ଵରାହପୁରାଣମ୍

ବଭୌ ଦୁର୍ଵାସସା ସମ୍ଯଗ୍ବୋଧିତଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ

ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାରେ ସତ୍ୟତପ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।

ତସ୍ଯାସ୍ତୀରେ ଶିଲା ଦିଵ୍ଯା ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରଶିଲା ଧରେ

ଏହି ନଦୀର ତୀରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶିଳା ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ଚିତ୍ରଶିଳା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଓ ଧରା।

ତତ୍ର ସତ୍ଯତପାଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତପଃ କୁର୍ଵନ୍ମହାତପାଃ

ସତ୍ୟତପ, ଯିଏ ମହାତପସ୍ବୀ, ସେଠାରେ ଉପବସ୍ଥିତ ହୋଇ ତପ କରୁଥିଲେ।

ଚିଚ୍ଛେଦ ଚାଂଗୁଲୀମେକାଂ ଵାମତର୍ଜନିକାଂ ମୁନିଃ

ମୁନି ନିଜ ବାମ ତରଜନି ଆଙ୍ଗୁଳିଟିକୁ କାଟିଦେଲେ।

ନ ଲୋହିତଂ ନ ମାଂସଂ ତୁ ନ ମଜ୍ଜା ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ

ସେଠାରେ କୌଣସି ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ମଜ୍ଜା ଦେଖାଯାଇନଥିଲା।

ତସ୍ମିନ୍ ଭଦ୍ରଵଟେ ଚୈକଂ ମିଥୁନଂ କିନ୍ନରଂ ସ୍ଥିତମ୍ ୯୮.

ସେ ଭଦ୍ରବଟ ଗଛ ପାଖରେ ଏକ କିନ୍ନର ଦମ୍ପତି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ପ୍ରାପ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଲୋକମିତି ସ୍ମୃତିଃ

ପ୍ରଭାତରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକରେ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ବୋଲି ସ୍ମୃତି ଅଛି।

ପୃଷ୍ଟାଃ କିଂଚିଦିହାଶ୍ଚର୍ଯମପୂର୍ଵଂ କଥ୍ଯତାମିତି

ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏଠାରେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ନୂତନ ଘଟଣା କହ।'

ସ୍ଥିତଂ କିନ୍ନରଯୋସ୍ତଚ୍ଚ ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଵାଚ ହ

କିନ୍ନରମାନେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଯଦେତତ୍ସତ୍ଯତପସଃ ସମଵୋଚତ୍ତତଃ ଶୁଭେ

ସେମାନେ ସତ୍ୟତପ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ଓ ଶୁଭେ, ଏହିପରି ଥିଲା।

ପୁଷ୍ଯଭଦ୍ରାନଦୀ ତୀରେ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍

ପୁଷ୍ୟଭଦ୍ରା ନଦୀର ତୀରେ ଏକ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।

ସ୍ରଵଣଂ ଭସ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ରୁତଂ ସର୍ଵଂ ଶଶଂସ ହ

ସେମାନେ ଭସ୍ମ ପ୍ରବାହ ବିଷୟରେ ଯାହା ଶୁଣିଥିଲେ, ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।

ଆଗଚ୍ଛ ଵିଷ୍ଣୋ ଗଚ୍ଛାମୋ ହିମଵତ୍ପାର୍ଶ୍ଵମୁତ୍ତମମ୍

'ଆସ, ବିଷ୍ଣୁ, ଆମେ ହିମବନ୍ତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯାଉ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାରାହଂ ରୂପମଗ୍ରହୀତ୍

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ମହାପ୍ରଭୁ ବରାହ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।

ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାରାହରୂପେଣ ଋଷିଦୃଷ୍ଟିପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ବିଷ୍ଣୁ ବରାହ ରୂପରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସୀମାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ତାଵଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଧନୁଷ୍ପାଣିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣସାଯକଧୃଗ୍ଵନେ ୯୮.

ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନୁଷ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଧରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିଲେ।

ଭଗଵନ୍ନିହ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତେ ଵରାହଃ ପୃଥୁଲୋ ମହାନ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଆପଣ ଦେଖାଦେଲେ, ବଡ଼ ଓ ପ୍ରବଳ ବରାହ ରୂପରେ।

ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିସ୍ତେନ ଚିନ୍ତଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ନୋ ଚେତ୍କୁଟୁଂବଃ କ୍ଷୁଧଯା ସୀଦତ୍ଯସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ

ନହେଲେ, ମୋର ପରିବାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୋକରେ ଶେଷ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସଶଲ୍ଯଶ୍ଚ ଵରାହୋଽଯଂ ମମାଶ୍ରମମୁପାଗତଃ

ଏହି ବରାହ ଶଳ୍ୟ ଲାଗିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛି।

ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ କ୍ଷଣାତ୍ତସ୍ଯ ଵ୍ଯଜାଯତ

ସେ କୌଣସି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭାବ ଉପଜିଲା।

ଦୃଷ୍ଟଂ ଚକ୍ଷୁର୍ନିହିତଂ ଜଙ୍ଗମେଷୁ ଜିହ୍ଵା ଵକ୍ତୁଂ ମୃଗଯୌ ତଦ୍ଵିସୃଷ୍ଟମ୍

ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଅଟକିଥିଲା, ଜିହ୍ବା କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଯାହା ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲା ତାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ନ ଚାତିରିକ୍ତୋଽସ୍ତି ଵରଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ମେ ପୁରତୋ ଦେଵଦେଵାଃ

ମୋ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଏଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଦାନ ନାହିଁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିପାରିଛି।

ମୁକ୍ତିଂ ଚାହଂ ଵ୍ରଜାମୀତି ଦ୍ଵିତୀଯୋଽସ୍ତୁ ଵରୋ ମମ ୯୮.

ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉ—ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଉଁ।

ଅଦର୍ଶନଂ ଗତୌ ଦେଵୋ ସୋଽପି ତତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେ ଦେବତା ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନାହିଁ ହେଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।

ଯାଵଦାସ୍ତେ ଶୁଭେ ଦେଶେ କୃତକୃତ୍ଯୋ ମହାମୁନିଃ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମହାମୁନି ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କର କାମ ସଫଳ ହେଲା।

ପୃଥ୍ଵୀଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ତୀର୍ଥହେତୋର୍ଵିଚକ୍ଷଣ

ତିର୍ଥ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।

ପାଦ୍ଯାଚମନଗୋଦାନେଃ କୃତାସନପରିଗ୍ରହଃ

ପାଦଧୋଇ, ଆଚମନ ଓ ଗାଁ ଦାନ କରି, ସେ ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ।

ଉଵାଚ ଵିନଯାପନ୍ନଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍ ପୁତ୍ର ସିଦ୍ଧୋଽସି ତପସା ବ୍ରହ୍ମଭୂତୋଽସି ସୁଵ୍ରତ

ସେ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ହାତ ଯୋଡି ଆଗରେ ଦଢ଼ିଥିବା ପୁଅକୁ କହିଲେ: 'ପୁଅ, ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେଲା, ହେ ସୁବ୍ରତ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ହେଇଯାଇଛ।'