ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ କ୍ଷଣାତ୍ତସ୍ଯ ଵ୍ଯଜାଯତ

ସେ କୌଣସି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭାବ ଉପଜିଲା।

ଦୃଷ୍ଟଂ ଚକ୍ଷୁର୍ନିହିତଂ ଜଙ୍ଗମେଷୁ ଜିହ୍ଵା ଵକ୍ତୁଂ ମୃଗଯୌ ତଦ୍ଵିସୃଷ୍ଟମ୍

ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଅଟକିଥିଲା, ଜିହ୍ବା କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଯାହା ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲା ତାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ନ ଚାତିରିକ୍ତୋଽସ୍ତି ଵରଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ମେ ପୁରତୋ ଦେଵଦେଵାଃ

ମୋ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଏଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଦାନ ନାହିଁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିପାରିଛି।

ମୁକ୍ତିଂ ଚାହଂ ଵ୍ରଜାମୀତି ଦ୍ଵିତୀଯୋଽସ୍ତୁ ଵରୋ ମମ ୯୮.

ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉ—ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଉଁ।

ଅଦର୍ଶନଂ ଗତୌ ଦେଵୋ ସୋଽପି ତତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେ ଦେବତା ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନାହିଁ ହେଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।

ଯାଵଦାସ୍ତେ ଶୁଭେ ଦେଶେ କୃତକୃତ୍ଯୋ ମହାମୁନିଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମହାମୁନି ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ ହେଲା।

ପୃଥ୍ଵୀଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ତୀର୍ଥହେତୋର୍ଵିଚକ୍ଷଣ

ତିର୍ଥ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।

ପାଦ୍ଯାଚମନଗୋଦାନେଃ କୃତାସନପରିଗ୍ରହଃ

ପାଦଧୋଇ, ଆଚମନ ଓ ଗାଁ ଦାନ କରି, ସେ ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ।

ଉଵାଚ ଵିନଯାପନ୍ନଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍ ପୁତ୍ର ସିଦ୍ଧୋଽସି ତପସା ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋଽସି ସୁଵ୍ରତ

ସେ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ହାତ ଯୋଡି ଆଗରେ ଦଢ଼ିଥିବା ପୁଅକୁ କହିଲେ: 'ପୁଅ, ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେଲା, ହେ ସୁବ୍ରତ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ହେଇଯାଇଛ।'

ଇଦାନୀମାତ୍ମନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମୁକ୍ତିକାଲୋ ମତୋଽସ୍ତି ତେ

ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମା ସହିତ ମୁକ୍ତି ପାଇବାର ସମୟ ଆସିଛି।

ଯଦ୍ଗତ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଭଵତୀତି ନ ସଂଶଯଃ

ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବ, ସେଠାରୁ ଆଉ କେବେ ଜନ୍ମ ହେବ ନାହିଁ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ତଦ୍ଦେହେ ତୌ ଲଯଂ ଗତୌ

ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ସେହି ଦେହରେ ଲୟ ହେଲେ।

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵାପି ସ ନରୋ ଗତିମିଷ୍ଟାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯଦି କେହି ଏହାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଗତିକୁ ପାଇଥାଏ।

ଅଥ ତିଲଧେନୁମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଯା ସା ମାଯା ଶରୀରାତ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମନଃ

ଏବେ ତିଳ ଗାଈର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା: ସେଇ ମାୟା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମର ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।

ସୈଵ ନନ୍ଦା ଭଵେଦ୍ଦେଵୀ ଦେଵକାର୍ଯଚିକୀର୍ଷଯା

ସେ ନିଜେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ସାଧନ ପାଇଁ ନନ୍ଦା ଦେବୀ ହେଇଯାଉଛନ୍ତି।

