଛାଡି ତୁମେ କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

କେଦାରଂ ଚ ତତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା କି କୋକାଂ ଚ ପ୍ରଶଂସସି

କେଦାରକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି ତୁମେ କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଦୁର୍ଗଂ ମହାବଲଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା କିଂ ଵୈ କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ମହାବଳ ଦୁର୍ଗକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି ଏହି କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଏକଲିଙ୍ଗଂ ତତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା କିଂ ଵା କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ଏକଲିଙ୍ଗକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଵରାହରୂପୀ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ ଏଵମେତନ୍ମହାଭାଗେ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ଭୀରୁ ଭାଷସେ

ବରାହ ଆକାରର ଭଗବାନ ଵସୁନ୍ଧରାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ଓ ମହାଭାଗେ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ଭୟଭୀତା, ଏହା ଠିକ।'

କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଗୁହ୍ଯଂ କୋକା ଯେନ ଵିଶିଷ୍ଯତେ

ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ଗୁପ୍ତ ଦ୍ୟାନ କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୋକାର ବିଶେଷତା ଜଣାଯାଏ।

ଏତେ ପାଶୁପତାଶ୍ଚୈଷାଂ କୋକା ଭାଗଵତସ୍ଯ ହ

ଏହାଗୁଡିକ ପାଶୁପତ ଉପାସନା; କୋକା ତ ଭାଗବତର ଅଂଶ।

କୃତଂ କୋକାମୁଖେ ଚୈଵ ମମ କ୍ଷେତ୍ରେ ହି ସୁନ୍ଦରି 122.

ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର କୋକା ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଉପାସନା କରାଯାଇଥିଲା।

ତତ୍ରାଲ୍ପେନାମ୍ବୁନା ଯୁକ୍ତେ ହ୍ରଦେ ମତ୍ସ୍ଯସ୍ତୁ ତିଷ୍ଠତି ତସ୍ଯ ହସ୍ତାଚ୍ଚ ବଲଵାନ୍ମତ୍ସ୍ଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିନିର୍ଗତଃ

ସେଠାରେ, ଅଳ୍ପ ପାଣି ଥିବା ଏକ ତାଳାବରେ ଏକ ମାଛ ରହିଥିଲା; ତାହାର ମୁଖରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ଶୀଘ୍ର ନିକଳିଗଲା।

ନିପତ୍ଯ ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵୈଵ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ

ସେ ମାଛଟିକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ଦୃତିରେ ଚାଲିଗଲା।

ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ରାଜପୁତ୍ରୋଽଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ

ସେହି କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ରାଜପୁତ୍ର ଏକ ପ୍ରଭୁ ହେଲା।

ଅଥ କାଲେନ ତସ୍ଯୈଵ ମୃଗଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ଚାଙ୍ଗନା

ତାପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମୃଗବ୍ୟାଧର ଜନା—

ଏକା ଚିଲ୍ଲୀ ମାଂସଲୁବ୍ଧା ତଦ୍ଧସ୍ତାନ୍ମାଂସଗର୍ଦ୍ଧିନୀ

ଏକ ଚିଲି, ମାଂସ ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ତାହାର ହାତରୁ ମାଂସ ନେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ—

ମୃଗଵ୍ଯାଧା ବଲାନ୍ମାଂସଂ ହର୍ତୁକାମାଂ ତୁ ଚିଲ୍ଲିକାମ୍

ମୃଗବ୍ୟାଧ ଶକ୍ତିରେ, ମାଂସ ଚାହିଁଥିବା ଚିଲିକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।

ଆକାଶାତ୍ପାତିତା ଭଦ୍ରେ କୋକାଯାଂ ମମ ସନ୍ନିଧୌ

ଭଦ୍ରେ, ସେ ଆକାଶରୁ ପଡି, କୋକାରେ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଆସିଗଲା।

ସା ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ କନ୍ଯା ତୁ ଵଯୋରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତା

ସେ ଜଣେ କନ୍ୟା ଭାବେ ବଢ଼ିଗଲା, ଯୁବତ୍ବ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଭରିପୁରି।

ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାଞ୍ଛୂରୋ ଯୁଦ୍ଧକାର୍ଯାର୍ଥନିଶ୍ଚିତଃ

ସେ ରୂପବାନ, ଗୁଣବାନ, ସୂର, ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାଞ୍ଛୂରୋ ଯୁଦକାର୍ଯାର୍ଥନିଷ୍ଠିତଃ 122.

ସେ ରୂପବାନ, ଗୁଣବାନ, ସୂର, ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ଅଥ କେନଚିତ୍କାଲେନ ଶକ ଆନନ୍ଦପୂରକେ

ତାପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଯୁଗ ଆସିଲା।

ତଥା ତୁ ତୌ ସମାସାଦ୍ଯ ପରସ୍ପରମଥ କ୍ରମାତ୍

ଏଭଳି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏକାଉଁଠି ମିଶିଲେ।

ସ ଵୈ ତଥା ସମଂ ନିତ୍ଯଂ ସା ଚ ତେନ ସମଂ ଶୁଭା

ସେ ସଦା ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ, ତାହା ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲା।

ଗଚ୍ଛତ୍ଯେଵଂ ବହୁତରେ କାଲେ ଚୈଵାପ୍ଯନିଂଦିତା

ଏଭଳି, ବହୁ ସମୟ ବିତିଗଲା, ସେ ଅପବାଦହୀନ ରହିଲା।

ଭଜମାନା ଵିନୀତା ଚ ସୌହୃଦାଚ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ

ସେ ଭକ୍ତ, ନମ୍ର ଓ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସ୍ନେହି।

ରାଜପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ତୋଽପ୍ଯତ୍ର ଶକାନାଂ ନଂଦଵର୍ଦ୍ଧନଃ

ସେଠାରେ ଏକ ରାଜପୁତ୍ର ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଯିଏ ଶକମାନଙ୍କର ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ।

ଯେ କେଚିଦ୍ଭିଷଜସ୍ତତ୍ର ଗଦେଷୁ କୁଶଲାଃ ଶୁଭେ

ସେଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଡାକ୍ତରମାନେ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ,