ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଭଵେ ଭଵେ ଯଶ୍ଚ ସସର୍ଜ୍ଜ କଂ ତତୋ ଜଗତ୍ ପ୍ରସୂତଂ ସଚରାଚରଂ ତ୍ଵିଦମ୍ । ତତଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରାତ୍ମଵତି ପ୍ରଲୀଯତେ- ଽନ୍ଵତୋ ହରିର୍ଵିଷ୍ଣୁହରସ୍ତଥୋଚ୍ଯତେ ।। ୮.

ଯିଏ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ଏବଂ ଯେଉଁବେଳେ ରୁଦ୍ରର ଆତ୍ମା ଏହି ଜଗତକୁ ଆବିଷ୍କୃତ କରେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୟ ହୁଏ—ସେଠିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ହର ଭାବେ କୁହାଯାଏ।

ଖାତ୍ମେନ୍ଦୁପୃଥ୍ଵୀପଵନାଗ୍ନିଭାସ୍କରା ଜଲଂ ଚ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ମୂର୍ତ୍ତଯଃ । ସ ସର୍ଵଦା ମେ ଭଗଵାନ୍ ସନାତନୋ ଦଦାତୁ ଶଂ ଵିଷ୍ଣୁରଚିନ୍ତ୍ଯରୂପଧୃକ୍ ।। ୮.

ଯାହାଠାରୁ ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀ, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜଳ ଆଦି ସମସ୍ତ ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—ସେଇ ସନାତନ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ରୂପଧାରୀ, ସଦା ମୋତେ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ଆଦୌ କୃତଯୁଗେ ନାଥ କିଂ କୃତଂ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତିନା । ନାରାଯଣେନ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ।। 9.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ନାଥ, କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ବିଶ୍ୱର ରୂପ ନାରାୟଣ କଣ କରିଥିଲେ? ମୁଁ ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ପୂର୍ଵଂ ନାରାଯଣସ୍ତ୍ଵେକୋ ନାସୀତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ଧରେଃ ପରମ୍ । ସୈକ ଏଵ ରତିଂ ଲେଭେ ନୈଵ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦକର୍ମକୃତ୍ ।। 9.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପ୍ରଥମେ କେବଳ ନାରାୟଣ ଥିଲେ; ହରିଠାରୁ ଅଲଗା କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ। ସେଉଁଠି ସେ ଏକା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି କାମ କରିନଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ଦ୍ଵିତୀଯମିଚ୍ଛନ୍ତଶ୍ଚିନ୍ତା ବୁଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ମିକା ବଭୌ । ଅସାଵିତ୍ଯେଵ ସଂଜ୍ଞାଯା କ୍ଷଣଂ ଭାସ୍କରସନ୍ନିଭା ।। 9.

ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିବାବେଳେ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଆତ୍ମାର ମିଶ୍ର ଏକ ଚିନ୍ତା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହାକୁ 'ଅସୁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହା କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।

ତସ୍ଯା ଅପି ଦ୍ଵିଧା ଭୂତା ଚିନ୍ତାଽଭୂଦ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନୀ । ଉମେତି ସଂଜ୍ଞଯା ଯତ୍ତତ୍ସଦା ମର୍ତ୍ଯେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା ।। 9.

ସେଇ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ ଦୁଇଭାଗ ହେଲା, ଏହା ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ବିଚାର ହେଲା। ଯାହାକୁ 'ଉମା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠି ସେ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକରେ ସଦା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।

ଓମିତ୍ଯେକାକ୍ଷରୀଭୂତା ସସର୍ଜେମାଂ ମହୀଂ ତଦା । ଭୂଃ ସସର୍ଜ ଭୁଵଂ ସୋଽପି ସ୍ଵଃ ସସର୍ଜ ତତୋ ମହଃ ।। 9.

'ଓଁ' ଏକାକ୍ଷର ରୂପେ ହୋଇ, ସେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। 'ଭୂଃ' ଭୂବର୍ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସେଉଁଠି 'ସ୍ୱଃ' ଏବଂ ପରେ 'ମହଃ' ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।

ତତଶ୍ଚ ଜନ ଇତ୍ଯେଵ ତପଶ୍ଚାତ୍ମା ପ୍ରଲୀଯତେ । ଏତଦୋତଂ ତଥା ପ୍ରୋତଂ ସୂତ୍ରେ ମଣିଗଣା ଇଵ ।। 9.

ତାପରେ 'ଜନ' ଏବଂ 'ତପ' ହେଲା, ଆତ୍ମା ଲୟ ହେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମଣିମାଳାରେ ସୂତା ଯେପରି ଗାଁଥାଯାଇଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଗଠିତ।

ଜଗତ୍ ପ୍ରଣଵତୋ ଭୂତଂ ଶୂନ୍ଯମେତତ୍ ସ୍ଥିତଂ ତଦା । ଯେଯଂ ମୂର୍ତିର୍ଭଗଵତଃ ଶଂକରଃ ସ ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ ।। 9.

ଯେବେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରଣବ ଧ୍ୱନିରେ ଶୂନ୍ୟ ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା, ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କର ଯେଉଁ ରୂପ, ଶଙ୍କର, ସେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ହରି ଥିଲେ।

ଶୂନ୍ଯାଁଲ୍ଲୋକାନିମାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସିସୃକ୍ଷୁର୍ମୂର୍ତ୍ତିମୁତ୍ତମାମ୍ । କ୍ଷୋଭଯିତ୍ଵା ମନୋଧାମ ତତ୍ରାକାରଃ ସ୍ଵମାତ୍ରତଃ ।। 9.

ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ମନର ଦେଶକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ତାଙ୍କ ନିଜ ମାପରୁ ଏକ ଆକୃତି ଗଠନ କଲେ।

ସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଯଦା କ୍ଷୁବ୍ଧେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଭଵତ୍ତଦା । ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଶକଲୀଭୂତେ ଭୂର୍ଲୋକଂ ଚ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ।। 9.

ସେଇ ଉତ୍ତେଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହା ଭାଗ ହେବା ପରେ, ଭୂଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା।

ଅପରଂ ଭୁଵନଂ ପ୍ରାଯାନ୍ମଧ୍ଯେ ଭାସ୍କରସନ୍ନିଭମ୍ । ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ପଦ୍ମକୋଶେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। 9.

ଏକ ଅନ୍ୟ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ସେଠି ଏକ ପଦ୍ମକୋଶ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ସ ହି ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ପ୍ରାଜାପତ୍ଯେନ ତେଜସା । ଅକାରାଦ୍ଯଂ ସ୍ଵରଂ ନାଭ୍ଯାଂ ହଲଂ ଚ ଵିସସର୍ଜ ହ ।। 9.

ସେଇ ଦେବତା ନାରାୟଣ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ଶକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କର ନାଭିରୁ 'ଅ' ଏହି ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର ଓ 'ହ' ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ଅମୂର୍ତ୍ତସୃଷ୍ଟୌ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଉଦଗାଯତ୍ ତଦା ଦିଶଃ । ସୁଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନରମେଯାତ୍ମା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଧାରଣମ୍ ।। 9.

ଅରୂପ ସୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଗାଇଲେ। ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଅପାର ଆତ୍ମା ପୁଣି ଧାରଣା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯତୋ ନେତ୍ରାତ୍ ତେଜଃ ସମଭଵନ୍ମହତ୍ । ଦକ୍ଷିଣଂ ଵହ୍ନିସଙ୍କାଶଂ ଵାମଂ ତୁହିନସନ୍ନିଭମ୍ ।। 9.

ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ବଡ଼ ତେଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା: ଡାହାଣ ଚକ୍ଷୁରୁ ଅଗ୍ନି ପରି, ବାମ ଚକ୍ଷୁରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୀତଳ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ତୁ କଲ୍ପିତୌ ପରମେଷ୍ଠିନା । ତତଃ ପ୍ରାଣଃ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଵାଯୁଶ୍ଚ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ।। 9.

ସେ ତେଜକୁ ଦେଖି, ପରମେଶ୍ୱର ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗଠନ କଲେ। ତାପରେ ପ୍ରାଣ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ସ ଏଵ ଵାଯୁର୍ଭଗଵାନ୍ ଯୋଽଦ୍ଯାପି ହୃଦିଗୋ ଵିଭୁଃ । ତସ୍ମାଦ୍ ଵହ୍ନିଃ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ତସ୍ମାଦଗ୍ନେର୍ଜଲଂ ମହତ୍ ।। 9.

ସେଇ ବାୟୁ, ଭଗବାନ୍, ଏଯାଁ ଅପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି। ସେଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଅଗ୍ନିଠାରୁ ବଡ଼ ଜଳ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।

ଯ ଏଵାଗ୍ନିଃ ସ ଵୈ ତେଜୋ ବ୍ରାହ୍ମଂ ପରମକାରଣମ୍ । ବାହୁଭ୍ଯାମପ୍ଯସୌ ତେଜଃ କ୍ଷାତ୍ରଂ ତେଜଃ ସସର୍ଜ ହ ।। 9.

ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ଦେବତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ। ତାଙ୍କର ବାହୁ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ତେଜ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଊରୁଭ୍ଯାମପି ଵୈଶ୍ଯାଂଶ୍ଚ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରାଂସ୍ତଥା ଵିଭୁଃ । ତତସ୍ତୁ ସସୃଜେ ଯକ୍ଷାନ୍ ରାକ୍ଷସାଂଶ୍ଚ ତଥା ଵିଭୁଃ ।। 9.

ତାଙ୍କର ଉରୁ ଠାରୁ ବୈଶ୍ୟମାନେ, ପାଦ ଠାରୁ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପରେ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଚତୁର୍ଵିଧୈସ୍ତୁ ଭୂର୍ଲୋକଂ ଭୁଵର୍ଲୋକଂ ଵିଯଚ୍ଚରୈଃ । ଭୂତୈଃ ସ୍ଵର୍ମାର୍ଗଗୈରନ୍ଯୈଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ସମପୂରଯତ୍ ।। 9.

ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ଜୀବମାନେ ଭୂଲୋକକୁ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଜୀବମାନେ ଭୁବର୍ଲୋକକୁ, ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପୂରିଦେଲେ।

ମହର୍ଲୋକଂ ତଥା ତୈସ୍ତୈର୍ଭୂତୈଶ୍ଚ ସନକାଦିଭିଃ । ଜନୋଲୋକଂ ତତଶ୍ଚୈଵ ଵୈରାଜୈଃ ସମପୂରଯତ୍ ।। 9.

ମହର୍ଲୋକକୁ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେ ସହିତ ପୂରିଦେଲେ। ପରେ, ଜନଲୋକକୁ ବୈରାଜମାନେ ସହିତ ପୂରିଦେଲେ।

ତପୋଲୋକଂ ତତୋ ଦେଵସ୍ତପୋନିଷ୍ଠୈରପୂରଯତ୍ । ଅପୁନର୍ମାରକୈର୍ଦେଵୈଃ ସତ୍ଯଲୋକମପୂରଯତ୍ ।। 9.

ତାପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ତପୋଲୋକକୁ ପୂରିଦେଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ଦେବମାନେ ସହିତ ସତ୍ୟଲୋକକୁ ପୂରିଦେଲେ।

ସୃଷ୍ଟିଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥା ଦେଵୋ ଭଗଵାନ୍ ଭୂତଭାଵନଃ । କଲ୍ପସଂଜ୍ଞଂ ସ୍ଵକଂ ଘସ୍ତ୍ରଂ ଜାଗର୍ତି ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। 9.

ଏଭଳି ସୃଷ୍ଟି କରି, ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିଜ କଳ୍ପ ନାମକ ସମୟରେ ସଚେତନ ରହିଲେ।

ତସ୍ମିନ୍ ଜଗତି ଭୂର୍ଲୋକୋ ଭୁଵର୍ଲୋକଶ୍ଚ ଜାଯତେ । ସ୍ଵର୍ଲୋକଶ୍ଚ ତ୍ରଯୋଽପ୍ଯେତେ ଜାଯନ୍ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। 9.

ସେଇ ଲୋକରେ ଭୂଲୋକ, ଭୁବର୍ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ତିନିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସୁପ୍ତେ ତୁ ଦେଵେ କଲ୍ପାନ୍ତେ ତାଵତୀ ରାତ୍ରିରିଷ୍ଯତେ । ତ୍ରୈ ଲୋକ୍ଯମେତତ୍ ସୁପ୍ତଂ ସ୍ଯାତ୍ ତଥୋପପ୍ଲଵତାଂ ଗତମ୍ ।। 9.

କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଦେବତା ଶୁଏଲେ, ସେଇ ରାତି ଭାବିଯାଏ। ତେବେ ଏହି ତିନି ଲୋକ ଶୟନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଏ, ମାନେ ପ୍ରଳୟରେ ଲିନ ହୋଇଯାଏ।

ତତୋ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାମୁତ୍ଥିତଃ କମଲେକ୍ଷଣଃ । ଚିନ୍ତଯାମାସ ତାନ୍ ଵେଦାନ୍ ମାତରଂ ଚ ଚତୁର୍ଷ୍ଵପି । ଚିନ୍ତଯାନଃ ସ ଦେଵେଶସ୍ତାନ୍ ଵେଦାନ୍ ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ ।। 9.

ସେଇ ରାତି ଶେଷ ହେଲାପରେ, କମଳନୟନ ଉଠି, ସେଇ ବେଦ ଓ ସେମାନଙ୍କର ମାତାମାନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତଥାପି, ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ବେଦମାନେ ମିଳିଲେ ନାହିଁ।

ଲୋକମାର୍ଗସ୍ଥିତିଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ନିଦ୍ରାଜ୍ଞାନେନ ମୋହିତଃ । ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦେଵେଶୋ ନାତ୍ର ଵେଦା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ।। 9.

ଲୋକମାନଙ୍କର ପଥ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ନିଦ୍ରାର ଅଜ୍ଞାନରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏଠାରେ ବେଦମାନେ ନାହାନ୍ତି।

ତତଃ ସ୍ଵମୂର୍ତୌ ତୋଯାଖ୍ଯେ ଲୀନାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରେଶ୍ଵରଃ । ଜିଘୃକ୍ଷୁଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ ମତ୍ସ୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵାଵିଶଜ୍ଜଲମ୍ ।। 9.

ତାପରେ, ନିଜ ଜଳ ନାମକ ରୂପରେ ବେଦମାନେ ଲିନ ଦେଖି, ସେମାନେକୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ ମନେ କଲେ—ମୁଁ ମାଛ ହେଇ ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।

ଏଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମହାମତ୍ସ୍ଯସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସମଜାଯତ । ଵିଵେଶ ଚ ଜଲଂ ଦେଵଃ ସମନ୍ତାତ୍ କ୍ଷୋଭଯନ୍ନିଵ ।। 9.

ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ଏକ ବଡ଼ ମାଛ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଦେବତା ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଜଳକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥିବା ପରି।