ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସୁରାସୁରୈରର୍ଚ୍ଚିତପାଦପଙ୍କଜଂ କେଯୂରହାରାଙ୍ଗଦମୌଲିଧାରିଣମ୍ । ଅବ୍ଧୌ ଶଯାନଂ ଚ ରଥାଙ୍ଗପାଣିନଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯିଁଁଙ୍କ ପଦପଙ୍କଜକୁ ପୂଜନ୍ତି, କେୟୂର, ହାର, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସାଗରରେ ଶୟାନ, ରଥଚକ୍ର ହାତରେ ଧରିଥିବା—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ସିତଂ କୃତେ ତ୍ରେତାଯୁଗେଽରୁଣଂ ଵିଭୁଂ ତଥା ତୃତୀଯେ ପୀତଵର୍ଣମଚ୍ଯୁତମ୍ । କଲୌ ଘନାଲିପ୍ରତିମଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

କୃତଯୁଗରେ ଶ୍ୱେତ, ତ୍ରେତାରେ ରକ୍ତ, ତୃତୀୟ ଯୁଗରେ ପୀତ, ଏବଂ କଳିରେ ଘନ ମେଘ ପରି କଳା, ମହେଶ୍ୱର—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ବୀଜୋଦ୍ଭଵୋ ଯଃ ସୃଜତେ ଚତୁର୍ମୁଖ- ସ୍ତଥୈଵ ନାରାଯଣରୂପତୋ ଜଗତ୍ । ପ୍ରପାଲଯେଦ୍ ରୁଦ୍ରଵପୁସ୍ତଥାନ୍ତକୃଦ୍ ଗଦାଧରୋ ଜଯତୁ ଷଡର୍ଦ୍ଧମୂର୍ତିମାନ୍ ।। ୭.

ଯିଁଁଠାରୁ ବୀଜରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ନାରାୟଣ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ପାଳନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ତ କରନ୍ତି—ଷଡ଼ର୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତିଧାରୀ ଗଦାଧର ଜୟ ହେଉ।

ସତ୍ତ୍ଵଂ ରଜଶ୍ଚୈଵ ତମୋ ଗୁଣାସ୍ତ୍ରଯ- ସ୍ତ୍ଵେତେଷୁ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଭଵଃ କିଲ । ସ ଚୈକ ଏଵ ତ୍ରିଵିଧୋ ଗଦାଧରୋ ଦଧାତୁ ଧୈର୍ଯଂ ମମ ଧର୍ମମୋକ୍ଷଯୋଃ ।। ୭.

ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍—ଏହି ତିନି ଗୁଣ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ନୁହେଁ; ଏହି ତିନି ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଦାଧର ମୋତେ ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।

ସଂସାରତୋଯାର୍ଣଵଦୁଃଖତନ୍ତୁଭି- ର୍ଵିଯୋଗନକ୍ରକ୍ରମଣୈଃ ସୁଭୀଷଣୈଃ । ମଜ୍ଜନ୍ତମୁଚ୍ଚୈଃ ସୁତରାଂ ମହାପ୍ଲଵେ ଗଦାଧରୋ ମାମୁ ଦଧାତୁ ପୋତଵତ୍ ।। ୭.

ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ, ବିୟୋଗର ଭୟଙ୍କର ମାଛ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଡୁବୁଥିବାବେଳେ, ଗଦାଧର ମୋତେ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ଉଠାଇ ରଖନ୍ତୁ।

ସ୍ଵଯଂ ତ୍ରିମୂର୍ତିଃ ସ୍ଵମିଵାତ୍ମନାତ୍ମନି ସ୍ଵଶକ୍ତିତଶ୍ଚାଣ୍ଡମିଦଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ହ । ତସ୍ମିଞ୍ଜଲୋତ୍ଥାସନମାର୍ଯତେଜସଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ଯସ୍ତଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଭୂଧରମ୍ ।। ୭.

ସ୍ୱୟଂ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜରୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ; ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ସୃଜନ କରିଥିଲେ। ସେଇ ଭୂଧରକୁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ବହନ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ମତ୍ସ୍ଯାଦିନାମାନି ଜଗତ୍ସୁ କେଵଲଂ ସୁରାଦିସଂରକ୍ଷଣତୋ ଵୃଷାକପିଃ । ମୁଖ୍ଯସ୍ଵରୂପେଣ ସମନ୍ତତୋ ଵିଭୁ- ର୍ଗଦାଧରୋ ମେ ଵିଦଧାତୁ ସଦ୍ଗତିମ୍ ।। ୭.

ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦି ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବୃଷାକପି ଭାବେ ଜଣାଶୁନା, ମୂଳ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେଇ ବିଭୁ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ରୈଭ୍ଯେଣ ଧୀମତା । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ସହସା ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦେଖାଦେଲେ।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିର୍ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଵିଯଦ୍ଗତଃ । ଉଵାଚ ମେଘଗମ୍ଭୀରଧୀରଵାକ୍ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ।। ୭.

ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ହାତରେ ଧରି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ମେଘର ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱର ଓ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କଥା କହିଲେ।

ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ରୈଭ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ସ୍ତୁତ୍ଯା ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ଚ ଵିଭୋ ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେଽଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ।। ୭.

ମୁଁ ତୋର ଭକ୍ତି, ତୋର ସ୍ତୁତି ଓ ତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ଖୁସି ହୋଇଛି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୈଭ୍ୟ। ବିଭୁ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କହ।

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ଗତିଂ ମେ ଦେହି ଦେଵେଶ ଯତ୍ର ତେ ସନକାଦଯଃ । ଵସେଯଂ ତତ୍ର ଯେନାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଗଦାଧର ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: ଦେବେଶ, ମୋତେ ସେଇ ଗତି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବସନ୍ତି; ଗଦାଧର, ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ସେଠାରେ ବସିପାରିବି।

ଦେଵ ଉଵାଚ । ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ତରଧୀଯତ । ଭଗଵାନପି ରୈଭ୍ଯସ୍ତୁ ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନସମନ୍ଵିତଃ ।। ୭.

ଦେବ କହିଲେ: 'ତଥା ହେଉ।' ଏପରି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଭଗବାନ ରୈଭ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

କ୍ଷଣାଦ୍ ବଭୂଵ ଦେଵେନ ପରିତୁଷ୍ଟେନ ଚକ୍ରିଣା । ଜଗାମ ଯତ୍ର ତେ ସିଦ୍ଧାଃ ସନକାଦ୍ଯା ମହର୍ଷଯଃ ।। ୭.

ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧ ମହାର୍ଷି ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବସନ୍ତି।

ଏତଚ୍ଚ ରୈଭ୍ଯନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗଦାଭୃତଃ । ଯଃ ପଠେତ୍ ସ ଗଯାଂ ଗତ୍ଵା ପିଣ୍ଡଦାନାଦ୍ ଵିଶିଷ୍ଯତେ ।। ୭.

ଏହି ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦିଷ୍ଟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଗଦାଧରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର; ଯିଏ ଏହା ପଢ଼ିବେ, ଗୟାକୁ ଯାଇ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଯୋଽସୌ ଵସୋଃ ଶରୀରେ ତୁଵ୍ଯାଧୋ ଭୂତ୍ଵା ନୃପସ୍ଯ ହ । ସ ସ୍ଵଵୃତ୍ତ୍ଯାଂ ସ୍ଥିତଃ କାଲଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଷସହସ୍ତ୍ରିକମ୍ ।। ୮.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯିଏ ବସୁଙ୍କ ଶରୀରରେ ରୋଗ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ଅବଧି ରହିଥିଲେ।

ଏକୈକଂ ସ୍ଵକୁଟୁମ୍ବାର୍ଥେ ହତ୍ଵା ଵନଚରଂ ମୃଗମ୍ । ଭୃତ୍ଯାତିଥିହୁତାଶାନାଂ ପ୍ରୀଣନଂ କୁରୁତେ ସଦା ।। ୮.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟ, ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଜନ୍ତୁକୁ ମାରି, ସେ ସଦା ନିଜ ଭୃତ୍ୟ, ଅତିଥି ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।

ମିଥିଲାଯାଂ ଵରାରୋହେ ସଦା ପର୍ଵଣି ପର୍ଵଣି । ପିତୄଣାଂ କୁରୁତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସ୍ଵାଚାରେଣ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ।। ୮.

ମିଥିଲାରେ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃପୂଜା କରିଥିଲେ।

ଅଗ୍ନିଂ ପରିଚରନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଵଦନ୍ ସତ୍ଯଂ ସୁଭାଷିତମ୍ । ପ୍ରାଣଯାତ୍ରାନୁସକ୍ତସ୍ତୁ ଯୋଽସୌ ଜୀଵଂ ନ ପାତଯେତ୍ ।। ୮.

ସେ ସଦା ଅଗ୍ନିକୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ସତ୍ୟ ଓ ଭଲ କଥା କହିଥିଲେ, ଜୀବନ ଚାଳନାରେ ଲଗିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଜୀବର ଜୀବନ ନେଇନଥିଲେ।

ଏଵଂ ତୁ ଵସତସ୍ତସ୍ଯ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିର୍ମହାତପାଃ । ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵର୍ଜୁନକୋ ନାମ ବଭୂଵ ମୁନିଵଦ୍ଵଶୀ ।। ୮.

ଏଭଳି ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇ ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା, ନାମ ଅର୍ଜୁନକ, ଯିଏ ମୁନି ପରି ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ କାଲେନ ମହତା ଚାରିତ୍ରେଣ ଚ ଧୀମତଃ । ବଭୂଵାର୍ଜ୍ଜୁନକୀ ନାମ କନ୍ଯା ଚ ଵରଵର୍ଣିନୀ ।। ୮.

ସମୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରରେ, ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲା, ନାମ ଅର୍ଜୁନକୀ, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ବର୍ଣ୍ଣର ଥିଲେ।

ତସ୍ଯା ଯୌଵନକାଲେ ତୁ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଧର୍ମଵିତ୍ । କସ୍ଯେଯଂ ଦୀଯତେ କନ୍ଯା କୋ ଵା ଯୋଗ୍ଯଶ୍ଚ ଵୈ ପୁମାନ୍ ।। ୮.

ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଯୁବତୀ ହେବାବେଳେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତା କରିଲେ: 'ଏହି କନ୍ୟାକୁ କାହାକୁ ଦେବି? କିଏ ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷ?'

ଇତି ଚିନ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ମତଙ୍ଗସ୍ଯ ସୁତଂ ପ୍ରତି । ଧର୍ମଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ସୁଵ୍ଯକ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନାଖ୍ଯଂ ପ୍ରତି ବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୮.

ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ମତଙ୍ଗଙ୍କ ପୁଅ, ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ପ୍ରସନ୍ନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ।

ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ମାତଙ୍ଗଃ ପ୍ରସନ୍ନଂ ପ୍ରତି ସୋଦ୍ଯତଃ । ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ପିତରଂ ପ୍ରସନ୍ନାଯାର୍ଜ୍ଜୁନୀଂ ଭଵାନ୍ । ଗୃହାଣ ତପତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵଯଂ ଦତ୍ତାଂ ମହାତ୍ମନେ ।। ୮.

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମତଙ୍ଗ ପ୍ରସନ୍ନଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅର୍ଜୁନୀକୁ ପ୍ରସନ୍ନଙ୍କୁ ଦିଅ, ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନିଜ ଦାନ ଭାବେ।'

ମତଙ୍ଗ ଉଵାଚ । ପ୍ରସନ୍ନୋଽଯଂ ମମ ସୁତଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ । ଗୃହ୍ଣାମ୍ଯର୍ଜୁନକୀଂ କନ୍ଯାଂ ତ୍ଵତ୍ସୁତାଂ ଵ୍ଯାଧସତ୍ତମ ।। ୮.

ମତଙ୍ଗ କହିଲେ: ମୋ ପୁଅ ଖୁସି ଅଛି, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଅଛି; ମୁଁ ତୁମ ପୁଅ ଅର୍ଜୁନକୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକାରୀ।

ଏଵମୁକ୍ତେ ତଦା କନ୍ଯାଂ ଧର୍ମଵ୍ଯାଧୋ ମହାତପାଃ । ମତଙ୍ଗପୁତ୍ରାଯ ଦଦୌ ପ୍ରସନ୍ନାଯ ଚ ଧୀମତେ ।। ୮.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ମହାତପସ୍ବୀ ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ମତଙ୍ଗଙ୍କ ପୁଅକୁ, ଯିଏ ଖୁସି ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥିଲେ, ଦେଇଦେଲେ।

ଧର୍ମଵ୍ଯାଧସ୍ତଦା କନ୍ଯାଂ ଦତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହମୀଯିଵାନ୍ । ସାଽପି ଶ୍ଵଶୁରଯୋର୍ଭର୍ତୁଃ ଶୁଶ୍ରୀଷଣପରାଽଭଵତ୍ ।। ୮.

ଧର୍ମବ୍ୟାଧ ଝିଅକୁ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ଓ ଅର୍ଜୁନକୀ ନିଜ ପତି ଓ ଶ୍ୱଶୁର-ଶ୍ୱଶୁରୀଙ୍କ ସେବାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ।

ଅଥ କାଲେନ ମହତା ସା କନ୍ଯାଽର୍ଜୁନକୀ ଶୁଭା । ଉକ୍ତା ଶ୍ଵଶ୍ରୁଵା ସୁତା ପୁତ୍ରି ଜୀଵହନ୍ତୁସ୍ତ୍ଵମୀଦୃଶୀ । ନ ଜାନାସି ତପଶ୍ଚର୍ତୁଂ ଭର୍ତ୍ତୁରାରାଧନଂ ତଥା ।। ୮.

ଏହା ପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଶୁଭା ଅର୍ଜୁନକୀକୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁରୀ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଜୀବ ହନ୍ତା ଭାବରେ ଦେଖୁଛି, ତୁମେ ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ପତିଙ୍କ ସମ୍ମାନ କିପରି କରିବା ଜାଣନାହାଁ।'

ସାଽପି ସ୍ଵଲ୍ପାପରାଧେନ ଭର୍ତ୍ସିତା ତନୁମଧ୍ଯମା । ପିତୁର୍ଵେଶ୍ମଗତା ବାଲା ରୋଦମାନା ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ।। ୮.

ସେ ଝିଅ ଅନ୍ୟାୟ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଡାଟି ଦିଆଯାଇ, ଶୋକରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ, ପୁଣିପୁଣି କାନ୍ଦିଲେ।

ପିତ୍ରା ପୃଷ୍ଟା କିମେତତ୍ ତେ ପୁତ୍ରି ରୋଦନକାରଣମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ସା ତୁ କଥଯାମାସ ଭାମିନୀ ।। ୮.

ପିତା ପଚାରିଲେ: 'ଏହା କଣ, ମୋ ଝିଅ? କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ?' ଏପରି ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।