ଵରାହପୁରାଣମ୍

କୁବେରେଣାନ୍ଯଥା ଦୃଷ୍ଟଃ ଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯେନାପି ଚାନ୍ଯଥା

କୁବେର ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି।

ପିତୃଭିଶ୍ଚାନ୍ଯଥା ଦୃଷ୍ଟୋ ହ୍ଯନ୍ଯଥାପି ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା

ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଧର୍ମକୁ ଅନ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂଭୂ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି।

ସ୍ଵକଂ ପାଲଯତେ ଧର୍ମଂ ସ୍ଵମତେନୈଵ ଭାଷିତମ୍ 121.

ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ମତାନୁସାରେ କହିଥିବା ନିଜ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।

ନ ନିନ୍ଦେଦ୍ଧର୍ମକାର୍ଯାଣି ଆତ୍ମଧର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ଯିଏ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟକୁ କେବେ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଵିଯୋନିଂ ସ ନ ଗଚ୍ଛେତ ମମ ଲୋକାଯ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ପୁଣି ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ନାହିଁ, ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ତରନ୍ତି ପୁରୁଷା ଯେନ ଗର୍ଭସଂସାରସାଗରମ୍

ଏହା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷମାନେ ଜନ୍ମ ଓ ସଂସାରର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।

ଆତ୍ମୋପକାରକା ନିତ୍ଯଂ ଦେଵାତିଥିଗୁରୁପ୍ରିଯାଃ

ଯେଉଁମାନେ ସଦା ନିଜ ଉପକାର କରନ୍ତି, ଦେବତା, ଅତିଥି ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ—

ମନସା ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଚୈଵ ଯୋ ଗଚ୍ଛେନ୍ନ କଦାଚନ

ଯିଏ କେବେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୁଏ ନାହିଁ—

ସର୍ଵେଷାଂ ଚୈଵ ପୁତ୍ରାଣାଂ ନ ଵିଶେଷଂ କରୋତି ଯଃ

ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭିନ୍ନତା କରେ ନାହିଁ—

ଯଃ ସ୍ପୃଶେତ୍କପିଲାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁମାରୀଂ ନ ଚ ଦୂଷଯେତ୍

ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ କପିଳା ଗାଈକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ଏବଂ କୌମାରୀକୁ କେବେ ଦୂଷିତ କରେ ନାହିଁ—

ଜଲେନ ମେହଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଗୁରୁଭକ୍ତୋ ନ ଜଲ୍ପକଃ

ଯିଏ ଜଳ ଦାନ କରେ, ଗୁରୁଭକ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ, ଏବଂ ଅଧିକ କଥା କହେ ନାହିଁ—

ସ ଚ ଗର୍ଭଂ ନ ଗଚ୍ଛେତ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେନାହିଁ; ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଜନ୍ମାଭାଵୋ ନାମୈକଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ‘ଜନ୍ମର ଅଭାବ’ ନାମକ ଏକଶଏକୁଏଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ।

ଅଥ କୋକାମୁଖମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଗୁହ୍ଯାନାଂ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ କୋକାମୁଖର ମହିମା; ଓ ଵସୁନ୍ଧରା, ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଏହାକୁ ଶୁଣ।

ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ମୈଥୁନଂ ଯୋ ନ ଗଚ୍ଛତି

ଯେଉଁଠି ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ମିଳନ କରେନାହିଁ—

ବାଲ୍ଯେ ଵଯସ୍ଯପି ଚ ଯୋ ମମ ନିତ୍ଯମନୁଵ୍ରତଃ

ଯେଉଁଠି ଶିଶୁବୟସ୍କିମ୍ବା ଯୁବାବୟସ୍ରେ ମୋତେ ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରେ—

ଆଯାସେ ଜୀଵତି ନ ଯଃ ପ୍ରଵିଭାଗୀ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ଯେଉଁଠି କଷ୍ଟରେ ରହି ମଧ୍ୟ ବିଭାଜନ କରେନାହିଁ, ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ—

ଵିକର୍ମ ନାଭିକୁର୍ଵୀତ କୌମାରଵ୍ରତସଂସ୍ଥିତଃ

ଯୁବାବୟସର ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ମତ୍ଯା ଚ ନିଃସ୍ପୃହୋଽତ୍ଯନ୍ତଂ ପରାର୍ଥେଷ୍ଵସ୍ପୃହଃ ସଦା ଇମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଵରାରୋହେ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍

ଏବଂ ଯେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସକ୍ତି ରହିନାହିଁ, ସଦା ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ରହିନାହିଁ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।

ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାଽନଘେ

ଏହାକୁ ଶୁଣ, ଓ ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗବତୀ, ମୁଁ ଏହାକୁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ଓ ପାପହୀନ।

ଯେ ନ ହିଂସନ୍ତି ଭୂତାନି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମାନୋ ଦଯାପରାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଜୀବଜନ୍ତୁମାନେକୁ କ୍ଷତି କରନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ଦୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ମନସା ନ ଚଲତ୍ଯେଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ତାଙ୍କର ମନ କଦାପି ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏନାହିଁ; ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଦେଖା ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଵରାହରୂପିଣଂ ଦେଵଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରା ।। 122.

ବରାହ ଆକାରର ଦେବତାଙ୍କୁ ଵସୁନ୍ଧରା କହିଲେ।

ଏଵଂ ମେ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ଏପରି, ତୁମର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଶୁଣିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।

ଭଦ୍ରକର୍ଣହ୍ରଦଂ ଚୈଵ ହିତ୍ଵା କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦକୁ ଛାଡି ତୁମେ କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

କେଦାରଂ ଚ ତତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା କି କୋକାଂ ଚ ପ୍ରଶଂସସି

କେଦାରକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି ତୁମେ କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଦୁର୍ଗଂ ମହାବଲଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା କିଂ ଵୈ କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ମହାବଳ ଦୁର୍ଗକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି ଏହି କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଏକଲିଙ୍ଗଂ ତତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା କିଂ ଵା କୋକାଂ ପ୍ରଶଂସସି

ଏକଲିଙ୍ଗକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି କୋକାମୁଖକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ।

ଵରାହରୂପୀ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ ଏଵମେତନ୍ମହାଭାଗେ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ଭୀରୁ ଭାଷସେ

ବରାହ ଆକାରର ଭଗବାନ ଵସୁନ୍ଧରାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ଓ ମହାଭାଗେ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ଭୟଭୀତା, ଏହା ଠିକ।'