ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏତାନି ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାମି ଯଚ୍ଚ ଭାଗଵତଂ ପ୍ରିଯମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଯାହା ଅଛି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ।

ଏତାନି ପ୍ରାପଣେ ଦଦ୍ଯାନ୍ମମ ଚୈତତ୍ପ୍ରିଯାଵହମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ କର୍ମରେ ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ମୋତେ ଖୁସି ଦେଇଥାଏ।

ଭାଗୋ ମମାସ୍ତି ତତ୍ରାପି ପଶୂନାଂ ଛାଗଲସ୍ଯ ଚ

ସେଠାରେ ମୋର ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ପଶୁ ଓ ଛାଗ ପାଇଁ।

ଵର୍ଜଯେତ୍ତତ୍ର ମାଂସାନି ଯଜୁଷା ଵୈଷ୍ଣଵୋଽଶ୍ନୁତେ

କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମାଂସ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ବୈଷ୍ଣବ ଯଜୁର୍ବେଦ ଅନୁସାରେ ଭୋଜନ କରେ।

ପକ୍ଷିଣାଂ ଚ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯେ ପ୍ରଯୋଜ୍ଯା ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ କହିବି, ଭୂଦେବୀ, କେଉଁ ପକ୍ଷୀ ଉପଯୋଗ କରାଯିବ।

ଲାଵକଂ ଵାର୍ତ୍ତିକଂ ଚୈଵ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ କପିଞ୍ଜଲମ୍

ଲାବକ, ବାର୍ତ୍ତିକ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ କପିଞ୍ଜଳ ପକ୍ଷୀ,

ମମ କର୍ମଣି ଯୋଗ୍ଯା ଯେ ତେ ମଯା ପରିକୀର୍ତ୍ତିତାଃ

ମୋ କର୍ମ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଉପଯୋଗୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛି।

ନାପରାଧ୍ନୋତି ସ ନରୋ ମମ ଚୋକ୍ତଂ ଵଚଃ ପ୍ରିଯେ

ମୋର କଥା ଯିଏ ଶୁଣି ମାନେଇଥାଏ, ସେ ପୁରୁଷ କେବେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେନାହିଁ, ପ୍ରିୟେ।

ତତୋ ଯଷ୍ଟଵ୍ଯମେଵଂ ହି ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ ସିଦ୍ଧିମୁତ୍ତମାମ୍ 119.

ଏହିପରି ଯିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏଭଳି ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ମମୈଵ କୃତକର୍ମିଣଃ

ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅଥ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯାମନ୍ତ୍ରୋପସ୍ଥାନମ୍ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପୂର୍ଵଂ ପୃଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯା ଧରେ

ଏବେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ତିନି ସମୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ପଚାରିଥିଲ, ସେହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁପ୍ତ ଉପାସନା ବିଷୟରେ ଶୁଣ।

ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ମମ କର୍ମପରାଯଣାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଠିକ୍ ଭଳି ସ୍ନାନ କରି, ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—

ଯଶ୍ଚୈଵମୁଚ୍ଯତେ ଭଦ୍ରେ ମମ ରୂପଂ ସନାତନମ୍

ଏବଂ ଭଦ୍ରେ, ଯେଉଁଠି ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ରୂପ ଏଭଳି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ—

ଅଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ତିର୍ଯକ୍ ଚ ଅହମେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ତଳେ, ଉପରେ, ଓ ଦିଗ୍ବିଦିଗରେ, କେବଳ ମୁଁ ଅଛି।

ସର୍ଵଥା ଵନ୍ଦନୀଯାସ୍ତେ ମମ ଭକ୍ତେନ ସର୍ଵଦା

ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ଭାବରେ ପୂଜ୍ୟ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗୁହ୍ଯଂ ଲୋକେ ମହଦ୍ଯଶଃ

ଏହା ଛଡ଼ା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି।

କୃତ୍ଵାପି ପରମଂ କର୍ମ ବୁଦ୍ଧିମାଦାଯ ତଦ୍ଵିଧାମ୍

ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—

ଓଂ ନମୋ ନାରାଯଣେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

‘ଓଁ ନମୋ ନାରାୟଣ’ ବୋଲି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ—

ଯଜାମହେ ଧର୍ମପରାଯଣୋଦ୍ଭଵଂ ନାରାଯଣଂ ସର୍ଵଲୋକପ୍ରଧାନମ୍

ଆମେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଯେଉଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମୁଖ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛୁ।

ତତଃ ପଶ୍ଚାନ୍ମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ପୁନର୍ଗୃହ୍ଯ ଜଲାଂଜଲିମ୍ ।। ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍ । 120.

ତାପରେ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପୁଣି ଜଳ ହାତରେ ନେଇ, ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର କହିବା ଉଚିତ—

ମନ୍ତ୍ରା ଊଚୁଃ ତଥା ସ୍ଥିତଂ ଚାଦିମନନ୍ତରୂପମମୋଘସଂକଲ୍ପମନନ୍ତମୀଡେ

ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କହିଲେ: ମୁଁ ସେହି ପ୍ରାଚୀନ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଯାହାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କେବେ ବ୍ଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସେହି ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ତତସ୍ତେନୈଵ କାଲେନ ପୁନର୍ଗୃହ୍ଯ ଜଲାଂଜଲିମ୍ ନମୋ ନାରାଯଣେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଇମଂ ମଂତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ତାପରେ, ସେହି ସମୟରେ ପୁଣି ଜଳ ହାତରେ ନେଇ, ‘ନମୋ ନାରାୟଣ’ ବୋଲି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ—

ତତସ୍ତେନୈଵ କାଲେନ ଭୂତ୍ଵା ଵୈ ଦକ୍ଷିଣାମୁଖଃ

ତାପରେ, ସେହି ସମୟରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି—

ଯଜାମହେ ଯଜ୍ଞମହୋ ରୂପଂ ତୁ ସତ୍ଯଂ ଋତଂ ଚ କାଲାଦିମରୂପମାଦ୍ଯମ୍

ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞ, ସତ୍ୟ, ଋତ ଓ କାଳାଦିର ଆଦି ରୂପକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ।

କାଷ୍ଠକୃତ୍ଯସ୍ତତୋ ଭୂତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଚେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହମ୍

ତାପରେ, କାଠର କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି—

ଯଜାମହେ ସୋମପଂ ଭଵନ୍ତଂ ତେ ସୋମାର୍କନେତ୍ରଂ ଶତପତ୍ରନେତ୍ରମ୍

ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ, ଯିଏ ସୋମପାନ କରନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଯାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଶତପତ୍ର ପଦ୍ମ ପରି।

ତ୍ରିଷୁ ସନ୍ଧ୍ଯାସ୍ଵନେନୈଵ ଵିଧିନା କୁର୍ଯାନ୍ମମ ଚ କର୍ମ ତତ୍

ଦିନର ତିନୋଟି ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୁହ୍ଯାନାଂ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଯୋଗାନାଂ ପରମୋ ନିଧିଃ

ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ବିଷୟମଧ୍ୟରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଗମଧ୍ୟରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ।

ଏତନ୍ନ ଦଦ୍ଯାନ୍ମୂର୍ଖାଯ ପିଶୁନାଯ ଶଠାଯ ଚ 120.

ଏହି ଗୁପ୍ତ ବିଷୟଟି ମୂର୍ଖ, ନିନ୍ଦାକାରୀ କିମ୍ବା ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।