ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଦେଵସ୍ତ୍ଵଂ ପୂଜ୍ଯସେ ଯୈର୍ଵିଧାନତଃ

'ମୋତେ ପ୍ରଥମେ ରଖି, ଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।'

କଥଯସ୍ଵ ମହାଦେଵ ସଵିଧାନଂ ସମାସତଃ

'ହେ ମହାଦେବ, ଦୟାକରି ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ନିୟମ ଏବଂ ପ୍ରକ୍ରିୟା କହ।'

ଦେଵୈର୍ଜଯେତି ସଂତୁଷ୍ଟଃ କୈଲାସନିଲଯଂ ଯଯୌ

ଦେବତାମାନେ ଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଖୁସି ହେଲେ, ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ।

ଦେଵା ଅପି ଯଯୁଃ ଖଂ ଚ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ତେ ଯଥାଗତମ୍

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ନିଜ ନିବାସକୁ ଯାଇଲେ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ।

ଚରିତଂ ଯଚ୍ଚ ଦେଵସ୍ଯ ଵିତ୍ତଂ ସମଭଵଦ୍ଭୁଵି

ଦେବତାଙ୍କର ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ରୁଦ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ସପ୍ତନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ରୁଦ୍ରଙ୍କର ମହିମା' ନାମକ ସତ୍ତରିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ପର୍ଵାଧ୍ଯାଯଃ ଯୋଽସୌ ସତ୍ଯତପା ନାମ ଲୁବ୍ଧୋ ଭୂତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋ ବଭୌ

ଏବେ ପର୍ବତ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସତ୍ୟତପ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଲୋଭୀ ହେଇଗଲେ।

ଦୁର୍ଵାସାଃ ସଂଶ୍ରୁତାର୍ଥଶ୍ଚ ହିମଵନ୍ତଂ ନଗଂ ଯଯୌ

ଦୁର୍ବାସା ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।

କୀଦୃଶଂ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ମହତ୍କୌତୂହଲଂ ଵିଭୋ ସ ହି ସତ୍ଯତପା ପୂର୍ଵଂ ଭୃଗୁଵଂଶୋଦ୍ଭଵୋ ଦ୍ଵିଜଃ

ମୁଁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ କେମିତି ଥିଲେ, ଦୟାକରି କହ। ସତ୍ୟତପ ପୂର୍ବରୁ ଭୃଗୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।

ଦସ୍ଯୁସଂସର୍ଗସମ୍ଭୂତୋ ଦସ୍ଯୁଵତ୍ସମଜାଯତ

ଦସ୍ୟୁମାନେ ସହିତ ମିଶିବାରୁ, ସେ ଦସ୍ୟୁ ପରି ହୋଇଗଲେ।

ବଭୌ ଦୁର୍ଵାସସା ସମ୍ଯଗ୍ବୋଧିତଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ

ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାରେ ସତ୍ୟତପ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।

ତସ୍ଯାସ୍ତୀରେ ଶିଲା ଦିଵ୍ଯା ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରଶିଲା ଧରେ

ଏହି ନଦୀର ତୀରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶିଳା ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ଚିତ୍ରଶିଳା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଓ ଧରା।

ତତ୍ର ସତ୍ଯତପାଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତପଃ କୁର୍ଵନ୍ମହାତପାଃ

ସତ୍ୟତପ, ଯିଏ ମହାତପସ୍ବୀ, ସେଠାରେ ଉପବସ୍ଥିତ ହୋଇ ତପ କରୁଥିଲେ।

ଚିଚ୍ଛେଦ ଚାଂଗୁଲୀମେକାଂ ଵାମତର୍ଜନିକାଂ ମୁନିଃ

ମୁନି ନିଜ ବାମ ତରଜନି ଆଙ୍ଗୁଳିଟିକୁ କାଟିଦେଲେ।

ନ ଲୋହିତଂ ନ ମାଂସଂ ତୁ ନ ମଜ୍ଜା ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ

ସେଠାରେ କୌଣସି ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ମଜ୍ଜା ଦେଖାଯାଇନଥିଲା।

ତସ୍ମିନ୍ ଭଦ୍ରଵଟେ ଚୈକଂ ମିଥୁନଂ କିନ୍ନରଂ ସ୍ଥିତମ୍ ୯୮.

ସେ ଭଦ୍ରବଟ ଗଛ ପାଖରେ ଏକ କିନ୍ନର ଦମ୍ପତି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ପ୍ରାପ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଲୋକମିତି ସ୍ମୃତିଃ

ପ୍ରଭାତରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକରେ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ବୋଲି ସ୍ମୃତି ଅଛି।

ପୃଷ୍ଟାଃ କିଂଚିଦିହାଶ୍ଚର୍ଯମପୂର୍ଵଂ କଥ୍ଯତାମିତି

ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏଠାରେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ନୂତନ ଘଟଣା କହ।'

ସ୍ଥିତଂ କିନ୍ନରଯୋସ୍ତଚ୍ଚ ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଵାଚ ହ

କିନ୍ନରମାନେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଯଦେତତ୍ସତ୍ଯତପସଃ ସମଵୋଚତ୍ତତଃ ଶୁଭେ

ସେମାନେ ସତ୍ୟତପ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ଓ ଶୁଭେ, ଏହିପରି ଥିଲା।

ପୁଷ୍ଯଭଦ୍ରାନଦୀ ତୀରେ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍

ପୁଷ୍ୟଭଦ୍ରା ନଦୀର ତୀରେ ଏକ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।

ସ୍ରଵଣଂ ଭସ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ଶ୍ରୁତଂ ସର୍ଵଂ ଶଶଂସ ହ

ସେମାନେ ଭସ୍ମ ପ୍ରବାହ ବିଷୟରେ ଯାହା ଶୁଣିଥିଲେ, ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।

ଆଗଚ୍ଛ ଵିଷ୍ଣୋ ଗଚ୍ଛାମୋ ହିମଵତ୍ପାର୍ଶ୍ଵମୁତ୍ତମମ୍

'ଆସ, ବିଷ୍ଣୁ, ଆମେ ହିମବନ୍ତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଯାଉ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାରାହଂ ରୂପମଗ୍ରହୀତ୍

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ମହାପ୍ରଭୁ ବରାହ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।

ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵାରାହରୂପେଣ ଋଷିଦୃଷ୍ଟିପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ବିଷ୍ଣୁ ବରାହ ରୂପରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିସୀମାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ତାଵଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଧନୁଷ୍ପାଣିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣସାଯକଧୃଗ୍ଵନେ ୯୮.

ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନୁଷ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଧରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିଲେ।

ଭଗଵନ୍ନିହ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତେ ଵରାହଃ ପୃଥୁଲୋ ମହାନ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଆପଣ ଦେଖାଦେଲେ, ବଡ଼ ଓ ପ୍ରବଳ ବରାହ ରୂପରେ।

ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିସ୍ତେନ ଚିନ୍ତଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ନୋ ଚେତ୍କୁଟୁଂବଃ କ୍ଷୁଧଯା ସୀଦତ୍ଯସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ

ନହେଲେ, ମୋର ପରିବାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୋକରେ ଶେଷ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।