ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅନ୍ନଂ ଦେହି ସଦା ରାଜନ୍ ସର୍ଵକାଲସୁଖାଵହମ୍ 99.

ରାଜା, ସବୁବେଳେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ, ଏହା ସମସ୍ତ ସମୟରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାନାନାମନ୍ନଦାନଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ

ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଅନ୍ନଦାନଂ ଦଦସ୍ଵ ଭୋଃ

ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କର, ହେ ମହାନ।

ରତ୍ନଵସ୍ତ୍ରମଲଂକାରାନ୍ ଶ୍ରୀମନ୍ତି ନଗରାଣି ଚ

ମଣି, ବସ୍ତ୍ର, ଗହଣା ଓ ଶ୍ରୀମୟ ନଗରଗୁଡ଼ିକ,

ପ୍ରଦତ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଥ କୁଂଜରାନଜିନାନି ଚ

ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ହାତୀ ଓ ମୃଗଚର୍ମ,

ପୁରୋହିତମୁଵାଚେଦଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ଜପତାଂ ଵରମ୍

ସେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା କହିଲେ।

ସୁଵର୍ଣରୌପ୍ଯତାମ୍ରାଣି ଯାଗଂ କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାତିଷୁ

ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ତାମ୍ବା ଦେଇ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି,

ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଲ୍ପମିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରଭୁଃ ସୋଽନ୍ନଂ ତୁ ନାଦଦତ୍

ବସ୍ତୁ କମ୍ ଥିବା ବୁଝି, ସେ ପ୍ରଭୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ ନାହିଁ।

କାଲଧର୍ମଵଶାଦ୍ଦେଵି ମୃତ୍ଯୁଃ ସମଭଵତ୍ତଦା

କାଳ ଓ ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ଦେବୀ, ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲା।

କ୍ଷୁଧଯା ପୀଡିତୋ ହ୍ଯାସୀତ୍ତୃଷଯା ଚ ଵିଶେଷତଃ

ସେ ଭୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ବିଶେଷ କରି ପିପାସାରେ।

ତତ୍ର ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମମୂର୍ତ୍ତିଶ୍ଚ ପୁରା ଦଗ୍ଧା ମହାତ୍ମନଃ 99.

ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦେହ, ଯାହା ପୂର୍ବେ ଜଳିଯାଇଥିଲା, ପ୍ରକଟ ହେଲା।

ପୁନର୍ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ଦିଵମାଚକ୍ରମେ ନୃପଃ

ପୁଣିଥରେ ରାଜା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତାନ୍ଯସ୍ଥୀନି ଲିହନ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ଵସିଷ୍ଠେନ ମହାତ୍ମନା

ବସିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଟୁଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ରାଜା ଵସିଷ୍ଠେନ ମହାତ୍ମନା

ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା।

ଭଗଵନ୍କ୍ଷୁଧିତଶ୍ଚାସ୍ମି ଅନ୍ନପାନଂ ପୁରା ମଯା

ଭଗବନ୍ତ, ମୁଁ ଖାଲି ପେଟରେ ଅଛି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ମିଳିନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ରାଜ୍ଞା ଵସିଷ୍ଠୋ ମୁନିପୁଂଗଵଃ

ରାଜାଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ ମହାମୁନି କହିଲେ—

କିଂ ତେ କରୋମି ରାଜେଂଦ୍ର କ୍ଷୁଧିତସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଖାଲି ପେଟରେ ଅଛ, ଏପରି ସମୟରେ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?

ରତ୍ନହେମପ୍ରଦାନେନ ଭୋଗଵାନ୍ ଜାଯତେ ନରଃ

ମଣି ଓ ସୁନା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ଧନୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହୁଏ।

ତନ୍ନ ଦତ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ ସ୍ତୋକଂ ମତ୍ଵା ନରାଧିପ ଅଦତ୍ତସ୍ଯ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିସ୍ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପୃଚ୍ଛତଃ

ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏଯାଁତିକି ଦେଉଥିବାକୁ ଛୋଟ ବୋଲି ଭାବି ଦେଉନାହାଁତ, ଏବେ ଦେଉନାହାଁତୁ ଆସିଛ, ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ସେଥିରେ ମୋତେ କହ।

ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାଽନଘ 99.

ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ହେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ।

ସ ସର୍ଵମେଧମାରେଭେ ସ୍ଵଯଂ କ୍ରତୁଵରଂ ନୃପଃ

ସେଇ ରାଜା ନିଜେ ସର୍ବମେଧ ନାମକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।

ନାନ୍ନଂ ତେନ ତଦା ଦତ୍ତଂ ସ୍ଵଲ୍ପଂ ମତ୍ଵା ଯଥା ତ୍ଵଯା

କିନ୍ତୁ ସେଠି ମଧ୍ୟ ସେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇନଥିଲେ, ତୁମେ ଯେପରି ଛୋଟ ବୋଲି ଭାବି ଦେଇନଥିଲ।

କୃତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯଂ ଵିନୀତାଶ୍ଵଃ ସାର୍ଵଭୌମୋ ନୃପୋତ୍ତମଃ

ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବିନୀତାଶ୍ୱ ନାମକ ରାଜା ସମସ୍ତ ଭୂମିର ଅଧିପତି ହେଲେ।

ଅସାଵପି କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟ ଏଵମେଵ ଗତୋ ନୃପଃ

ତଥାପି ସେ ମଧ୍ୟ ଖାଲି ପେଟରେ ଥିବା ଦୁଃଖରେ, ଏଭଳି ଭାବେ ଯାଇଥିଲେ, ହେ ରାଜା।

ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ ଭାସ୍ଵତା ଦେଵଵନ୍ନୃପଃ

ସେ ରାଜା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ଯାଇଥିଲେ।

ପୁରୋହିତଂ ଦଦର୍ଶାଥ ହୋତାରଂ ଜାହ୍ନଵୀତଟେ

ସେଠାରେ ସେ ଜାହ୍ନବୀ ତଟରେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଓ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

କ୍ଷୁଧାଯାଃ କାରଣଂ କିଂ ମେ ସ ହୋତା ତମୁଵାଚ ହ

ସେ ହୋତା ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ମୋର ଖାଲି ପେଟର କାରଣ କଣ?'

ଘୃତଧେନୁଂ ଚ ଧେନୁଂ ଚ ରସଧେନୁଂ ଚ ପାର୍ଥିଵ

ହେ ରାଜା, ଘୃତ ଦେଉଥିବା ଗାଈ, ଏକ ଗାଈ, ଓ ମଧୁର ରସ ଦେଉଥିବା ଗାଈ—

ତପତେ ଯାଵଦାଦିତ୍ଯସ୍ତପତେ ଵାପି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକିତ ହୁଏ—