ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଭଵେଦଵ୍ଯାହତଂ ଜ୍ଞାନଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିପ୍ରୋ ଵିଚକ୍ଷଣଃ 99.

ଏଭଳି, ଧନୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ କେବେ ଅବରୋଧିତ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଜାଯତେ ଵିଷ୍ଣୁସଦୃଶଃ ସଦ୍ଯୋ ରାଜାଥଵା ଭଵେତ୍ ପୂଜଯୀତ ସ୍ଵଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତଵିଧାନେନ ଵିଧାନଵିତ୍

ସେ ତୁରନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି କିମ୍ବା ରାଜା ହୋଇଯାଏ; ଯିଏ ବିଧି ଜାଣିଛି, ସେ ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଲୋକପାଲାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ ଆଗ୍ନେଯୀ ଵାରୁଣୀ ଦଗ୍ଧା ଵାଯୁନା ଵିଧିନା ତତଃ

ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ମନେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଲୋକପାଳମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପରେ ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ ଓ ବାୟୁଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

ସୌମେନାପ୍ଯାଯିତା ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରାଵଯେତ୍ସମଯାନ୍ବୁଧଃ

ପରେ, ସୋମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟମିତ ବ୍ରତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ରୁଦ୍ରମାଦିତ୍ଯମଗ୍ନିଂ ଚ ଲୋକପାଲଗ୍ରହାଂସ୍ତତଃ

ତାପରେ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଲୋକପାଳ ଗ୍ରହମାନେଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ତୁ ସମଯଂ ଖ୍ଯାପ୍ଯ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧୋମଂ ତୁ କାରଯେତ୍

ଏଭଳି ବ୍ରତ ଘୋଷଣା କରି, ପରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

ଷୋଡଶାକ୍ଷରମନ୍ତ୍ରେଣ ହୋମଯେଜ୍ଜ୍ଵଲିତାଗ୍ନଯେ

ଷୋଡ଼ଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।

ତ୍ରିଭିରାହୁତିଭିଶ୍ଚାପି ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ

ଦେବଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତିନିଟି ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।

ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵକଟକାଦୀନି ହେମଗ୍ରାମାଦିକଂ ନୃପଃ

ରାଜାଙ୍କୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ସୁନାର ଗ୍ରାମ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ କୃତେ ତୁ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଜାଯତେ ଧରେ

ଏଭଳି କାମ କଲେ, ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।

ଦୀକ୍ଷିତାତ୍ମା ପୁନର୍ଭୂତ୍ଵା ଵରାହଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଯଦି 99.

ଯେଉଁଠାରେ ମନରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ପୁନିଥରେ ବରାହଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ।

ଜପ୍ତାଃ ସ୍ଯୁଃ ପୁଷ୍କରେ ତୀର୍ଥେ ପ୍ରଯାଗେ ସିନ୍ଧୁସଙ୍ଗମେ

ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥ, ପ୍ରୟାଗ ଓ ସିନ୍ଧୁ ସଙ୍ଗମରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଗ୍ରହଣେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ଯତ୍ଫଲଂ ଜପତାଂ ଭଵେତ୍

ଗ୍ରହଣ ଓ ବିଷୁବ ଦିନରେ ଯେଉଁ ଫଳ ଜପ କରିଥିବା ଲୋକ ପାଇଥାନ୍ତି।

ଦେଵା ଅପି ତପଃ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂତି ଚ ଵଦଂତି ଚ

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରି, ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି ଓ ଏଭଳି କହନ୍ତି।

ଵରାହଂ ଷୋଡଶାତ୍ମାନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ କଦା ଵଯମ୍

କେବେ ଆମେ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଷୋଡ଼ଶ ଆତ୍ମା ବରାହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ?

ଯାସ୍ଯାମଃ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯଦ୍ଗତ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଭଵେତ୍

ଆମେ ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ଯିବା, ଯେଉଁଠାରୁ କେବେ ଫେରିଆସିବା ନାହିଁ।

ଅତ୍ରାପ୍ଯୁଦାହରନ୍ତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍

ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା ଗଳ୍ପ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହାଯାଏ।

ସ୍ଵର୍ଗଵାସେ ସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯାସୀଚ୍ଛ୍ଵେତୋ ରାଜା ମହାଯଶାଃ

ସ୍ୱର୍ଗରେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶ୍ୱେତ।

ସ ମହୀଂ ସକଲାନ୍ଦେଵି ସପଲ୍ଲଵଵନଦ୍ରୁମାମ୍

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ, ଦେବୀ, ଦାନ ଦେବାକୁ ଚାହାଉଥିଲେ।

ଭଗଵନ୍ଦାତୁମିଚ୍ଛାମି ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍

ଭଗବାନ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।

ଅନ୍ନଂ ଦେହି ସଦା ରାଜନ୍ ସର୍ଵକାଲସୁଖାଵହମ୍ 99.

ରାଜା, ସବୁବେଳେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ, ଏହା ସମସ୍ତ ସମୟରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାନାନାମନ୍ନଦାନଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ

ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଅନ୍ନଦାନଂ ଦଦସ୍ଵ ଭୋଃ

ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କର, ହେ ମହାନ।

ରତ୍ନଵସ୍ତ୍ରମଲଂକାରାନ୍ ଶ୍ରୀମନ୍ତି ନଗରାଣି ଚ

ମଣି, ବସ୍ତ୍ର, ଗହଣା ଓ ଶ୍ରୀମୟ ନଗରଗୁଡ଼ିକ,

ପ୍ରଦତ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଥ କୁଂଜରାନଜିନାନି ଚ

ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ହାତୀ ଓ ମୃଗଚର୍ମ,

ପୁରୋହିତମୁଵାଚେଦଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ଜପତାଂ ଵରମ୍

ସେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା କହିଲେ।

ସୁଵର୍ଣରୌପ୍ଯତାମ୍ରାଣି ଯାଗଂ କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାତିଷୁ

ସୁନା, ଚାଁଦି ଓ ତାମ୍ବା ଦେଇ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି,

ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଲ୍ପମିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପ୍ରଭୁଃ ସୋଽନ୍ନଂ ତୁ ନାଦଦତ୍

ବସ୍ତୁ କମ୍ ଥିବା ବୁଝି, ସେ ପ୍ରଭୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ ନାହିଁ।

କାଲଧର୍ମଵଶାଦ୍ଦେଵି ମୃତ୍ଯୁଃ ସମଭଵତ୍ତଦା

କାଳ ଓ ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ଦେବୀ, ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲା।