ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋଽପି ଗଵାଂ ଦାନେନ ଶୁଧ୍ଯତି

ସେମାନେ ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗାଈ ଦାନ କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

ତଦ୍ଦିନଂ ପାଯସାହାରଂ ପଯସା ଵାପି ଵା ଭଵେତ୍

ସେ ଦିନ, ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖିରି କିମ୍ବା କେବଳ ଦୁଧ ହେବା ଉଚିତ।

ତସ୍ଯାପ୍ଯର୍ଦ୍ଧଶତେନାଥ ପଂଚାଶଚ୍ଚ ତତୋଽର୍ଦ୍ଧକମ୍ 112.

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପଚାଶର ଅର୍ଧ, ତାପରେ ଏହାର ଅର୍ଧ।

ଇମାଂ ଗୃହ୍ଣୋଭଯମୁଖୀମୁଭଯତ୍ର ଶମୋଽସ୍ତୁ ଵୈ

ଏହି ଦୁଇପଟିକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦୁହିଁପଟେ ଶାନ୍ତି ହେଉ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାମି ତ୍ଵାଂ ଧେନୋ କୁଟୁମ୍ବାର୍ଥେ ଵିଶେଷତଃ

ମୁଁ ଏହି ଗାଈକୁ, ବିଶେଷ କରି ମୋ ପରିବାର ପାଇଁ, ଗ୍ରହଣ କରୁଛି।

ମେ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଭଵତୁ ରୁଦ୍ରାଙ୍ଗେତି ନମୋନମଃ

ମୋ ପାଇଁ ସଦା ଶୁଭ ହେଉ—ହେ ରୁଦ୍ରଙ୍ଗ, ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର।

କ ଇଦଂ କସ୍ମା ଅଦାଦିତି ଜପିତ୍ଵା ଵୈ ଵସୁନ୍ଧରେ

‘ଏହା କିଏ ଦେଲେ? କାହା ପାଇଁ ଦିଆଗଲା?’—ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ହେ ଧରିତ୍ରୀ—

ଏଵଂ ପ୍ରସୂଯମାନାଂ ଯୋ ଗାଂ ଦଦାତି ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏପରି ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ଗାଈକୁ ଯିଏ ଦାନ କରେ, ହେ ଧରିତ୍ରୀ—

ଵଦନ୍ତି ତାଂ ଚନ୍ଦ୍ରସମାନଵକ୍ତ୍ରାଂ ପ୍ରତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦତୁଲ୍ଯଵର୍ଣାମ୍

ସେ ଗାଈକୁ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୁହଁ ଓ ଗଳିତ ସୁନା ପରି ରଙ୍ଗର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯୋ ମର୍ତ୍ଯଃ କଲ୍ପଂ ଚେଦଂ ସମାହିତଃ

ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ପଢ଼େ—

ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଇଦଂ ପାଵନମୁତ୍ତମମ୍

ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼େ—

ଅମାଯାଂ ଵାଥ ଯଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଦ୍ଵିଜାନାମଗ୍ରତଃ ପଠେତ୍ 112.

ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ନିଷ୍କପଟ ଭାବରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ନ୍ତି,

ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଗତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା

ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦିନେଦିନେ ଏହିକୁ ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣନ୍ତି,

ହୋତୋଵାଚ ଧରଣ୍ଯୈ କଥିତଂ ରାଜନ୍ଧେନୁମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍

ହୋତା କହିଲେ — ରାଜନ, ମୁଁ ଧରିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଗାଈର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କହିଛି।

ମଯା ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।

ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଧେନୁର୍ଦାତଵ୍ଯା ସହିରଣ୍ଯା ନୃପୋତ୍ତମ

ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରାଜା, ଦୃଶ୍ୟମାନ ଗାଈ ସହିତ ସୁନା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକମ୍

ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।

ଧେନୂନାଂ ଫଲମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍

ଗାଈର ଫଳ ପାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ,

ଇଦାନୀଂ କାର୍ତ୍ତିକୀ ଚେଯଂ ଵର୍ତ୍ତତେ ଚ ନରାଧିପ

ଏବେ, ହେ ନରାଧିପ, ଏହି କାର୍ତ୍ତିକୀ ମାସ ଚଳିଛି।

ଦେଵଦାନଵଯକ୍ଷୈସ୍ତୁ ଯୁକ୍ତମେତତ୍ସଦା ଵିଭୋ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଉପଯୁକ୍ତ।

ସରତ୍ନଂ ପୁରୁଷଃ କୃତ୍ଵା କାର୍ତ୍ତିକ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଦଶୀ ଦିନେ 112.

କାର୍ତ୍ତିକୀ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଏକ ପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଏକଠା କରି,

ପୁରୋହିତାଯ ଗୁରଵେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ

ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁରୋହିତ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ତାନି ଦତ୍ତାନି ତେନ ସ୍ଯୁଃ ସମାସାତ୍କଥିତଂ ତଵ

ସେ ଯେଉଁ ଦାନ କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଛି, ସେମାନେ ତାହାର ହୁଏ।

ସୈକଦେଶୋ ଯଜେତ୍ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ

ସେ ବିଶେଷ କରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକ ଅଂଶ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ।

ତେନ ଚେଷ୍ଟଂ ହୁତଂ ଦତ୍ତଂ ପଠିତଂ କୀର୍ତ୍ତିତଂ ଭଵେତ୍

ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଯାହା କିଛି କରାଯାଏ, ହୋମ, ଦାନ, ପାଠ, କୀର୍ତ୍ତନ — ସେସବୁ ସଫଳ ହୁଏ।

ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମୃଷଯେ ପ୍ରାଦାତ୍ସଵିଧାନଂ ଚ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍

ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ମୁନିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବିଧିରେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେଇଦେଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତଦ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ତୁ ସୁଖୀ ଭଵ

ତେଣୁ, ହେ ରାଜେଶ୍ୱର, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦାନ କରି ସୁଖୀ ହୁଅ।

ଜଗାମ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚତି ଇଯଂ ତେ କଥିତା ଦେଵି ସଂହିତା ସର୍ଵକାମିକା

ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ପରେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ଏହି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ସଂହିତା, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଦେବୀ।