ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଦେଵୈର୍ଦେଵୀ ଭୀମପରାକ୍ରମା । ଜହାସ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦେଵାନାଂ ପୁରତଃ ଶୁଭା ।। ୯୫.

ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୋଭା ଥିବା ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେର ସାମ୍ନାରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ।

ତସ୍ଯା ହସନ୍ତ୍ଯା ଵକ୍ତ୍ରାତ୍ ତୁ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଦେଵ୍ଯୋ ଵିନିର୍ଯଯୁଃ । ଯାଭିର୍ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଵିକୃତାଭିରନେକଶଃ ।। ୯୫.

ଦେବୀ ହସିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହରୁ ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ବାହାରିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି।

ପାଶାଙ୍କୁଶଧରାଃ ସର୍ଵାଃ ସର୍ଵାଃ ପୀନପଯୋଧରାଃ । ସର୍ଵାଃ ଶୂଲଧରା ଭୀମାଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚାପଧରାଃ ଶୁଭାଃ ।। ୯୫.

ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଂଶ ଭରି ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଶୂଳ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଚାପ ଧରି ଶୋଭିତ ଥିଲେ।

ତାଃ ସର୍ଵାଃ କୋଟିଶୋ ଦେଵ୍ଯସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ଵେଷ୍ଟ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ । ଯୁଯୁଧୁଦର୍ନିଵୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ବଦ୍ଧତୂଣା ମହାବଲାଃ । କ୍ଷଣେନ ଦାନଵବଲଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନିହତଂ ତୁ ତୈଃ ।। ୯୫.

ସେହି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ, କୋଟି-କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ଏକାଠି ହୋଇ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ରହିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଧନୁଷ ଧରି ଦାନବ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।

ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସଂଯତ୍ତା ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵଂ ବଲମ୍ । ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଵିଶ୍ଵେଦେଵାସ୍ତଥାଶ୍ଵିନୌ । ସର୍ଵେ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ସଂଗୃହ୍ଯ ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵଂ ବଲମ୍ ।। ୯୫.

ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦାନବ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।

କାଲରାତ୍ର୍ଯା ବଲଂ ଯଚ୍ଚ ଯଚ୍ଚ ଦେଵବଲଂ ମହତ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ ଦାନଵବଲମନଯଦ୍ ଯମସାଦନମ୍ ।। ୯୫.

କାଳରାତ୍ରୀଙ୍କର ଯେତେ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦାନବ ସେନାକୁ ଯମଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେଇ ଦେଲା।

ଏକ ଏଵ ମହାଦୈତ୍ଯୋ ରୁରୁସ୍ତସ୍ଥୌ ମହାମୃଧେ । ସ ଚ ମାଯାଂ ମହାରୌଦ୍ରୀଂ ରୌରଵୀଂ ଵିସସର୍ଜ ହ ।। ୯୫.

ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଏକମାତ୍ର ମହାଦାନବ ରୁରୁ ଦଢ଼ ଭାବରେ ରହିଗଲା। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାୟା ମୁକ୍ତ କରିଦେଲା।

ସା ମାଯା ଵଵୃଧେ ଭୀମା ସର୍ଵଦେଵପ୍ରମୋହିନୀ । ତଯା ତୁ ମୋହିତା ଦେଵାଃ ସଦ୍ଯୋ ନିଦ୍ରାଂ ତୁ ଭେଜିରେ ।। ୯୫.

ସେ ମାୟା ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ବଢ଼ିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାହାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏହି ମାୟାରେ ପଡ଼ି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ୱରେ ଘୁମିଗଲେ।

ଦେଵୀ ଚ ତ୍ରିଶିଖେନାଜୌ ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ସମତାଡ୍ଯତ୍ । ତଯା ତୁ ତାଡିତାନ୍ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଶୁଭଲୋଚନେ । ଚର୍ମମୁଣ୍ଡେ ଉଭେ ସମ୍ଯକ୍ ପୃଥଗ୍ଭୂତେ ବଭୂଵତୁଃ ।। ୯୫.

କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ଦାନବକୁ ଆଘାତ କରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦାନବରୁ ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଜଣ — ଚର୍ମ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ — ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ରୁରୋସ୍ତୁ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚର୍ମମୁଣ୍ଡେ କ୍ଷଣାଦ୍ ଯତଃ । ଅପହୃତ୍ଯାହରଦ୍ ଦେଵୀ ଚାମୁଣ୍ଡା ତେନ ସାଭଵତ୍ ।। ୯୫.

ଦାନବ ରୁରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଚର୍ମ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଦେବୀ ସେମାନେକୁ ନେଇ ଚାମୁଣ୍ଡା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।

ସର୍ଵଭୂତମହାରୌଦ୍ରୀ ଯା ଦେଵୀ ପରମେଶ୍ଵରୀ । ସଂହାରିଣୀ ତୁ ଯା ଚୈଵ କାଲରାତ୍ରିଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତା ।। ୯୫.

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଭୟଙ୍କର ଯେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ, ସେ ନାଶକାରୀ ଏବଂ କାଳରାତ୍ରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ତସ୍ଯା ହ୍ଯନୁଚରା ଦେଵ୍ଯୋ ଯା ହ୍ଯସଂଖ୍ଯାତକୋଟଯଃ । ତାସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ମହାଭାଗାଂ ପରିଵାର୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ।। ୯୫.

ତାଙ୍କର ଅନୁଚର ଦେବୀମାନେ, ଅଗଣିତ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ଦଢ଼ ଭାବରେ ରହିଲେ।

ଯା କ୍ଯାମାସୁରଵ୍ଯଗ୍ରାସ୍ତାସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ବୁଭୁକ୍ଷିତାଃ । ବୁଭୁକ୍ଷିତା ଵଯଂ ଦେଵି ଦେହି ନୋ ଭୋଜନଂ ଶୁଭେ ।। ୯୫.

ଯେଉଁ ଦେବୀମାନେ ଦାନବ ମାଂସ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଏବଂ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁମାନେ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ମା, ଆମକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଦେଵୀ ଦଧ୍ଯୌ ତାସାଂ ତୁ ଭୋଜନମ୍ । ନ ଚାଧ୍ଯଗଚ୍ଛଚ୍ଚ ଯଦା ତାସାଂ ଭୋଜନମନ୍ତିକାତ୍ ।। ୯୫.

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ଦେବୀ ସେମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ବିଚାରିଲେ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ତତୋ ଦଧ୍ଯୌ ମହାଦେଵଂ ରୁଦ୍ରଂ ପଶୁପତିଂ ଵିଭୁମ୍ । ସୋଽପି ଧ୍ଯାନାତ୍ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପରମାତ୍ମା ତ୍ରିଲୋଚନଃ ।। ୯୫.

ତାପରେ ଦେବୀ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ତିନି ଆଖି ଥିବା ପରମାତ୍ମା ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିଗଲେ।

ଉଵାଚ ଚ ଦ୍ରୁତଂ ଦେଵୀଂ କିଂ ତେ କାର୍ଯଂ ଵିଵକ୍ଷିତମ୍ । ବ୍ରୂହି ଦେଵି ଵରାରୋହେ ଯତ୍ ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ ।। ୯୫.

ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର କହିଲେ: 'ତୁମେ କଣ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କହ, ମହିଳା, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି ତାହା କହ।'

ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ । ଭକ୍ଷ୍ଯାର୍ଥମାସାଂ ଦେଵେଶ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦାତୁମିହାର୍ହସି । ବଲାତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ମାମେତା ଭକ୍ଷାର୍ଥିନ୍ଯୋ ମହାବଲାଃ । ଅନ୍ଯଥା ମାମପି ବଲାଦ୍ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମାଂ ପ୍ରଭୋ ।। ୯୫.

ଦେବୀ କହିଲେ: 'ଦେବତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, ଏମାନେ ପାଇଁ ଏଠାରେ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ନହେଲେ, ପ୍ରଭୁ, ଏମାନେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଖାଇ ଦେବେ।'

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଏତାସାଂ ଶ୍ରୃଣୁ ଦେଵେଶି ଭକ୍ଷମେକଂ ମଯୋଦ୍ଯତମ୍ । କଥ୍ଯମାନଂ ଵରାରୋହେ କାଲରାତ୍ରି ମହାପ୍ରଭେ ।। ୯୫.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: 'ଦେବୀ, ଏମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଜନା କରିଛି, ତୁମେ ଶୁଣ। ମହିଳା, କାଳରାତ୍ରୀ, ମହାପ୍ରଭା, ମୁଁ ଏହା କହୁଛି।'

ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ସଗର୍ଭା ଦେଵେଶି ଅନ୍ଯସ୍ତ୍ରୀପରିଧାନକମ୍ । ପରିଧତ୍ତେ ସ୍ପୃଶେଚ୍ଚାପି ପୁରୁଷସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ ।। ୯୫.

ଯେ ଜଣେ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବେ, କିମ୍ବା ତାହାକୁ ଛୁଇଁବେ, ବିଶେଷକରି ପୁରୁଷଙ୍କ ପୋଷାକ ହେଲେ—

ସ ଭାଗୋଽସ୍ତୁ ମହାଭାଗେ କାସାଞ୍ଚିତ୍ ପୃଥିଵୀତଲେ । ଅନ୍ଯାଶ୍ଛିଦ୍ରେଷୁ ବାଲାନି ଗୃହୀତ୍ଵା ତତ୍ର ଵୈ ବଲିମ୍ । ଲବ୍ଧ୍ଵା ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ସୁପ୍ରୀତା ଅପି ଵର୍ଷଶତାନ୍ଯପି ।। ୯୫.

ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି ଅଂଶ କିଛି ଦେବୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପାଇବେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଗୃହର ଦ୍ୱାର ଆଦି ଚିଦ୍ରରେ ଶିଶୁମାନେକୁ ଧରି, ସେଠାରେ ବଳି ନେଇ ଖୁସି ହୋଇ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ରହିପାରିବେ।

ଅନ୍ଯାଃ ସୂତିଗୃହେ ଛିଦ୍ରଂ ଗୃହ୍ଣୀଯୁସ୍ତତ୍ର ପୂଜିତାଃ । ନିଵସିଷ୍ଯନ୍ତି ଦେଵେଶି ତଥାନ୍ଯା ଜାତହାରିକାଃ ।। ୯୫.

ଅନ୍ୟମାନେ ସୂତି ଘରରେ ଚିଦ୍ର ଧରି ତାଁଠାରେ ପୂଜିତ ହେବେ; ଦେବୀ, ଅନ୍ୟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶିଶୁମାନେକୁ ନେଇ ରହିପାରିବେ।

ଗୃହେ କ୍ଷେତ୍ରେ ତଡାଗେଷୁ ଵାପ୍ଯୁଦ୍ଯାନେଷୁ ଚୈଵ ହି । ଅନ୍ଯଚିତ୍ତା ରୁଦନ୍ତ୍ଯୋ ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନିତ୍ଯଶଃ । ତାସାଂ ଶରୀରାଣ୍ଯାଵିଶ୍ଯ କାଶ୍ଚିତ୍ତୃପ୍ତିମଵାପ୍ସ୍ଯଥ ।। ୯୫.

ଘର, ଜମି, ପୋକରି, ଜଳସଂଗ୍ରହ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ମହିଳା ଦିନରେ ଦିନ ଭାବିବାରେ ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଥିବା ଓ କାନ୍ଦୁଥିବା, ସେମାନଙ୍କ ଦେହକୁ କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀଂ ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁରୁଂ ଚ ସବଲମସୁରେନ୍ଦ୍ରଂ ନିପାତିତମ୍ । ସ୍ତୁତିଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ ।। ୯୫.

ଏପରି କହି ଦେବୀଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ର ନିଜେ, ରୁରୁ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା, ଅସୁରମହାରାଜଙ୍କୁ ପଡିଥିବା ଦେଖି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଦେବ ନିଜେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଜଯସ୍ଵ ଦେଵି ଚାମୁଣ୍ଡେ ଜଯ ଭୂତାପହାରିଣି । ଜଯ ସର୍ଵଗତେ ଦେଵି କାଲରାତ୍ରି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। ୯୫.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଜୟ ହେଉ, ଦେବୀ ଚାମୁଣ୍ଡା; ଜୟ ହେଉ, ଭୂତମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରୁଥିବା; ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦେବୀ; କାଳରାତ୍ରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।

ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତେ ଶୁଭେ ଶୁଦ୍ଧେ ଵିରୂପାକ୍ଷି ତ୍ରିଲୋଚନେ । ଭୀମରୂପେ ଶିଵେ ଵିଦ୍ଯେ ମହାମାଯେ ମହୋଦଯେ ।। ୯୫.

ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶୁଭ, ଶୁଦ୍ଧ, ବିଚିତ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, ଶିବା, ଜ୍ଞାନର ଆକାର, ମହାମାୟା, ମହାଉଦୟା।

ମନୋଜଵେ ଜଯେ ଜୃମ୍ଭେ ଭୀମାକ୍ଷି କ୍ଷୁଭିତକ୍ଷଯେ । ମହାମାରି ଵିଚିତ୍ରାଙ୍ଗେ ଗେଯନୃତ୍ଯପ୍ରିଯେ ଶୁଭେ ।। ୯୫.

ମନର ତଳେ ତୁମେ ବେଗୁ, ଜୟ ହେଉ, ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଉତ୍ତେଜିତ ନାଶକ, ମହାମୃତ୍ୟୁ, ବିଚିତ୍ର ରୂପରେ, ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରିୟ, ଶୁଭା।

ଵିକରାଲେ ମହାକାଲି କାଲିକେ ପାପହାରିଣି । ପାଶହସ୍ତେ ଦଣ୍ଡହସ୍ତେ ଭୀମରୂପେ ଭଯାନକେ ।। ୯୫.

ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, ମହାକାଳୀ, କାଳିକା, ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା, ପାଶ ଓ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, ଭୟଦାୟି।

ଚାମୁଣ୍ଡେ ଜ୍ଵଲମାନାସ୍ଯେ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରେ ମହାବଲେ । ଶଵଯାନସ୍ଥିତେ ଦେଵି ପ୍ରେତାସନଗତେ ଶିଵେ ।। ୯୫.

ଚାମୁଣ୍ଡା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁଖ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ, ଅପାର ଶକ୍ତି, ଶବ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେବୀ, ପ୍ରେତ ଆସନରେ ଶିବା।

ଭୀମାକ୍ଷି ଭୀଷଣେ ଦେଵି ସର୍ଵଭୂତଭଯଂକରି । କରାଲେ ଵିକରାଲେ ଚ ମହାକାଲେ କରାଲିନି । କାଲୀ କରାଲୀ ଵିକ୍ରାନ୍ତା କାଲରାତ୍ରି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। ୯୫.

ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଭୀଷଣ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା, କରାଳ ଓ ଭୟଙ୍କର, ମହାକାଳ, କରାଳିନୀ, କାଳୀ, କରାଳୀ, ପ୍ରବଳ, କାଳରାତ୍ରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।