ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅତ୍ର ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ ଏତୌ ତଵ ପିତାମହୌ । ଦୁର୍ଗତାଵପି ସଂସିଦ୍ଧୌ ପାପକୃଦ୍ଵିକୃତିଂ ଗତୌ ।। ୭.

ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବାରୁ, ତୁମର ଦୁଇଜଣ ପିତାମହ, ଦୁଃଖରେ ପଡିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଫଳତା ପାଇଛନ୍ତି।

ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵ ଏଷୋଽସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନସ୍ଯାପି ତତ୍ସୁତଃ । ପୁତଃ ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ କୁର୍ଯାଦୁଦ୍ଧରଣଂ ପୁନଃ ।। ୭.

ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ଏପରି, ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀର ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ଦେବାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ହେବା ସମ୍ଭବ।

ଏତସ୍ମାତ୍ କାରଣାତ୍ ପୁତ୍ର ଅହମେତୌ ଵିଗୃହ୍ଯ ଵୈ । ଆଗତୋଽସ୍ମି ଭଵନ୍ତଂ ଵୈ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯାସ୍ଯାମି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଏତସ୍ମାତ୍ କାରଣାଦ୍ ରୈଭ୍ଯ ଭଵାନ୍ ଧନ୍ଯୋ ମଯୋଚ୍ଯତେ ।। ୭.

ଏହି କାରଣରୁ, ପୁଆ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ଅଲଗା କରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ଏବେ ମୁଁ ଯିବି। ଏହି କାରଣରୁ, ରୈଭ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧନ୍ୟ କହିଛି।

ସକୃଦ୍ ଗଯାଭିଗମନଂ ସକୃତ୍ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାପନମ୍ । ଦୁର୍ଲଭଂ ତ୍ଵଂ ପୁନର୍ନିତ୍ଯମସ୍ମିନ୍ନେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୭.

ଗୟାକୁ ଏକଥର ଯିବା, ଏକଥର ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ତଥାପି ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା ଲାଗି ରହିଛ।

କିମନୁ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ରୈଭ୍ଯ ତଵ ପୁଣ୍ଯମିଦଂ ପ୍ରଭୋ । ଯେନ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଗଦାପାଣିର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ, ତୁମର ପୁଣ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆଉ କଣ କହିବି, ଯାହାର ଫଳରେ ତୁମେ ଗଦାପାଣି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛ।

ତତୋ ଗଦାଧରଃ ସାକ୍ଷାଦସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ଅତୋଽତିଵିଖ୍ଯାତତମଂ ତୀର୍ଥମେତଦ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ।। ୭.

ଏହିପରି, ଗଦାଧର ନିଜେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ଉପସ୍ଥିତ; ଏହି କାରଣରୁ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏହି ତୀର୍ଥ ଅତି ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଯୋଗୀ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ । ରୈଭ୍ଯୋଽପି ଚ ଗଦାପାଣେର୍ହରେଃ ସ୍ତୋତ୍ରମଥାକରୋତ୍ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ମହାଯୋଗୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ରୈଭ୍ୟ ତାପରେ ଗଦାପାଣି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ରଚିଲେ।

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ଗଦାଧରଂ ଵିବୁଧଜନୈରଭିଷ୍ଟୁତଂ ଧୃତକ୍ଷମଂ କ୍ଷୁଧିତଜନାର୍ତ୍ତିନାଶନମ୍ । ଶିଵଂ ଵିଶାଲାସୁରସୈନ୍ଯମର୍ଦନଂ ନମାମ୍ଯହଂ ହତସକଲାଶୁଭଂ ସ୍ମୃତୌ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଁଁ ଦେବମାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ଭୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶିବ, ବିଶାଳ ଦାନବ ସେନାକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର କରନ୍ତି।

ପୁରାଣପୂର୍ଵଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରୁଷ୍ଟୃତଂ ପୁରାତନଂ ଵିମଲମଲଂ ନୃଣାଂ ଗତିମ୍ । ତ୍ରିଵିକ୍ରମଂ ଧୃତଧରଣିଂ ବଲେର୍ହଂ ଗଦାଧରଂ ରହସି ନମାମି କେଶଵମ୍ ।। ୭.

