ଵରାହପୁରାଣମ୍

କୃତ୍ଵା ସାଯାହ୍ନିକଂ କର୍ମ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯିଏ ସାନ୍ଧ୍ୟା କାଳର କର୍ମ କରିଛି, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ କଣ ହେବ?

ଯଶ୍ଚାତ୍ମା ଵୈ ସମଶ୍ନାତି ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍ 116.

ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଅନୁଭବ କରେ, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ କଣ ହେବ?

ଯେନ କେନଚିଦ୍ଦତ୍ତେନ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯାହା କିଛି ଯେଉଁଠାରୁ ମିଳେ, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ କଣ ହେବ?

ପିତରୋ ଯସ୍ଯ ତୃପ୍ଯନ୍ତି ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ପିତୃଗଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଅଭିନ୍ନମୁଖରାଗେଣ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ସ୍ନେହ ରହିଛି, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ସମଂ ପଶ୍ଯତି ଯୋ ଦେଵି ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଅହିଂସୋପରତଃ ଶୁଦ୍ଧଃ ସ ସୁଖାଯୋପଜାଯତେ

ଯିଏ ହିଂସା ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧ ରହେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସୁଖ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।

ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ନ ଗଚ୍ଛେତ୍ତୁ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଭ୍ରମଣ କରେନି, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଲୋଷ୍ଟଵତ୍ପଶ୍ଯତେ ଯସ୍ତୁ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ମାଟି ପରି ଦେଖେ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଯସ୍ତୁ ପ୍ରାଣାନ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯିଏ ପ୍ରାଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଯସ୍ତୁ ଜୀଵତି ସଂତୁଷ୍ଟଃ ସ ସୁଖାଯୋପପଦ୍ଯତେ

ଯିଏ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସୁଖ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।

ଯା ତୋଷଯତି ଭର୍ତ୍ତାରଂ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍ 116.

ଯେଉଁ ଜନନୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରେ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ନିଗୃହୀତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ପଂଚ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯିଏ ପାଞ୍ଚେଇଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଯସ୍ଯେଦଂ ଵିଦିତଂ ସର୍ଵଂ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଯାଏ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଯସ୍ତୁ ପ୍ରାଣାନ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯିଏ ପ୍ରାଣକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଦେଵତେଵ ସଦା ପଶ୍ଯେତ୍ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯିଏ ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖେ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ଅନନ୍ଯମାନସୋ ଭୂତ୍ଵା ତତଃ ସୌଖ୍ଯତରଂ ନୁ କିମ୍

ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ମନ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ତାଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ କଣ ଅଛି?

ତସ୍ଯାହଂ ନ ପ୍ରଣଶ୍ଯାମି ସ ଚ ମେ ନ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି ସର୍ଵଲୋକହିତାର୍ଥାଯ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି

ସେ ପାଇଁ ମୁଁ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେଉନି, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ କୁହୁଛ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ସୁଖଦୁଃଖନିରୂପଣଂ ନାମ ଷୋଡଶାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ବିବେଚନା' ନାମକ ଏକ ଶତ ଛଉଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦପରାଧାଃ ଶୃଣୁ ଭଦ୍ରେ ମହାଶ୍ଚର୍ଯମାହାରଵିଧିନିଶ୍ଚଯମ୍

ଏବେ ତୁମେ ଶୁଣ, ଭଦ୍ରେ, ବତିସଟି ଅପରାଧ ଓ ଆହାର ବିଧିର ଅଦ୍ଭୁତ ନିଷ୍ପତ୍ତି।

ଭୁଞ୍ଜାନୋ ଯାତି ଚାଶ୍ନାତି ମମ ଯୋଗାଯ ମାଧଵି

ମୋର ଯୋଗ ପାଇଁ, ମାଧବୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଖାଉଛି, ସେଠାରେ ଖାଇବାକୁ ଯାଏ।

ଆହାରଂ ଚୈଵ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଉପଭୁଞ୍ଜୀତ ନିତ୍ଯଶଃ

ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।

ଅକର୍ମଣ୍ଯାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯେନ ଭୋଜ୍ଯଂତି ମାଂ ପ୍ରତି

ମୁଁ କହିବି କେଉଁଠି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଭୋଗ କରାଯାଏ।

ପ୍ରଥମଂ ଚାପରାଧାନ୍ନଂ ନ ରୋଚେତ ମମ ପ୍ରିଯେ

ପ୍ରିୟେ, ପ୍ରଥମେ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ମିଳିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ।

ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ତ୍ଵପରାଧୋଽଯଂ ଧର୍ମଵିଘ୍ନାଯ ଵୈ ଭଵେତ୍

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅପରାଧ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ।

ତୃତୀଯମପରାଧଂ ତୁ କଲ୍ପଯାମି ଵସୁଂଧରେ

ଧରଣୀ, ଏବେ ମୁଁ ତୃତୀୟ ଅପରାଧ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଛି।

ଚତୁର୍ଥମପରାଧଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟଂ ନୈଵ କ୍ଷପାମ୍ଯହମ୍

ଚତୁର୍ଥ ଅପରାଧ ଦେଖିଲେ ମୁଁ କେବେ ମାଫ କରେନି।

ପଂଚମଂ ଚାପରାଧଂ ଚ ନ କ୍ଷମାମି ଵସୁଂଧରେ

ଧରଣୀ, ପଞ୍ଚମ ଅପରାଧକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ କ୍ଷମା କରେନି।

ଷଷ୍ଠଂ ତଂ ଚାପରାଧଂ ଵୈ ନ କ୍ଷମାମି ଵସୁଂଧରେ 117.

ଧରଣୀ, ଷଷ୍ଠ ଅପରାଧକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ କ୍ଷମା କରେନି।