ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଗମନାଗମନଂ ଚୈଵ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସନ୍ନେନ ମାଧଵ

ହେ ମାଧବ, ତୁମ ଦୟାରେ ଜୀବମାନଙ୍କର ଆସିବା-ଯିବା କେମିତି ହୁଏ?

ଅତସ୍ତ୍ଵଯୈଵ ଵକ୍ତଵ୍ଯୋ ଯୋଗସାଙ୍ଖ୍ଯଵିନିଶ୍ଚଯଃ 114.

ଏହିପରି, ଯୋଗ ଓ ସାଂଖ୍ୟର ସଠିକ ନିଷ୍କର୍ଷ କେବଳ ତୁମେ କହିପାରିବ।

ଭସ୍ମାକୁଲେଷୁ ନିଃକ୍ଷିପ୍ଯ କଥଂ ଚାଗ୍ନୌ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ

ଛାରର ଢେରରେ ରଖିବା ପରେ, କିପରି ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ?

ତ୍ଵତ୍କ୍ଷେତ୍ରସଂସ୍ଥିତୋ ଵାପି ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପୃଚ୍ଛତଃ

ତୁମର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ଏହି କଥା ମତେ କହ।

ନମୋ ନାରାଯଣେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେଷାଂ ଵୈ କା ଗତିର୍ଭଵେତ୍

‘ନମୋ ନାରାୟଣ’ ବୋଲି କହିଲେ, ସେମାନେ କେଉଁ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି?

ନାମପ୍ରକୀର୍ତନାତ୍ତେଷାଂ କୀଦୃଶୀ ତୁ ଗତିର୍ଭଵେତ୍

ମାତ୍ର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସେମାନେ କେମିତି ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି?

ରହସ୍ଯଂ ଧର୍ମସଂଯୁକ୍ତଂ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ମାଧଵ

ହେ ମାଧବ, ଧର୍ମ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ମତେ କହ।

ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଲୋକଧର୍ମାର୍ଥଂ ତଦ୍ଭଵାନ୍ ଵକ୍ତୁମର୍ହତି

ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଚାର କରି, ଆପଣ ସେଇ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

ଅଥ ଵିଵିଧଧର୍ମୋତ୍ପତ୍ତିଃ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଦେଵି କର୍ମ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖାଵହମ୍

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବି, ଯେଉଁ କର୍ମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପୃଚ୍ଛ୍ଯତେ ଦେଵି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ସେଇ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।

ନାହଂ ଦାନସହସ୍ରେଣ ନାହଂ ଯଜ୍ଞଶତୈରପି

ହଜାର ଦାନ କିମ୍ବା ଶତ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏକଚିତ୍ତଂ ସମାଧାଯ ଯୋ ମାଂ ଜାନାତି ମାଧଵି

ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ମନେ ମୋତେ ଜାଣେ, ହେ ମାଧବୀ—

ଯଚ୍ଚ ପୃଚ୍ଛସି ମାଂ ଭଦ୍ରେ କର୍ମ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖାଵହମ୍

ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ପଚାରୁଛ, ହେ ଭଦ୍ରେ, ସେହି କର୍ମ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଦେଉଥାଏ।

ଯେ ନମସ୍ଯତି ମାଂ ନିତ୍ଯଂ ପୁରୁଷା ବହୁଚେତସଃ

ଯେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ମୋତେ ଭଜନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କର ମନ ଅନେକ ଦିଗରେ ଘୁରେ,

ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ନ ନଶ୍ଯେତ ମମ ଭକ୍ତିଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍

ଯାହାଙ୍କର ମନ ମୋ ପ୍ରେମରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, କେବେ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ ନାହିଁ—

ତେ ମାମେଵ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ମଯି ଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ

ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖି, ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି।

ଇଚ୍ଛଯାଽପି ଭଵେଦ୍ଭଦ୍ରେ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସତି ସୁନ୍ଦରି

କେବଳ ଇଚ୍ଛା କଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ ମିଳେ।

ଯାନି କର୍ମାଣି କୁର୍ଵନ୍ତୁ ମାଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ମାଧଵି 115.

ସେମାନେ ଯେଉଁ କର୍ମ କରନ୍ତି, ହେ ମାଧବୀ, ସେଥିରେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି।

ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାମୁପଵାସଂ ତୁ ଯେ ଚ କୁର୍ଵନ୍ତି ତେ ନରାଃ

ଯେମାନେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଉପବାସ କରନ୍ତି—

କୃତ୍ଵା ଚୈଵୋପଵାସଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚୈଵ ଜଲାଞ୍ଜଲିମ୍

ଉପବାସ କରି, ହାତରେ ପାଣି ଧରନ୍ତି,

ଯାଵନ୍ତୋ ବିନ୍ଦଵଃ କିଂଚିତ୍ପତନ୍ତ୍ଯେଵାଞ୍ଜଲେର୍ଜଲାତ୍

ଏହି ଅଞ୍ଜଳିରୁ ଯେତେ ଟିପି ପାଣି ପଡ଼େ—

ଅଥ ଚୈଵ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ପୁରୁଷା ଧର୍ମଵାଦକାଃ

ତେବେ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ—

ପାଣ୍ଡୁରୈଶ୍ଚୈଵ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ମୃଷ୍ଟୈର୍ଧୂପୈସ୍ତୁ ଧୂପଯେତ୍

—ସଫା କରାଯାଇଥିବା ହଳକା ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଏବଂ ମନୋହର ଗନ୍ଧ ଥିବା ଧୂପ ଦେଇ ପୂଜା କରିବେ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଶିରସି ପୁଷ୍ପାଣି ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।

ସୁମାନ୍ଯଃ ସୁମନା ଗୃହ୍ଯ ପ୍ରୀଯତାଂ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ

“ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଏବଂ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଭଗବାନ୍ ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।”

ନମୋଽସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଗନ୍ଧିଗନ୍ଧାନ୍ସୁଗନ୍ଧାନ୍ଵା ଗୃହ୍ଣ ଗୃହ୍ଣ ନମୋ ଭଗଵତେ ଵିଷ୍ଣଵେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯାଗତମାଧାରସଵନଂ ପତଯେ ଭଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ମେ ଧୂପ ଧୂପନଂ ଗୃହ୍ଣାତୁ ମେ ଭଗଵାନଚ୍ଯୁତଃ

“ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଭଗବତ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଶୁଣି, ପୁନର୍ବାର ଆସି, ଓ ସୋମ ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଆପଣ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଧୂପ ଆର୍ପଣ ଭଗବାନ୍ ଅଚ୍ୟୁତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।”

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୈଵଂ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯୋ ମାମେଵ ତୁ କାରଯେତ୍

ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଯିଏ ମୋ ପାଇଁ ଏହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟରୂପେ କରାଏ—

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚୈଵ ମମ ପ୍ରିଯମ୍ 115.

ହେ ଦେବୀ, ଏହି ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ଉପଦେଶ ତୁମକୁ କହିଲି।

ଶ୍ଯାମାକଂ ସ୍ଵସ୍ତିକଂ ଚୈଵ ଗୋଧୂମଂ ମୁଦ୍ଗକଂ ତଥା

ଶ୍ୟାମାକ, ସ୍ୱସ୍ତିକ, ଗହୁଁ ଏବଂ ମୁଗ ଡାଲି—