ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସ ତେନ ସାନ୍ତ୍ଵିତାଯାଂ ଵୈ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଃ ସମାଗତଃ

ସେ ତାଙ୍କର ଶାନ୍ତିଦାୟକ କଥାରେ ପୃଥିବୀ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲା, ଯିଏ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ—

ସ୍ଵସ୍ତି ଵାଚ୍ଯାହ ପୁଣ୍ଯାଗ୍ରେ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵର୍ଦ୍ଧସେ ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଚ ଯସ୍ଯାସି ମାଧଵି

ପୁଣ୍ୟ ତୀରରେ ସେ ଶୁଭ କଥା କହି, ବସୁଧାରାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ଦେବୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଉନ୍ନତି ପାଉଛ, ଏବଂ ତୁମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା।'

ଵିଷ୍ଣୁନା ଧାର୍ଯମାଣା ଚ କିଂ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟମଦ୍ଭୁତମ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ତୁମେ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥିଲ?

ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥିଵୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ଯଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ ସ ମଯା ପୃଷ୍ଟୋ ଯଚ୍ଚ ମେ ସମ୍ପ୍ରଭାଷିତମ୍

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀ କହିଲେ: 'ସେ ମୋତେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ କଥା ପଚାରିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଯାହା ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲି—'

ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଗୁହ୍ଯଂ ଧର୍ମଂ ମହୌଜସମ୍ 113.

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମନ ଦେଇ ଶୁଣ।

ତେନ ମେ କଥିତଂ ହ୍ଯେତତ୍ସଂସାରାତ୍ତୁ ଵିମୋକ୍ଷଣମ୍

ସେ ମୋତେ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ, ଯାହା ଏହି ସଂସାର ରୁ ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ।

ଉଵାଚ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଧର୍ମାଣାଂ ଵ୍ଯାପ୍ତନିଶ୍ଚଯମ୍

ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମର ତତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ନିଶ୍ଚିତ ସତ୍ୟ କଥା କହିଥିଲେ।

ତତୋ ମହୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋ ମହାତପାଃ

ତାପରେ, ପୃଥିବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ମହାତପସ୍ବୀ—

ତାନ୍ସର୍ଵାନାନଯାମାସ ଯତ୍ର ଦେଵୀ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା

ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ବସିଥିଲେ।

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ଅପ୍ରମେଯଗତିଂ ଚୈଵ ଧର୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: 'ଅପରିମିତ ଗତି ଥିବା ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହ।'

ତତସ୍ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଋଷିପୁଂଗଵମ୍

ତାପରେ, ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି—

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତାଂ ଦେଵି ସ୍ଵସ୍ତି ବ୍ରୂହୀତି ସୋଽବ୍ରଵୀତ୍

ଧରଣୀ କହିଲେ: 'ନିଶ୍ଚୟ,' ଏବଂ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଶୁଭ କଥା କହ।'

ନଷ୍ଟଚନ୍ଦ୍ରାନିଲେ ଲୋକେ ନଷ୍ଟଭାସ୍କରତାରକେ

ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ପବନ ଲୋକରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ହରାଇଗଲେ—

ନ ଵାତି ପଵନସ୍ତତ୍ର ନୈଵ ଚାଗ୍ନିର୍ନ ଵିଦ୍ଯୁତଃ

ସେଠାରେ ପବନ ବହୁନଥିଲା, ଅଗ୍ନି ନଥିଲା, ବିଜୁଳି ମଧ୍ୟ ନଥିଲା।

ଵେଦେଷୁ ଚୈଵ ନଷ୍ଟେଷୁ ମତ୍ସ୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ରସାତଲମ୍ 113.

ଏବଂ ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବାବେଳେ, ସେ ମାଛ ଆକାର ଧାରଣ କରି ନିମ୍ନଲୋକର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଅନ୍ଯଦ୍ଦେଵଃ କୂର୍ମରୂପସ୍ତ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ମନ୍ଥନେ

ଏକ ସମୟରେ, ତୁମେ କୂର୍ମ ଆକାର ଧରି ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।

ପୁନର୍ଵରାହରୂପେଣ ମାଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ରସାତଲେ

ପୁଣି, ବରାହ ରୂପ ଧରି, ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତଳଭୂମିକୁ ବୁଡ଼ିଯାଉଥିଲି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।

ଅନ୍ଯଦ୍ଧିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତଃ

ଅନ୍ୟ ଏକ ସମୟରେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବର ପାଇ ଅହଂକାରି ହୋଇ ଦେଖାଦେଲା।

ପୁନର୍ନିଃକ୍ଷତ୍ରରୂପେଣ ତ୍ଵଯାଽହଂ ଵିକୃତା ପୁରା

ପୁଣି, ନରସିଂହ ରୂପ ଧରି, ପୁରୁଣା କାଳରେ ତୁମେ ମୋତେ ବିନାଶ କରିଥିଲେ।

ପୁନଶ୍ଚ ରାଵଣୋ ରକ୍ଷଃ କ୍ଷଯିତଂ ସ୍ଵେନ ତେଜସା

ପୁଣି, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ରାବଣ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ନିଅସ୍ତ ହୋଇଗଲା।

ନ ଚ ଜାନାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ତଵ କିଂଚିଦ୍ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍

ହେ ଦେବ, ମୁଁ ତୁମର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜାଣେ ନାହିଁ।

ସୃଷ୍ଟ୍ଵା କିମାଦିଶଃ ସର୍ଵାଂ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଂଚନ

ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତୁମେ କଣ ଆଦେଶ କଲେ? କିଛି ବୁଝିପାରିଲି ନାହିଁ।

ଅଂଶଵଶ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ନ ନକ୍ଷତ୍ରା ନ ଵା ଗ୍ରହାଃ

ସେଠାରେ କୌଣସି କିରଣ, ତାରା କିମ୍ବା ଗ୍ରହ ଥିଲେ ନାହିଁ।

ଶନୈଶ୍ଚରୋ ବୁଧୋ ନାତ୍ର ନ ଚେନ୍ଦ୍ରୋ ଧନଦୋ ଯମଃ

ସେଠାରେ ଶନି, ବୁଧ, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର କିମ୍ବା ଯମ ଥିଲେ ନାହିଁ।

ଵର୍ଜଯିତ୍ଵାତ୍ର ତ୍ରୀନ୍ଦେଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାନ୍ 113.

ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବ ଥିଲେ ନାହିଁ।

ଗତ୍ଵା ଚ ଶରଣଂ ଦେଵୀ ଦୈନ୍ଯଂ ଵଦତି ମାଧଵୀ

ଶରଣ ନେଇ, ମାଧବୀ ଦେବୀ ନମ୍ରତା ସହ କଥା କହିଲେ।

ସପର୍ଵତଵନୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମାଂ ତାରଯ ପିତାମହ

ହେ ପିତାମହ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।

ମୁହୁର୍ତଂ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ପୃଥିଵୀଂ ତାମୁଵାଚ ହ

ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ପୃଥିବୀକୁ କଥା କହିଲେ।

ଲୋକନାଥଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠମାଦିକର୍ତ୍ତାରମଞ୍ଜସା

ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।