ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦୀକ୍ଷିତାତ୍ମା ପୁନର୍ଭୂତ୍ଵା ଵରାହଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଯଦି 99.

ଯେଉଁଠାରେ ମନରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ପୁନିଥରେ ବରାହଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ।

ଜପ୍ତାଃ ସ୍ଯୁଃ ପୁଷ୍କରେ ତୀର୍ଥେ ପ୍ରଯାଗେ ସିନ୍ଧୁସଙ୍ଗମେ

ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥ, ପ୍ରୟାଗ ଓ ସିନ୍ଧୁ ସଙ୍ଗମରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଗ୍ରହଣେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ଯତ୍ଫଲଂ ଜପତାଂ ଭଵେତ୍

ଗ୍ରହଣ ଓ ବିଷୁବ ଦିନରେ ଯେଉଁ ଫଳ ଜପ କରିଥିବା ଲୋକ ପାଇଥାନ୍ତି।

ଦେଵା ଅପି ତପଃ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂତି ଚ ଵଦଂତି ଚ

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରି, ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି ଓ ଏଭଳି କହନ୍ତି।

ଵରାହଂ ଷୋଡଶାତ୍ମାନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ କଦା ଵଯମ୍

କେବେ ଆମେ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଷୋଡ଼ଶ ଆତ୍ମା ବରାହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ?

ଯାସ୍ଯାମଃ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯଦ୍ଗତ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଭଵେତ୍

ଆମେ ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ଯିବା, ଯେଉଁଠାରୁ କେବେ ଫେରିଆସିବା ନାହିଁ।

ଅତ୍ରାପ୍ଯୁଦାହରନ୍ତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍

ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା ଗଳ୍ପ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହାଯାଏ।

ସ୍ଵର୍ଗଵାସେ ସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯାସୀଚ୍ଛ୍ଵେତୋ ରାଜା ମହାଯଶାଃ

ସ୍ୱର୍ଗରେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶ୍ୱେତ।

ସ ମହୀଂ ସକଲାନ୍ଦେଵି ସପଲ୍ଲଵଵନଦ୍ରୁମାମ୍

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ, ଦେବୀ, ଦାନ ଦେବାକୁ ଚାହାଉଥିଲେ।

ଭଗଵନ୍ଦାତୁମିଚ୍ଛାମି ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍

ଭଗବାନ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।

ଅନ୍ନଂ ଦେହି ସଦା ରାଜନ୍ ସର୍ଵକାଲସୁଖାଵହମ୍ 99.

ରାଜା, ସବୁବେଳେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ, ଏହା ସମସ୍ତ ସମୟରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାନାନାମନ୍ନଦାନଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ

ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଅନ୍ନଦାନଂ ଦଦସ୍ଵ ଭୋଃ

ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କର, ହେ ମହାନ।

ରତ୍ନଵସ୍ତ୍ରମଲଂକାରାନ୍ ଶ୍ରୀମନ୍ତି ନଗରାଣି ଚ

ମଣି, ବସ୍ତ୍ର, ଗହଣା ଓ ଶ୍ରୀମୟ ନଗରଗୁଡ଼ିକ,

ପ୍ରଦତ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଥ କୁଂଜରାନଜିନାନି ଚ

ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ହାତୀ ଓ ମୃଗଚର୍ମ,

ପୁରୋହିତମୁଵାଚେଦଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ଜପତାଂ ଵରମ୍

ସେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା କହିଲେ।

ସୁଵର୍ଣରୌପ୍ଯତାମ୍ରାଣି ଯାଗଂ କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାତିଷୁ

ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ତାମ୍ବା ଦେଇ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି,

ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଲ୍ପମିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରଭୁଃ ସୋଽନ୍ନଂ ତୁ ନାଦଦତ୍

ବସ୍ତୁ କମ୍ ଥିବା ବୁଝି, ସେ ପ୍ରଭୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ ନାହିଁ।

କାଲଧର୍ମଵଶାଦ୍ଦେଵି ମୃତ୍ଯୁଃ ସମଭଵତ୍ତଦା

କାଳ ଓ ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ଦେବୀ, ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲା।

କ୍ଷୁଧଯା ପୀଡିତୋ ହ୍ଯାସୀତ୍ତୃଷଯା ଚ ଵିଶେଷତଃ

ସେ ଭୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ବିଶେଷ କରି ପିପାସାରେ।

ତତ୍ର ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମମୂର୍ତ୍ତିଶ୍ଚ ପୁରା ଦଗ୍ଧା ମହାତ୍ମନଃ 99.

ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦେହ, ଯାହା ପୂର୍ବେ ଜଳିଯାଇଥିଲା, ପ୍ରକଟ ହେଲା।

ପୁନର୍ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ଦିଵମାଚକ୍ରମେ ନୃପଃ

ପୁଣିଥରେ ରାଜା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ତାନ୍ଯସ୍ଥୀନି ଲିହନ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ଵସିଷ୍ଠେନ ମହାତ୍ମନା

ବସିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଚାଟୁଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ରାଜା ଵସିଷ୍ଠେନ ମହାତ୍ମନା

ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା।

ଭଗଵନ୍କ୍ଷୁଧିତଶ୍ଚାସ୍ମି ଅନ୍ନପାନଂ ପୁରା ମଯା

ଭଗବନ୍ତ, ମୁଁ ଖାଲି ପେଟରେ ଅଛି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ମିଳିନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ରାଜ୍ଞା ଵସିଷ୍ଠୋ ମୁନିପୁଂଗଵଃ

ରାଜାଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ ମହାମୁନି କହିଲେ—

କିଂ ତେ କରୋମି ରାଜେଂଦ୍ର କ୍ଷୁଧିତସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଖାଲି ପେଟରେ ଅଛ, ଏପରି ସମୟରେ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?

ରତ୍ନହେମପ୍ରଦାନେନ ଭୋଗଵାନ୍ ଜାଯତେ ନରଃ

ମଣି ଓ ସୁନା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ଧନୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହୁଏ।

ତନ୍ନ ଦତ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ ସ୍ତୋକଂ ମତ୍ଵା ନରାଧିପ ଅଦତ୍ତସ୍ଯ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିସ୍ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପୃଚ୍ଛତଃ

ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏଯାଁତିକି ଦେଉଥିବାକୁ ଛୋଟ ବୋଲି ଭାବି ଦେଉନାହାଁତ, ଏବେ ଦେଉନାହାଁତୁ ଆସିଛ, ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ସେଥିରେ ମୋତେ କହ।