ମୁଁ ଗୁପ୍ତରେ କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆଦି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ, ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ବଳିଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ଧରିଥିବା, ଗଦାଧର।

ସୁଶୁଦ୍ଧଭାଵଂ ଵିଭଵୈରୁପାଵୃତଂ ଶ୍ରିଯାଵୃତଂ ଵିଗତମଲଂ ଵିଚକ୍ଷଣମ୍ । କ୍ଷିତୀଶ୍ଵରୈରପଗତକିଲ୍ବିଷୈଃ ସ୍ତୁତଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

ଯିଁଁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମନ, ସମ୍ପଦରେ ଆବୃତ, ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଦୂଷଣ ଶୂନ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ, ନିର୍ମଳ ରାଜାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ସୁରାସୁରୈରର୍ଚ୍ଚିତପାଦପଙ୍କଜଂ କେଯୂରହାରାଙ୍ଗଦମୌଲିଧାରିଣମ୍ । ଅବ୍ଧୌ ଶଯାନଂ ଚ ରଥାଙ୍ଗପାଣିନଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯିଁଁଙ୍କ ପଦପଙ୍କଜକୁ ପୂଜନ୍ତି, କେୟୂର, ହାର, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସାଗରରେ ଶୟାନ, ରଥଚକ୍ର ହାତରେ ଧରିଥିବା—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ସିତଂ କୃତେ ତ୍ରେତାଯୁଗେଽରୁଣଂ ଵିଭୁଂ ତଥା ତୃତୀଯେ ପୀତଵର୍ଣମଚ୍ଯୁତମ୍ । କଲୌ ଘନାଲିପ୍ରତିମଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

କୃତଯୁଗରେ ଶ୍ୱେତ, ତ୍ରେତାରେ ରକ୍ତ, ତୃତୀୟ ଯୁଗରେ ପୀତ, ଏବଂ କଳିରେ ଘନ ମେଘ ପରି କଳା, ମହେଶ୍ୱର—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ବୀଜୋଦ୍ଭଵୋ ଯଃ ସୃଜତେ ଚତୁର୍ମୁଖ- ସ୍ତଥୈଵ ନାରାଯଣରୂପତୋ ଜଗତ୍ । ପ୍ରପାଲଯେଦ୍ ରୁଦ୍ରଵପୁସ୍ତଥାନ୍ତକୃଦ୍ ଗଦାଧରୋ ଜଯତୁ ଷଡର୍ଦ୍ଧମୂର୍ତିମାନ୍ ।। ୭.

ଯିଁଁଠାରୁ ବୀଜରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ନାରାୟଣ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ପାଳନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ତ କରନ୍ତି—ଷଡ଼ର୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତିଧାରୀ ଗଦାଧର ଜୟ ହେଉ।

ସତ୍ତ୍ଵଂ ରଜଶ୍ଚୈଵ ତମୋ ଗୁଣାସ୍ତ୍ରଯ- ସ୍ତ୍ଵେତେଷୁ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଭଵଃ କିଲ । ସ ଚୈକ ଏଵ ତ୍ରିଵିଧୋ ଗଦାଧରୋ ଦଧାତୁ ଧୈର୍ଯଂ ମମ ଧର୍ମମୋକ୍ଷଯୋଃ ।। ୭.

ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍—ଏହି ତିନି ଗୁଣ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ନୁହେଁ; ଏହି ତିନି ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଦାଧର ମୋତେ ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।

ସଂସାରତୋଯାର୍ଣଵଦୁଃଖତନ୍ତୁଭି- ର୍ଵିଯୋଗନକ୍ରକ୍ରମଣୈଃ ସୁଭୀଷଣୈଃ । ମଜ୍ଜନ୍ତମୁଚ୍ଚୈଃ ସୁତରାଂ ମହାପ୍ଲଵେ ଗଦାଧରୋ ମାମୁ ଦଧାତୁ ପୋତଵତ୍ ।। ୭.

ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ, ବିୟୋଗର ଭୟଙ୍କର ମାଛ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଡୁବୁଥିବାବେଳେ, ଗଦାଧର ମୋତେ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ଉଠାଇ ରଖନ୍ତୁ।

ସ୍ଵଯଂ ତ୍ରିମୂର୍ତିଃ ସ୍ଵମିଵାତ୍ମନାତ୍ମନି ସ୍ଵଶକ୍ତିତଶ୍ଚାଣ୍ଡମିଦଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ହ । ତସ୍ମିଞ୍ଜଲୋତ୍ଥାସନମାର୍ଯତେଜସଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ଯସ୍ତଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଭୂଧରମ୍ ।। ୭.

ସ୍ୱୟଂ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜରୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ; ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ସୃଜନ କରିଥିଲେ। ସେଇ ଭୂଧରକୁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ବହନ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ମତ୍ସ୍ଯାଦିନାମାନି ଜଗତ୍ସୁ କେଵଲଂ ସୁରାଦିସଂରକ୍ଷଣତୋ ଵୃଷାକପିଃ । ମୁଖ୍ଯସ୍ଵରୂପେଣ ସମନ୍ତତୋ ଵିଭୁ- ର୍ଗଦାଧରୋ ମେ ଵିଦଧାତୁ ସଦ୍ଗତିମ୍ ।। ୭.

ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦି ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବୃଷାକପି ଭାବେ ଜଣାଶୁନା, ମୂଳ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେଇ ବିଭୁ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ରୈଭ୍ଯେଣ ଧୀମତା । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ସହସା ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦେଖାଦେଲେ।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିର୍ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଵିଯଦ୍ଗତଃ । ଉଵାଚ ମେଘଗମ୍ଭୀରଧୀରଵାକ୍ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ।। ୭.

ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ହାତରେ ଧରି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ମେଘର ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱର ଓ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କଥା କହିଲେ।

ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ରୈଭ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ସ୍ତୁତ୍ଯା ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ଚ ଵିଭୋ ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେଽଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍ ।। ୭.

ମୁଁ ତୋର ଭକ୍ତି, ତୋର ସ୍ତୁତି ଓ ତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ଖୁସି ହୋଇଛି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୈଭ୍ୟ। ବିଭୁ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କହ।

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ଗତିଂ ମେ ଦେହି ଦେଵେଶ ଯତ୍ର ତେ ସନକାଦଯଃ । ଵସେଯଂ ତତ୍ର ଯେନାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଗଦାଧର ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: ଦେବେଶ, ମୋତେ ସେଇ ଗତି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବସନ୍ତି; ଗଦାଧର, ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ସେଠାରେ ବସିପାରିବି।

ଦେଵ ଉଵାଚ । ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ତରଧୀଯତ । ଭଗଵାନପି ରୈଭ୍ଯସ୍ତୁ ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନସମନ୍ଵିତଃ ।। ୭.

ଦେବ କହିଲେ: 'ତଥା ହେଉ।' ଏପରି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଭଗବାନ ରୈଭ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

କ୍ଷଣାଦ୍ ବଭୂଵ ଦେଵେନ ପରିତୁଷ୍ଟେନ ଚକ୍ରିଣା । ଜଗାମ ଯତ୍ର ତେ ସିଦ୍ଧାଃ ସନକାଦ୍ଯା ମହର୍ଷଯଃ ।। ୭.

ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧ ମହାର୍ଷି ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବସନ୍ତି।

ଏତଚ୍ଚ ରୈଭ୍ଯନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗଦାଭୃତଃ । ଯଃ ପଠେତ୍ ସ ଗଯାଂ ଗତ୍ଵା ପିଣ୍ଡଦାନାଦ୍ ଵିଶିଷ୍ଯତେ ।। ୭.

ଏହି ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦିଷ୍ଟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଗଦାଧରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର; ଯିଏ ଏହା ପଢ଼ିବେ, ଗୟାକୁ ଯାଇ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଯୋଽସୌ ଵସୋଃ ଶରୀରେ ତୁଵ୍ଯାଧୋ ଭୂତ୍ଵା ନୃପସ୍ଯ ହ । ସ ସ୍ଵଵୃତ୍ତ୍ଯାଂ ସ୍ଥିତଃ କାଲଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଷସହସ୍ତ୍ରିକମ୍ ।। ୮.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯିଏ ବସୁଙ୍କ ଶରୀରରେ ରୋଗ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ଅବଧି ରହିଥିଲେ।

ଏକୈକଂ ସ୍ଵକୁଟୁମ୍ବାର୍ଥେ ହତ୍ଵା ଵନଚରଂ ମୃଗମ୍ । ଭୃତ୍ଯାତିଥିହୁତାଶାନାଂ ପ୍ରୀଣନଂ କୁରୁତେ ସଦା ।। ୮.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମୟ, ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଜନ୍ତୁକୁ ମାରି, ସେ ସଦା ନିଜ ଭୃତ୍ୟ, ଅତିଥି ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।

ମିଥିଲାଯାଂ ଵରାରୋହେ ସଦା ପର୍ଵଣି ପର୍ଵଣି । ପିତୄଣାଂ କୁରୁତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସ୍ଵାଚାରେଣ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ।। ୮.

ମିଥିଲାରେ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃପୂଜା କରିଥିଲେ।

ଅଗ୍ନିଂ ପରିଚରନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଵଦନ୍ ସତ୍ଯଂ ସୁଭାଷିତମ୍ । ପ୍ରାଣଯାତ୍ରାନୁସକ୍ତସ୍ତୁ ଯୋଽସୌ ଜୀଵଂ ନ ପାତଯେତ୍ ।। ୮.

ସେ ସଦା ଅଗ୍ନିକୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ସତ୍ୟ ଓ ଭଲ କଥା କହିଥିଲେ, ଜୀବନ ଚାଳନାରେ ଲଗିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଜୀବର ଜୀବନ ନେଇନଥିଲେ।

ଏଵଂ ତୁ ଵସତସ୍ତସ୍ଯ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିର୍ମହାତପାଃ । ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵର୍ଜୁନକୋ ନାମ ବଭୂଵ ମୁନିଵଦ୍ଵଶୀ ।। ୮.

ଏଭଳି ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇ ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା, ନାମ ଅର୍ଜୁନକ, ଯିଏ ମୁନି ପରି ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ।