ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଜଲେନ ମେହଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଗୁରୁଭକ୍ତୋ ନ ଜଲ୍ପକଃ

ଯିଏ ଜଳ ଦାନ କରେ, ଗୁରୁଭକ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ, ଏବଂ ଅଧିକ କଥା କହେ ନାହିଁ—

ସ ଚ ଗର୍ଭଂ ନ ଗଚ୍ଛେତ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ; ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଜନ୍ମାଭାଵୋ ନାମୈକଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ‘ଜନ୍ମର ଅଭାବ’ ନାମକ ଏକଶଏକୁଏଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ।

ଅଥ କୋକାମୁଖମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଗୁହ୍ଯାନାଂ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ କୋକାମୁଖର ମହିମା; ଓ ଵସୁନ୍ଧରା, ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଏହାକୁ ଶୁଣ।

ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ମୈଥୁନଂ ଯୋ ନ ଗଚ୍ଛତି

ଯେଉଁଠି ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ମିଳନ କରେନାହିଁ—

ବାଲ୍ଯେ ଵଯସ୍ଯପି ଚ ଯୋ ମମ ନିତ୍ଯମନୁଵ୍ରତଃ

ଯେଉଁଠି ଶିଶୁବୟସ୍କିମ୍ବା ଯୁବାବୟସ୍ରେ ମୋତେ ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରେ—

ଆଯାସେ ଜୀଵତି ନ ଯଃ ପ୍ରଵିଭାଗୀ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ଯେଉଁଠି କଷ୍ଟରେ ରହି ମଧ୍ୟ ବିଭାଜନ କରେନାହିଁ, ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ—

ଵିକର୍ମ ନାଭିକୁର୍ଵୀତ କୌମାରଵ୍ରତସଂସ୍ଥିତଃ

ଯୁବାବୟସର ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ମତ୍ଯା ଚ ନିଃସ୍ପୃହୋଽତ୍ଯନ୍ତଂ ପରାର୍ଥେଷ୍ଵସ୍ପୃହଃ ସଦା ଇମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଵରାରୋହେ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍

ଏବଂ ଯେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସକ୍ତି ରହିନାହିଁ, ସଦା ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ରହିନାହିଁ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।

ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାଽନଘେ

ଏହାକୁ ଶୁଣ, ଓ ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗବତୀ, ମୁଁ ଏହାକୁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ଓ ପାପହୀନ।

ଯେ ନ ହିଂସନ୍ତି ଭୂତାନି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମାନୋ ଦଯାପରାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଜୀବଜନ୍ତୁମାନେକୁ କ୍ଷତି କରନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ଦୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ମନସା ନ ଚଲତ୍ଯେଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ତାଙ୍କର ମନ କଦାପି ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏନାହିଁ; ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଦେଖା ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଵରାହରୂପିଣଂ ଦେଵଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରା ।। 122.

ବରାହ ଆକାରର ଦେବତାଙ୍କୁ ଵସୁନ୍ଧରା କହିଲେ।

ଏଵଂ ମେ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ଏପରି, ତୁମର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଶୁଣିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।

ଭଦ୍ରକର୍ଣହ୍ରଦଂ ଚୈଵ ହିତ୍ଵା କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦକୁ ଛାଡି ତୁମେ କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

କେଦାରଂ ଚ ତତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା କି କୋକାଂ ଚ ପ୍ରଶଂସସି

କେଦାରକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି ତୁମେ କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଦୁର୍ଗଂ ମହାବଲଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା କିଂ ଵୈ କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ମହାବଳ ଦୁର୍ଗକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି ଏହି କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଏକଲିଙ୍ଗଂ ତତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା କିଂ ଵା କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ଏକଲିଙ୍ଗକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଵରାହରୂପୀ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ ଏଵମେତନ୍ମହାଭାଗେ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ଭୀରୁ ଭାଷସେ

ବରାହ ଆକାରର ଭଗବାନ ଵସୁନ୍ଧରାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ଓ ମହାଭାଗେ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ଭୟଭୀତା, ଏହା ଠିକ।'

କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଗୁହ୍ଯଂ କୋକା ଯେନ ଵିଶିଷ୍ଯତେ

ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ଗୁପ୍ତ ଦ୍ୟାନ କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୋକାର ବିଶେଷତା ଜଣାଯାଏ।

ଏତେ ପାଶୁପତାଶ୍ଚୈଷାଂ କୋକା ଭାଗଵତସ୍ଯ ହ

ଏହାଗୁଡିକ ପାଶୁପତ ଉପାସନା; କୋକା ତ ଭାଗବତର ଅଂଶ।

କୃତଂ କୋକାମୁଖେ ଚୈଵ ମମ କ୍ଷେତ୍ରେ ହି ସୁନ୍ଦରି 122.

ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର କୋକା ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଉପାସନା କରାଯାଇଥିଲା।

ତତ୍ରାଲ୍ପେନାମ୍ବୁନା ଯୁକ୍ତେ ହ୍ରଦେ ମତ୍ସ୍ଯସ୍ତୁ ତିଷ୍ଠତି ତସ୍ଯ ହସ୍ତାଚ୍ଚ ବଲଵାନ୍ମତ୍ସ୍ଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିନିର୍ଗତଃ

ସେଠାରେ, ଅଳ୍ପ ପାଣି ଥିବା ଏକ ତାଳାବରେ ଏକ ମାଛ ରହିଥିଲା; ତାହାର ମୁଖରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଛ ଶୀଘ୍ର ନିକଳିଗଲା।

ନିପତ୍ଯ ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵୈଵ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ

ସେ ମାଛଟିକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ଦୃତିରେ ଚାଲିଗଲା।

ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ରାଜପୁତ୍ରୋଽଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ

ସେହି କ୍ଷେତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ରାଜପୁତ୍ର ଏକ ପ୍ରଭୁ ହେଲା।

ଅଥ କାଲେନ ତସ୍ଯୈଵ ମୃଗଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ଚାଙ୍ଗନା

ତାପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମୃଗବ୍ୟାଧର ଜନା—

ଏକା ଚିଲ୍ଲୀ ମାଂସଲୁବ୍ଧା ତଦ୍ଧସ୍ତାନ୍ମାଂସଗର୍ଦ୍ଧିନୀ

ଏକ ଚିଲି, ମାଂସ ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ତାହାର ହାତରୁ ମାଂସ ନେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ—

ମୃଗଵ୍ଯାଧା ବଲାନ୍ମାଂସଂ ହର୍ତୁକାମାଂ ତୁ ଚିଲ୍ଲିକାମ୍

ମୃଗବ୍ୟାଧ ଶକ୍ତିରେ, ମାଂସ ଚାହିଁଥିବା ଚିଲିକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।

ଆକାଶାତ୍ପାତିତା ଭଦ୍ରେ କୋକାଯାଂ ମମ ସନ୍ନିଧୌ

ଭଦ୍ରେ, ସେ ଆକାଶରୁ ପଡି, କୋକାରେ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଆସିଗଲା।