ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅନନ୍ତଶ୍ଚାସି ନାଗାନାଂ ସର୍ପାଣାମସି ତକ୍ଷକଃ

ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଅନନ୍ତ, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ତକ୍ଷକ।

କ୍ରୀଡାଵିକ୍ଷେପଣଶ୍ଚାସି ଗୃହେଷୁ ଗୃହଦେଵତାଃ

ଘରମାନେ ଯେଉଁଠି ଖେଳଧଳ ଓ ଆନନ୍ଦ ରହିଥାଏ, ସେଠି ଘରର ଦେବତା ଭାବେ ତୁମେ ବିଦ୍ୟମାନ।

ସାଙ୍ଗସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଯୁତୀନାଂ ଚ ଵୈଦ୍ଯୁତାନାଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ବିଦ୍ୟୁତ୍‌ମାନଙ୍କର ଶରୀର ତୁମେ, ସମସ୍ତ ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ୍ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୁମେ।

ଶ୍ରଦ୍ଧାସି ତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵେଶ ଦୋଷହନ୍ତାସି ମାଧଵ 113.

ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ତୁମେ; ମାଧବ, ତୁମେ ଦୋଷ ଦୂର କରୁଥିବା।

ଗରୁଡୋଽସି ମହାତ୍ମାନଂ ଵହସି ତ୍ଵଂ ପରାଯଣଃ

ତୁମେ ଗରୁଡ଼, ମହାତ୍ମାମାନେ ଉପରେ ବହନ କରୁଥିବା, ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।

ଜଯଶ୍ଚ ଵିଜଯଶ୍ଚାସି ଗୃହେଷୁ ଗୃହଦେଵତାଃ

ଘରମାନେ ଯେଉଁଠି ଜୟ ଓ ବିଜୟ ରହିଥାଏ, ସେଠି ଘରର ଦେବତା ଭାବେ ତୁମେ ବିଦ୍ୟମାନ।

ଭଗସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷଲିଙ୍ଗଶ୍ଚ ପରସ୍ତ୍ଵଂ ପରମାତ୍ମକଃ

ତୁମେ ଭଗ, ବିଷର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାର ରୂପ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।

ମାଂ ତ୍ଵଂ ମଗ୍ନାମସି ତ୍ରାତୁଂ ଲୋକନାଥ ଇହାର୍ହସି

ଲୋକନାଥ, ମୁଁ ଯେ ଡୁବିଯାଇଛି, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।

ଯ ଇଦଂ ପଠତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କେଶଵସ୍ଯ ଦୃଢଵ୍ରତଃ

ଯିଏ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଏହି କେଶବଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ—

ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଦରିଦ୍ରୋ ଧନମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଏ, ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଧନ ଲାଭ କରେ।

ଉଭେ ସନ୍ଧ୍ଯେ ପଠେତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମାଧଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ଉଭୟ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଏହି ମହାତ୍ମା ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ତୁ ଅକ୍ଷରୋକ୍ତୋଽପି ଭଵେତ୍ତୁ ପରିକଲ୍ପନା

ଏହିପରି, ଅକ୍ଷର ଅକ୍ଷର ଭାବରେ ପଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଦା ଫଳ ମିଳିବ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଵନଂ ନାମ ତ୍ରଯୋଦଶାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ବିଷ୍ଣୁସ୍ତୁତି' ନାମକ ଏକଶତ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଶ୍ରୀଵରାହାଵତାରଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଭଗଵାନ୍ମୁନିଭିର୍ମନ୍ତ୍ରଵାଦିଭିଃ

ତାପରେ, ଶ୍ରୀବରାହ ଅବତାର ଭାବେ, ଭଗବାନ୍‌ଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।

ତତୋ ଧ୍ଯାନଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଦିଵ୍ଯଂ ଯୋଗ୍ଯଂ ଚ ମାଧଵଃ

ତାପରେ, ମାଧବ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।

ତଵ ଦେଵି ପ୍ରିଯାର୍ଥାଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଂ ତ୍ଵଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା

ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ପ୍ରିତି ପାଇଁ ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ରହିଛ।

ଅହଂ ତ୍ଵାଂ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ସଶୈଲଵନକାନନାମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ, ତୁମ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ ଧାରିବି।

ଏଵମାଶ୍ଵାସଯିତ୍ଵା ତୁ ଵସୁଧାଂ ସ ଚ ମାଧଵଃ

ଏଭଳି ଭାବେ ମାଧବ ବସୁଧାକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ—

ଷଟ୍ ସହସ୍ରାଣି ଚୋଚ୍ଛ୍ରାଯୋ ଵିସ୍ତାରେଣ ପୁନସ୍ତ୍ରଯଃ

ଉଚ୍ଚତାରେ ଛଅ ହଜାର, ଓ ପୁଣି ପ୍ରସ୍ଥଳରେ ତିନି ହେଉଛି।

ଵାମଯା ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ଗୃହ୍ଯ ଉଜ୍ଜହାର ଚ ମେଦିନୀମ୍

ସେ ବାମ ଦାଢ଼ିରେ ଧରି ମାଟିକୁ ଉଠାଇଲେ।

ନଗା ଵିଲଗ୍ନାଃ ପତିତାଃ କେଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞାନସଂଶ୍ରିତାଃ

କିଛି ଗଛ ମାଟିକୁ ଚିଁହି ଲଗି ଥିଲେ, କିଛି ମୂଳ ସହିତ ଲାଗି ରହିଗଲେ।

ଚନ୍ଦ୍ରନିର୍ମଲସଙ୍କାଶା ଵରାହମୁଖସଂସ୍ଥିତାଃ

ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୁଭ୍ର ଆଭା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେ ମାଟି ବରାହଙ୍କ ମୁହଁରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ।

ଏଵଂ ହି ଧାର୍ଯମାଣା ସା ପୃଥିଵୀ ସାଗରାନ୍ଵିତା 114.

ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ପୃଥିବୀ ସହିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଠାଇ ଧରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯାମେଵ ତୁ କାଲସ୍ଯ ପରିମାଣଂ ଯୁଗେଷୁ ଚ

ସେହି ପୃଥିବୀ ଭିତରେ ସମୟର ମାପ ଓ ଯୁଗର ବିଭାଗ ଅଛି।

ତତଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଦେଵଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁରଵ୍ଯଯଃ

ତାପରେ ସେଇ ପୃଥିବୀରୁ ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଉଦ୍ଭବ କଲେ।

ସା ଗୌଃ ସ୍ତୁଵତି ତଂ ଚୈଵ ପୁରାଣଂ ପରମଵ୍ଯଯମ୍

ସେ ଗାଈ ତାଙ୍କୁ—ପୁରୁଣା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ—ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଆଧାରଃ କୀଦୃଶୋ ଦେଵ ଉପଯୋଗଶ୍ଚ କୀଦୃଶଃ

ହେ ଦେବ, ଏହି ଆଧାର କେମିତି ଓ ଏହାର ଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର କଣ?

କୀଦୃଶା ପଶ୍ଚିମା ସଂଧ୍ଯା କୀଦୃଶୀ ହ୍ଯର୍ଧବାହ୍ଯତଃ

ପଶ୍ଚିମ ସନ୍ଧ୍ୟା କେମିତି, ଆଉ ଅର୍ଧବାହ୍ୟ ହେଲେ ଏହା କେମିତି?

କିନ୍ନୁ ସଂସ୍ଥାପନେ ଦେଵ ଆଵାହନଵିସର୍ଜନେ

ହେ ଦେବ, ସ୍ଥାପନ, ଆହ୍ୱାନ ଓ ବିଦାୟରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?