ଵୈଷ୍ଣଵ୍ଯାଖ୍ଯା ତତୋ ଦେଵ କଥମେତଦ୍ଧି ଶଂସ ମେ ଦ୍ଵଯଂ ଜଗଦ୍ଧିତା ଦେଵୀ ଗଙ୍ଗା ଶଙ୍କରସୁପ୍ରିଯା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହାର ବୈଷ୍ଣବ ଅର୍ଥ କି, ମୋତେ କହ। ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଯିଏ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି।

କ୍ଵଚିତ୍କିଂଚିଦ୍ଭଵେଦ୍ଦତ୍ତଂ ସ୍ଵପଦଂ ଵେଦ ସର୍ଵଵିତ୍

କେବେ କେବେ କିଛି ଦିଆଯାଇପାରେ; ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଜଣେ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଜାଣନ୍ତି।

ମହିଷାଖ୍ଯଃ ପରଃ ପଶ୍ଚାତ୍ସ ଵୈ ଚୈତ୍ରାସୁରୋ ହତଃ

ତାପରେ, ମହିଷ ନାମକ ବଡ଼ ଦାନବ, ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲା।

ଅଥଵା ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିଃ ସା ମହିଷୋଽଜ୍ଞାନମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍

କିମ୍ବା, ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ମହିଷ, ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛି।

ମୂର୍ତ୍ତିପକ୍ଷେ ଚେତିହାସମମୂର୍ତେ ଚୈକଵଦ୍ଧୃଦି

ଆକାର ଥିଲେ, ଏହା କଥା ଭଳି; ନିରାକାର ଥିଲେ, ଏହା ହୃଦୟରେ ଏକା ଭାବେ ଧାରଣ କରାଯାଏ।

ଇଦାନୀଂ ଶୃଣୁ ମେ ଦେଵି ପଂଚପାତକନାଶନମ୍

ଏବେ, ମୋ ଠାରୁ ପଞ୍ଚ ପାପ ନାଶ କଥା ଶୁଣ, ହେ ଦେବୀ।

ଇହ ଜନ୍ମନି ଦାରିଦ୍ର୍ଯଵ୍ଯାଧିକୁଷ୍ଠାଦିପୀଡିତଃ

ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯିଏ ଦରିଦ୍ରତା, ରୋଗ, କୁଷ୍ଠ ଓ ଏହାଦି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ,

ତସ୍ଯ ସଦ୍ଯୋ ଭଵେଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀରାଯୁର୍ଵିତ୍ତଂ ସୁତଃ ସୁଖମ୍ 99.

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୱରେ ଧନ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ଧନ-ଦୌଲତ, ପୁଅ ଓ ସୁଖ ମିଳିଯିବ।

ନାରାଯଣଂ ପରଂ ଦେଵଂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ଵିଧାନତଃ

ଯିଏ ବିଧିମାନ୍ୟ ଭାବେ ପରମ ଦେବ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖେ,

କାର୍ତିକେ ମାସି ଶୁକ୍ଲାଯାଂ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ତୁ ଵିଶେଷତଃ

ବିଶେଷ କରି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ,

ସଂକ୍ରାଂତ୍ଯାଂ ଵା ମହାଭାଗଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଗ୍ରହେ ତଥା

କିମ୍ବା ସଂକ୍ରାନ୍ତି ବେଳେ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ,

ତସ୍ଯ ସଦ୍ଯୋ ଭଵେତ୍ତୁଷ୍ଟିଃ ପାପଧ୍ଵଂସଶ୍ଚ ଜାଯତେ

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୱରେ ସନ୍ତୋଷ ଆସେ, ଓ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।

ଉପାସନ୍ନଂ ତତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ହୃଦଯେନାଵଧାରଯେତ୍

ତାପରେ, ନିକଟରେ ଆସିଛି ବୋଲି ଜାଣି, ହୃଦୟରେ ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ କରିବା ଉଚିତ।

ସଂଵତ୍ସରଂ ଗୁରୋର୍ଭକ୍ତିଂ କୁର୍ଯୁର୍ଵିଷ୍ଣୋରିଵାଚଲାମ୍

ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କରାଯାଏ।