ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମମ ଲୋକସ୍ଥିତା ସା ଵୈ ଭର୍ତ୍ତାରଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷତେ

ମୋର ଲୋକରେ ବସିଥିବା ସେ ନାରୀ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ।

ସ ତତୋଽତ୍ର ପ୍ରତୀକ୍ଷେତ ଭାର୍ଯାଂ ଭର୍ତ୍ତରି ଵତ୍ସଲାମ୍

ତେଣୁ ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହଶୀଳ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସମ୍ମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ।

ଋଷଯୋ ମାଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମମ କର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତାଃ

ମୋର କାର୍ଯ୍ୟମାର୍ଗରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

କିଂ ପୁନର୍ମାନୁଷା ଯେ ଚ ମମ କର୍ମଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ

ତେବେ, ମୋର କାର୍ଯ୍ୟମାର୍ଗରେ ଥିବା ମଣିଷମାନେ କିପରି ଦେଖିପାରିବେ?

ମମ ମାଯାଵିମୂଢାସ୍ତୁ ନ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତି ମାଧଵି

ମୋର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇଥିବାମାନେ, ମାଧବୀ, ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହନ୍ତି।

ତାନହଂ ଭାଵସଂସିଦ୍ଧାନ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସଂଵିଭଜାମି ଵୈ

ଯେମାନେ ଭାବରେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମୁଁ ଚିହ୍ନି, ଯଥାଯଥ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ତେନେଦଂ କଥିତଂ ଦେଵି ଆଖ୍ଯାନଂ ଧର୍ମସଂଯୁତମ୍

ଏହିପରି, ଦେବୀ, ଧର୍ମରେ ଭରିଥିବା ଏହି କଥା କୁହାଯାଇଛି।

ତତୋ ନ ଚୋପଦିଷ୍ଟାଯ ନ ଶଠାଯ ପ୍ରଦାପଯେତ

ଏହି କଥା ଅନୁଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ନ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଚତୁର ଅଥବା ଧୂର୍ତ୍ତକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଶଠାଯ ଚ ନ ଦାତଵ୍ଯଂ ନାସ୍ତିକାଯ ନ ମାଧଵି 117.

ଧୂର୍ତ୍ତକୁ ଓ ନାସ୍ତିକକୁ, ମାଧବୀ, ଏହି କଥା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ମମ ଧର୍ମଂ ମହୌଜସମ୍

ଏହିପରି, ଦେବୀ, ମୋର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧର୍ମ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦପରାଧକଥନଂ ନାମ ସପ୍ତଦଶାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ବତିସି ଅପରାଧ କଥା' ନାମକ ଏକଶତ ସତରଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଦେଵୋପଚାରଵିଧିଃ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଭଦ୍ରେ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଯଥାଵିଧି

ଏବେ ଦେବତା ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ: ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣ, କିପରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରାଯିବ।

ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠକମ୍

ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ କୁହାଯିବ, ଦାନ୍ତମାଞ୍ଜନ ନେଇବା ଉଚିତ।

ଦୀପେ ପ୍ରଜ୍ଵାଲିତେ ତତ୍ର ହସ୍ତଶୌଚଂ ତୁ କାରଯେତ୍

ଦୀପ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ, ସେଠାରେ ହାତ ଧୋଇବା ଉଚିତ।

ଵନ୍ଦଯିତ୍ଵାସ୍ଯ ଚରଣୌ ଦନ୍ତଧାଵନମାନଯେତ୍

ତାଙ୍କର ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦାନ୍ତ ମାଞ୍ଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚ – ଭୁଵନଭଵନ ରଵିସଂହରଣ ଅନନ୍ତୋ ମଧ୍ଯଶ୍ଚେତି ଗୃହ୍ଣେମଂ ଭୁଵନଂ ଦନ୍ତଧାଵନମ୍

ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି: 'ସମସ୍ତ ଜଗତ୍‌ର ଉତ୍ସ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅପସାରଣ କରୁଥିବା, ଅନନ୍ତ, ମଧ୍ୟରେ ଥିବା — ଏଭଳି ଭାବରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଦନ୍ତ ମାଜିବା ପାଇଁ ଦାଣ୍ଡ ଭାବେ ଧରୁଛି।'

ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଭାଷିତଂ ସର୍ଵମେଵଂ ଧର୍ମଵିନିଶ୍ଚଯମ୍

ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମର ସଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି।

ନିତ୍ଯଂ ଶିରସୋତ୍ତାର୍ଯ ଧୃତ୍ଵା ଶିରସି ଚାତ୍ମନଃ

ସଦା ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ, ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବା ଉଚିତ।

କାର୍ଯାଣି ମୁଖକର୍ମାଣି ସ୍ଵଲ୍ପେନ ସଲିଲେନ ଚ

ମୁଖର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଅଳ୍ପ ପାଣି ସହ କରିବା ଉଚିତ।

ଇଷ୍ଟ୍ଵେମମୁକ୍ତମନ୍ତ୍ରେଣ ସଂସାରାତ୍ତୁ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଏହି ଅଖଣ୍ଡ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରି, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚ- ତଦ୍ଭଗଵନ୍ତ୍ଵାଂ ଗୁଣଶ୍ଚ ଆତ୍ମନଶ୍ଚାପି ଗୃହ୍ଣ ଵାରିଣଃ ସର୍ଵଦେଵତାନାଂ ମୁଖମେଵ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେତ୍ 118.

ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ, ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣକୁ ଏବଂ ନିଜକୁ ପାଣି ସହ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ ପରିଶ୍କାର ହେଉ।'

ତତଃ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭଗଵନ୍ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ

ତାପରେ, ଫୁଲ ହସ୍ତାଞ୍ଜଳି ଦେଇ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ' —

ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନାଂ ଯଜ୍ଞଯଷ୍ଟାରଂ ଭୂତସ୍ରଷ୍ଟାରମେଵ ଚ

ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ —

କାଯଂ ନିପତିତଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରସୀଦେତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍

ଦେହକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଲବ୍ଧ୍ଵା ସଂଜ୍ଞାଂ ତ୍ଵଯି ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନେ ତ୍ଵଦିଚ୍ଛାତୋ ହ୍ଯପି ଯୋଗିନାଂ ଚୈଵ ମୁକ୍ତିଃ

ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ଵାରା ସ୍ୱୀକୃତି ପାଇ, ନାଥ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି।

. ଯତସ୍ତ୍ଵଦୀଯଃ କର୍ମକରୋଽହମସ୍ମି ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଯତ୍ତେନ ଦେଵଃ ପ୍ରସୀଦତୁ

ମୁଁ ତୁମର ସେବକ, ତୁମ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି; ଦେବତା ତୁମେ ଯାହା ଶିଖାଇଛ, ତାହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।

ଏଵଂ ମନ୍ତ୍ରଵିଧିଂ କୃତ୍ଵା ମମ ଭକ୍ତିଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ରବିଧି କରି, ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।

ଏଵଂ ସର୍ଵଂ ସମାଦାଯ ମମ କର୍ମ ଦୃଢଵ୍ରତଃ

ଏଭଳି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରଖ।

ତତଃ ସ୍ନେହଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ମଂତ୍ରଜ୍ଞଃ କର୍ମକାରକଃ

ତାପରେ, ମନରେ ସ୍ନେହ ରଖି, ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରୁଥିବା —