ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତପଃ କୃତ୍ଵା ଚିରଂ କାଲଂ ପାଲଯାମ୍ଯଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ଏଵମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପଞ୍ଚାଗ୍ନିଂ ସାଧଯାମାସ ଭାମିନୀ ।। ୯୫.

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ଦେବୀ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ବ୍ରତ ସାଧନ କଲେ।

ତସ୍ଯାଃ କାଲାନ୍ତରେ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତପନ୍ତ୍ଯାସ୍ତପ ଉତ୍ତମମ୍ । ରୁରୁର୍ନାମ ମହାତେଜା ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଵରୋଽସୁରଃ ।। ୯୫.

ଏହି ଦେବୀ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ରୁରୁ ନାମକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଏକ ଅସୁର ଥିଲେ।

ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେ ରତ୍ନାଢ୍ଯଂ ପୁରମସ୍ତି ମହାଵନମ୍ । ତତ୍ର ରାଜା ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵଦେଵଭଯଂକରଃ ।। ୯୫.

ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଏକ ସହର ଓ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି; ସେଠାରେ ସେ ଦେତ୍ୟରାଜ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ, ରାଜ କରୁଥିଲେ।

ଅନେକଶତସାହସ୍ତ୍ରକୋଟିକୋଟିଶତୋତ୍ତରୈଃ । ଅସୁରୈରନ୍ଵିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ନମୁଚିର୍ଯଥା ।। ୯୫.

ଅନେକ ଶତ ସାହସ୍ର, କୋଟି ଓ ଶତ କୋଟି ଅସୁରଙ୍କ ସହିତ, ସେ ମହିମାମୟ ଥିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାମୁଚି ପରି।

କାଲେନ ମହତା ଚାସୌ ଲୋକପାଲପୁରାଣ୍ଯଥ । ଜିଗୀଷୁଃ ସୈନ୍ଯସଂଵୀତୋ ଦେଵୈର୍ଭଯମରୋଚଯତ୍ ।। ୯୫.

ସମୟ ଗତିରେ, ବଡ଼ ସେନା ନେଇ, ସେ ଲୋକପାଳଙ୍କ ପୁରୀ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠତସ୍ତସ୍ଯ ମହାସୁରସ୍ଯ ସମୁଦ୍ରତୋଯଂ ଵଵୃଧେଽତିମାତ୍ରମ୍ । ଅନେକନକ୍ରଗ୍ରହମୀନଜୁଷ୍ଟ - ମାପ୍ଲାଵଯତ୍ ପର୍ଵତସାନୁଦେଶାନ୍ ।। ୯୫.

ସେ ମହା ଅସୁର ଉଠିବା ସମୟରେ, ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଅତ୍ୟଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଅନେକ କୁମିର, ଶାର୍କ ଓ ମାଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଭଳି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ବଡ଼ ଝାଡ଼ ଦେଇ ଡୁବାଇ ଦେଲା।

ଅନ୍ତଃ ସ୍ଥିତାନେକସୁରାରିସଂଘଂ ଵିଚିତ୍ରଚର୍ମାଯୁଧଚିତ୍ରଶୋଭମ୍ । ଭୀମଂ ବଲଂ ବଲିନଂ ଚାରୁଯୋଧଂ ଵିନିର୍ଯଯୌ ସିନ୍ଧୁଜଲାଦ୍ ଵିଶାଲମ୍ ।। ୯୫.

ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ଦେବତାର ଶତ୍ରୁ ଦଳ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଚମଡ଼ ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧା ଦଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ତତ୍ର ଦ୍ଵିପା ଦୈତ୍ଯଵରୈରୁପେତା ସମାନଘଣ୍ଟାସୁସମୂହଯୁକ୍ତାଃ । ଵିନିର୍ଯଯୁଃ ସ୍ଵାକୃତିଭୀଷଣାନି ସମନ୍ତମୁଚ୍ଚୈଃ ଖଲୁ ଦର୍ଶଯନ୍ତଃ ।। ୯୫.

ସେଠାରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱୀପଗୁଡ଼ିକ, ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ନିଜ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ଚାରିପାଖରୁ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଅଶ୍ଵାସ୍ତଥା କାଞ୍ଚନପୀଡନଦ୍ଧା ରୋହୀତମତ୍ସ୍ଯୈଃ ସମତାଂ ଜଲାନ୍ତଃ । ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାସ୍ତେ ସମମେଵ ତୂର୍ଣଂ ଵିନିର୍ଯଯୁଃ ଲକ୍ଷଶଃ କୋଟିଶଶ୍ଚ ।। ୯୫.

ସୁନା ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଜଳରେ ଲାଲ ମାଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ଶତାଧିକ ହଜାର ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ଘୋଡ଼ା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ରଥା ରଵିସ୍ଯନ୍ଦନତୁଲ୍ଯଵେଗାଃ ସୁଚକ୍ରଦଣ୍ଡାକ୍ଷତ୍ରିଵେଣୁଯୁକ୍ତାଃ । ସୁଶସ୍ତ୍ରଯନ୍ତ୍ରାଃ ପରିପୀଡିତାଙ୍ଗା - ଶ୍ଚଲତ୍ପତାକାସ୍ତ୍ଵରିତଂ ଵିଶଙ୍କାଃ ।। ୯୫.

ରଥମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଉତ୍ତମ ଚକ, ଦଣ୍ଡ ଓ ତିନି ଯୋକ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଭଲ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଯୋଧାମାନେ ଭିତରେ ଭରି ରହି, ଫ୍ଲାଗ ଉଡ଼ୁଥିବା, ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ।

ତଥୈଵ ଯୋଧାଃ ସ୍ଥଗିତେତରେତରା - ସ୍ତିତୀର୍ଷଵଃ ପ୍ରଵରାସ୍ତୂର୍ଣପାଣଯଃ । ରଣେ ରଣେ ଲବ୍ଧଜଯାଃ ପ୍ରହାରିଣୋ ଵିରେଜୁରୁଚ୍ଚୈରସୁରାନୁଗା ଭୃଶମ୍ ।। ୯୫.

ଏହିପରି, ଯୋଧାମାନେ ଗଢ଼ି ରହି, ଅପରେକ୍ଷା ଅତି ଶୀଘ୍ର ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା, ଅସୁରଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଦେଵେଷୁ ଚୈଵ ଭଗ୍ନେଷୁ ଵିନିର୍ଗତ୍ଯ ଜଲାତ୍ ତତଃ । ଚତୁରଙ୍ଗବଲୋପେତଃ ପ୍ରାଯାଦିନ୍ଦ୍ରପୁରଂ ପ୍ରତି ।। ୯୫.

ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେବା ପରେ, ଚାରି ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ ସେ ସେନା, ଜଳରୁ ବାହାରି ଇନ୍ଦ୍ରର ନଗର ଦିଗରେ ଆଗେଇଗଲା।

ଯୁଯୋଧ ଚ ସୂରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରୁରୁର୍ଦୈତ୍ଯପତିସ୍ତଥା । ମୁଦ୍ଗରୈର୍ମୁଶଲୈଃ ଶୂଲୈଃ ଶରୈର୍ଦଣ୍ଡାଯୁଧୈସ୍ତଥା । ଜଘ୍ନୁର୍ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁରାନ୍ ସଂଖ୍ଯେ ସୁରାଶ୍ଚୈଵ ତଥାଽସୁରାନ୍ ।। ୯୫.

ଦୈତ୍ୟପତି ରୁରୁ ତାଙ୍କର ନାୟକମାନେ ସହ ମୁଦ୍ଗର, ମୁଶଳ, ଶୂଳ, ଶର ଓ ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଏଵଂ କ୍ଷଣମଥୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ତଦା ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ । ଅସୁରୈର୍ନିର୍ଜିତାଃ ସଦ୍ଯୋ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଵିମୁଖା ଭୃଶମ୍ ।। ୯୫.

ଏପରି ଅଳ୍ପ ସମୟର ଯୁଦ୍ଧ ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଅସୁରମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୀଘ୍ର ପରାଜିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଅସ୍ତିର ଭାବରେ ପଳାଇଗଲେ।

ଦେଵେଷୁ ଚୈଵ ଭଗ୍ନେଷୁ ଵିଦ୍ରୁତେଷୁ ଵିଶେଷତଃ । ଅସୁରଃ ସର୍ଵଦେଵାନାମନ୍ଵଧାଵତ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ।। ୯୫.

ଦେବତାମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଚିଉଡ଼ି ଯିବା ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେକୁ ଚେଇଁ ଦୌଡ଼ିଲେ।

ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଦ୍ରଵନ୍ତୋ ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ । ନୀଲଂ ଗିରିଵରଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ଦେଵୀ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା ।। ୯୫.

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ, ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହୋଇ ଦୌଡ଼ି, ନୀଳ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ବସିଥିଲେ।

ୌଦ୍ରୀ ତପୋରତା ଦେଵୀ ତାମସୀ ଶକ୍ତିରୁତ୍ତମା । ସଂହାରକାରିଣୀ ଦେଵୀ କାଲରାତ୍ରୀତି ତାଂ ଵିଦୁଃ ।। ୯୫.

ଅଉଦ୍ରୀ ଦେବୀ, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ତାମସୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି, ସଂହାର କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଦେବୀ କାଳରାତ୍ରି ନାମରେ ପରିଚିତ।

ସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍ ତଦା ଦେଵାନ୍ ଭଯତ୍ରସ୍ତାନ୍ ଵିଚେତସଃ । ମା ଭୈଷ୍ଟେତ୍ଯୁଚ୍ଚକୈର୍ଦେଵୀ ତାନୁଵାଚ ସୁରୋତ୍ତମାନ୍ ।। ୯୫.

ସେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେକୁ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ଓ ଭୀତ ଦେଖି, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ'।

ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ । କିମିଯଂ ଵ୍ଯାକୁଲା ଦେଵା ଗତିର୍ଵ ଉପଲକ୍ଷ୍ଯତେ । କଥଯଧ୍ଵଂ ଦ୍ରୁତଂ ଦେଵାଃ ସର୍ଵଥା ଭଯକାରଣମ୍ ।। ୯୫.

ଦେବୀ କହିଲେ: 'ଦେବତାମାନେ, କାହିଁକି ଏତେ ଅସ୍ତିର ହେଇଛନ୍ତି? କେଉଁ ବିପଦ ଦେଖାଯାଉଛି? ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ, ଭୟର କାରଣ କ'ଣ?'

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ଅଯମାଯାତି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ରୁରୁର୍ଭୀମପରାକ୍ରମଃ । ଏତସ୍ଯ ଭୀତାନ୍ ରକ୍ଷସ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦେଵାନ୍ ପରମେଶ୍ଵରି ।। ୯୫.

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: 'ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା ରୁରୁ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ନେଇ ଆସୁଛି। ଏହି ଭୀତ ଦେବତାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଦେଵୈର୍ଦେଵୀ ଭୀମପରାକ୍ରମା । ଜହାସ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦେଵାନାଂ ପୁରତଃ ଶୁଭା ।। ୯୫.

ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୋଭା ଥିବା ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେର ସାମ୍ନାରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ।

ତସ୍ଯା ହସନ୍ତ୍ଯା ଵକ୍ତ୍ରାତ୍ ତୁ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଦେଵ୍ଯୋ ଵିନିର୍ଯଯୁଃ । ଯାଭିର୍ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଵିକୃତାଭିରନେକଶଃ ।। ୯୫.

ଦେବୀ ହସିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହରୁ ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ବାହାରିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି।

ପାଶାଙ୍କୁଶଧରାଃ ସର୍ଵାଃ ସର୍ଵାଃ ପୀନପଯୋଧରାଃ । ସର୍ଵାଃ ଶୂଲଧରା ଭୀମାଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚାପଧରାଃ ଶୁଭାଃ ।। ୯୫.

ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଂଶ ଭରି ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଶୂଳ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଚାପ ଧରି ଶୋଭିତ ଥିଲେ।

ତାଃ ସର୍ଵାଃ କୋଟିଶୋ ଦେଵ୍ଯସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ ଵେଷ୍ଟ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ । ଯୁଯୁଧୁଦର୍ନିଵୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ବଦ୍ଧତୂଣା ମହାବଲାଃ । କ୍ଷଣେନ ଦାନଵବଲଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନିହତଂ ତୁ ତୈଃ ।। ୯୫.

ସେହି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ, କୋଟି-କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ଏକାଠି ହୋଇ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ରହିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଧନୁଷ ଧରି ଦାନବ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାକୁ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।

ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସଂଯତ୍ତା ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵଂ ବଲମ୍ । ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଵିଶ୍ଵେଦେଵାସ୍ତଥାଶ୍ଵିନୌ । ସର୍ଵେ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ସଂଗୃହ୍ଯ ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵଂ ବଲମ୍ ।। ୯୫.

ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦାନବ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।

କାଲରାତ୍ର୍ଯା ବଲଂ ଯଚ୍ଚ ଯଚ୍ଚ ଦେଵବଲଂ ମହତ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ ଦାନଵବଲମନଯଦ୍ ଯମସାଦନମ୍ ।। ୯୫.

କାଳରାତ୍ରୀଙ୍କର ଯେତେ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦାନବ ସେନାକୁ ଯମଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେଇ ଦେଲା।

ଏକ ଏଵ ମହାଦୈତ୍ଯୋ ରୁରୁସ୍ତସ୍ଥୌ ମହାମୃଧେ । ସ ଚ ମାଯାଂ ମହାରୌଦ୍ରୀଂ ରୌରଵୀଂ ଵିସସର୍ଜ ହ ।। ୯୫.

ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଏକମାତ୍ର ମହାଦାନବ ରୁରୁ ଦଢ଼ ଭାବରେ ରହିଗଲା। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାୟା ମୁକ୍ତ କରିଦେଲା।

ସା ମାଯା ଵଵୃଧେ ଭୀମା ସର୍ଵଦେଵପ୍ରମୋହିନୀ । ତଯା ତୁ ମୋହିତା ଦେଵାଃ ସଦ୍ଯୋ ନିଦ୍ରାଂ ତୁ ଭେଜିରେ ।। ୯୫.

ସେ ମାୟା ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ବଢ଼ିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାହାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏହି ମାୟାରେ ପଡ଼ି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ୱରେ ଘୁମିଗଲେ।

ଦେଵୀ ଚ ତ୍ରିଶିଖେନାଜୌ ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ସମତାଡ୍ଯତ୍ । ତଯା ତୁ ତାଡିତାନ୍ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଶୁଭଲୋଚନେ । ଚର୍ମମୁଣ୍ଡେ ଉଭେ ସମ୍ଯକ୍ ପୃଥଗ୍ଭୂତେ ବଭୂଵତୁଃ ।। ୯୫.

କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ଦାନବକୁ ଆଘାତ କରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦାନବରୁ ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଜଣ — ଚର୍ମ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ — ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।