ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପାଦୁକୋପାନହୌ ଛତ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମଂତ୍ରମିମଂ ପଠେତ୍

ପାଦୁକା, ଚମ୍ପଲ ଓ ଛତା ଦେଇ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ଦଧିମଯୀଂ ଧେନୁଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜର୍ଷିସତ୍ତମ

ଏଭଳି ଦହିର ଗାଈ ଦେଇ, ରାଜାମାନ୍ୟ ଋଷି, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଯଜମାନୋ ଵସେଦ୍ରାଜଂସ୍ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ

ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତିନି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା ପରି ରହିବା ଉଚିତ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵାପି ମାନଵଃ

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଦେଇବେ,

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଶ୍ଵେତଵିନୀତାଶ୍ଵାପୋଖ୍ଯାନେ ଦଧିଧେନୁଦାନମାହାତ୍ମ୍ଯଂନାମ ଷଡଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ଶ୍ୱେତବିନୀତାଶ୍ୱାପ ଉପାଖ୍ୟାନରେ 'ଦହି ଦେଉଁର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଏକଶ ଶତ ଛଅ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ନଵନୀତଧେନୁଦାନମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ନଵନୀତମଯୀଂ ଧେନୁଂ ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

ଏବେ ନବନୀତ ଦେଉଁ ଦାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଣ, ରାଜା।

ଗୋମଯେନାନୁଲିପ୍ତାଯାଂ ଭୂମୌ ଗୋଚର୍ମମାନତଃ

ଗୋମୟ ଲଗାଇଥିବା ଭୂମିରେ, ଗୋଚର୍ମକୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ରଖିବା ଉଚିତ।

କୁମ୍ଭଂ ତୁ ନଵନୀତସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଥମାତ୍ରସ୍ଯ ଧାରଯେତ୍

ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ନବନୀତ ଭରା ମଟକ ରଖିବା ଉଚିତ।

କୃତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ଚ ରାଜସିଂହ ସୁଵର୍ଣଶୃଙ୍ଗୀ ସୁମୁଖା ଚ କାର୍ଯା

ଯଥାବିଧି କରି, ରାଜାସିଂହ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଦେଇ ଗାଈ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ଓଷ୍ଠୌ ଚ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ଫଲୈଶ୍ଚ ଦନ୍ତାଃ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯ ସାସ୍ନାଂ ଚ ସିତୈଶ୍ଚ ସୂତ୍ରୈଃ

ତାଙ୍କର ଓଠ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ, ଦାନ୍ତ ଚିତ୍କରି, ଗଳା ଧଳା ସୂତରେ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ନଵନୀତସ୍ତନୀଂ ରାଜନ୍ନିକ୍ଷୁପାଦାଂ ପ୍ରକଲ୍ପଯେତ୍

ରାଜା, ଗାଈର ଅଁତ ନବନୀତରେ, ଚାପ ଚିନିକାଣ୍ଡରେ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵର୍ଣଶୃଙ୍ଗୀଂ ରୌପ୍ଯଖୁରାଂ ପଂଚରତ୍ନସମନ୍ଵିତାମ୍

ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗ, ରୌପ୍ୟ ଖୁର ଓ ପାଞ୍ଚ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଗାଈ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ଆଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମେନ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୈରଲଂକୃତାମ୍

ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଢାକି, ସୁଗନ୍ଧି ଫୁଲରେ ଭଲ ଭାବରେ ଶୋଭା କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରାସ୍ତ ଏଵ ଜପ୍ତଵ୍ଯାଃ ସର୍ଵଧେନୁଷୁ ଯେ ସ୍ମୃତାଃ

ସମସ୍ତ ଦେଉଁ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ, ସେଗୁଡିକୁ ଏଠି ଜପିବା ଉଚିତ।

ଉତ୍ପନ୍ନଂ ଦିଵ୍ଯମମୃତଂ ନଵନୀତମିଦଂ ଶୁଭମ୍ 107.

ଏହି ନବନୀତ ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏହା ଶୁଭ।

ଏଵମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ତାଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ କୁଟୁମ୍ବିନେ

ଏପରି ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଶେଷ, ସେ ଗଁଠିବା ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଁ ଦେବା ଉଚିତ।

ହଵିରେଵଂ ରସଂ ଚୈଵ ଵିପ୍ରଵର୍ଯସ୍ଯ ଭୂପତେ

ଓ ରାଜା, ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଶେଷ, ହବି ଓ ରସ ଦୁହିଁ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯଃ ପ୍ରପଶ୍ଯତି ତାଂ ଧେନୁଂ ଦୀଯମାନାଂ ନରୋତ୍ତମ

ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଗାଁ ଦେଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥାଏ,

ପିତୃଭିଃ ପୂର୍ଵଜୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯଦ୍ଭିଶ୍ଚ ମାନଵଃ

ସେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ଓ ଉତ୍ତରଜମାନେ ସହିତ,

ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵାପି ମାନଵଃ

ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁଣିଥାଏ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ—

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଶ୍ଵେତଵିନୀତାଶ୍ଵୋପାଖ୍ଯାନେ ନଵନୀତଧେନୁଦାନମାହାତ୍ମ୍ଯଂନାମ ସପ୍ତାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଶ୍ୱେତବିନୀତାଶ୍ୱ ଉପାଖ୍ୟାନର 'ନବନୀତଧେନୁ ଦାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଏକଶତ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ଲଵଣଧେନୁଦାନମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଲଵଣଧେନୁଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତାଂ ନିବୋଧ ନୃପୋତ୍ତମ

ଏବେ ଲବଣଧେନୁ ଦାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଲବଣଧେନୁ ବିଷୟରେ କହିବି, ଶୁଣ, ରାଜା।

ଅନୁଲିପ୍ତେ ମହୀପୃଷ୍ଠେ କୃଷ୍ଣାଜିନକୁଶୋତ୍ତରେ

ଭୂମିକୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୁଧ୍ଧ କରି, ଉପରେ କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ ଦର୍ଭା ରଖିବା ଉଚିତ।

ଵତ୍ସଂ ଚତୁର୍ଭୀ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଇକ୍ଷୁପାଦାଂଶ୍ଚ କାରଯେତ୍

ଓ ରାଜା, ଚାରିଟି ପାଦ ଥିବା ଏକ ଛେଉଁ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ପାଦ ଗୁଡିକୁ ଇକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ମୁଖଂ ଗୁଡମଯଂ ତସ୍ଯା ଦନ୍ତାଃ ଫଲମଯା ନୃପ ନେତ୍ରେ ରତ୍ନମଯେ କୁର୍ଯାତ୍କର୍ଣୌ ପତ୍ରମଯୌ ତଥା

ତାହାର ମୁହଁ ଗୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା, ଦାନ୍ତ ଫଳ ଦ୍ୱାରା, ଚକ୍ଷୁ ମଣି ଦ୍ୱାରା, ଓ କାନ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ସୂତ୍ରପୁଚ୍ଛାଂ ତାମ୍ରପୃଷ୍ଠାଂ ଦର୍ଭରୋମାଂ ପଯସ୍ଵିନୀମ୍

ତାହାର ପୁଛ ସୂତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପିଠ ତାମ୍ବା ଦ୍ୱାରା, ଚୁଲ ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ହେବା ଉଚିତ।

ସୁଗନ୍ଧପୁଷ୍ପଧୂପୈଶ୍ଚ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ

ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ନିୟମରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ନକ୍ଷତ୍ରଗ୍ରହପୀଡାଂ ଚ ସର୍ଵକାଲଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍

ସମସ୍ତ ଦିନ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଉଚିତ।

ଦ୍ଵିଜାଯ ସାଧୁଵୃତ୍ତାଯ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗଵେଦିନେ

ଶୁଭ ଆଚରଣ ଥିବା, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଦ୍ୱିଜକୁ ଦେବା ଉଚିତ।