ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ଚାନ୍ଯଂ ନୃପତିର୍ବଭୂଵ ଵିଶାଲନାମା ସ ପୁରୀଂ ଵିଶାଲାମ୍ । ଉଵାସ ଧନ୍ଯୋ ଧୃତିମାନପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଶାଲାଧିପତିର୍ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯାନ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ପୁତ୍ରାର୍ଥମମିତ୍ରସାହ - ସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚୋଚୁରଦୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ ।। ୭.

ଶୁଣ, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ନାମ ବିଶାଳ, ଯିଏ ବିଶାଳ ନଗରରେ ବସୁଥିଲେ। ସେ ଧନ୍ୟ ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ନଥିଲେ। ବିଶାଳର ଅଧିପତି ହୋଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ପୁଅ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶକ୍ତିହୀନ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ର୍ଗତ୍ଵା ଗଯାମନ୍ନଦାନୈରନେକୈଃ । ଧ୍ରୁଵଂ ସୁତସ୍ତେ ଭଵିତା ନୃପେଶ ସୁସଂପ୍ରଦାତା ସକଲକ୍ଷିତୀଶଃ ।। ୭.

ଗୟାକୁ ଯାଇ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିଲେ, ରାଜା, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମିବ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଦୟାଳୁ ଶାସକ ହେବ।

ଇତୀରିତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ରାଜା ଵିଶାଲାଧିପତିଃ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ । ଆଗତ୍ଯ ତେନ ପ୍ରଵରେଣ ତୀର୍ଥେ ମଘାସୁ ଭକ୍ତ୍ଯାଽଥ କୃତଂ ପିତୄଣାମ୍ ।। ୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ବିଶାଳର ଅଧିପତି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ସେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ, ମାଘ ମାସରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।

ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନଂ ଵିଧିନା ପ୍ରଯତ୍ନା- ଦଦଦ୍ଵିଯତ୍ଯୁତ୍ତମମୂର୍ତଯସ୍ତାନ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ ସ ପୁଂସଃ ସିତପୀତକୃଷ୍ଣା- ନୁଵାଚ ରାଜା କିମିଦଂ ଭଵଦ୍ଭିଃ । ଉପେକ୍ଷ୍ଯତେ ଶଂସତ ସର୍ଵମେଵ କୌତୂହଲଂ ମେ ମନସି ପ୍ରଵୃତ୍ତମ୍ ।। ୭.

ସେ ନିୟମ ଏବଂ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଲେ। ଧଳା, ପିତା ଏବଂ କଳା ରଙ୍ଗର ଲୋକମାନେ ଦେଖି, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମହାଶୟମାନେ, ଏହା କଣ, ଆପଣମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି? ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ, ମୋ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି।'

ସିତ ଉଵାଚ । ଅହଂ ସିତସ୍ତେ ଜନକୋଽସ୍ମି ତାତ ନାମ୍ନା ଚ ଵୃତ୍ତେନ ଚ କର୍ମଣା ଚ । ଅଯଂ ଚ ମେ ଜନକୋ ରକ୍ତଵର୍ଣୋ ନୃଶଂସକୃଦ୍ ବ୍ରହ୍ମହା ପାପକାରୀ ।। ୭.

ଧଳା କହିଲେ: 'ମୁଁ ଧଳା, ତୁମ ପୂର୍ବଜ, ନାମ, ଆଚରଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ଭଳି। ଏହି ଯିଏ ମୋର ପୂର୍ବଜ, ସେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ନିର୍ଦୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।'

ଅଧୀଶ୍ଵରୋ ନାମ ପରଃ ପିତାଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ଵୃତ୍ତ୍ଯା କର୍ମଣା ଚାପି କୃଷ୍ଣଃ । ଏତେନ କୃଷ୍ଣେନ ହତାଃ ପୁରା ଵୈ ଜନ୍ମନ୍ଯନେକେ ଋଷଯଃ ପୁରାଣାଃ ।। ୭.

'ଏହା ପରେ ଥିବା ଅଧିଶ୍ୱର ନାମକ ପିତା, ଆଚରଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ କଳା। ଏହି କଳା ପୂର୍ବଜ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ବହୁ ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ।'

ଏତୌ ମୃତୌ ଦ୍ଵାଵପି ପୁତ୍ର ରୌଦ୍ର- ମଵୀଚିସଂଜ୍ଞଂ ନରକଂ ପ୍ରପନ୍ନୌ । ଅଧୀଶ୍ଵରୋ ମେ ଜନକଃ ପରୋଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣଃ ପିତା ଦ୍ଵାଵପି ଦୀର୍ଘକାଲମ୍ । ଅହଂ ଚ ଶୁଦ୍ଧେନ ନିଜେନ କର୍ମଣା ଶକ୍ରାସନଂ ପ୍ରାପିତୋ ଦୁର୍ଲଭଂ ତତଃ ।। ୭.

'ମୋ ପୁଅ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରୌଦ୍ର ଏବଂ ଅବିଚି ନାମକ ନରକକୁ ଗଲେ। ଅଧିଶ୍ୱର, ମୋର ପୂର୍ବଜ, ଏବଂ କଳା, ତାଙ୍କର ପିତା, ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ରହିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ରାସନ ପାଇଛି।'

ତ୍ଵଯା ପୁନର୍ମନ୍ତ୍ରଵିଦା ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ ବଲାଦିମୌ ଚ । ମେଲାପିତୌ ତୀର୍ଥପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନ - ପ୍ରଭାଵତୋ ମେ ନରକାଶ୍ରିତାଵପି ।। ୭.

ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥିବାରୁ, ବଳ ଓ ଅନ୍ୟଜଣ ଦୁଇଜଣ ନରକରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୀର୍ଥରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବାର ଶକ୍ତିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି।

ପିତୄନ୍ ପିତାମହାଂସ୍ତତ୍ର ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହାନ୍ । ପ୍ରୀଣଯାମୀତି ତତ୍ତୋଯଂ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତମରିଂଦମ ।। ୭.

ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜଳରେ, ପିତୃ, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛ।

ତେନାସ୍ମଦ୍ଯୁଗପଦ୍ଯୋଗୋ ଜାତୋ ଵାକ୍ଯେନ ସତ୍ତମ । ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵାଦ୍ ଗଚ୍ଛାମଃ ପିତୃଲୋକଂ ନ ସଂଶଯଃ ।। ୭.

ଏହିପରି, ମହାନ ଜନ, ତୁମର କଥାରେ ଆମର ଏକତ୍ରତା ଏକାସାଥି ହୋଇଛି; ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବା; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅତ୍ର ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ ଏତୌ ତଵ ପିତାମହୌ । ଦୁର୍ଗତାଵପି ସଂସିଦ୍ଧୌ ପାପକୃଦ୍ଵିକୃତିଂ ଗତୌ ।। ୭.

ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବାରୁ, ତୁମର ଦୁଇଜଣ ପିତାମହ, ଦୁଃଖରେ ପଡିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଫଳତା ପାଇଛନ୍ତି।

ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵ ଏଷୋଽସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନସ୍ଯାପି ତତ୍ସୁତଃ । ପୁତଃ ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ କୁର୍ଯାଦୁଦ୍ଧରଣଂ ପୁନଃ ।। ୭.

ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ଏପରି, ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀର ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ଦେବାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ହେବା ସମ୍ଭବ।

ଏତସ୍ମାତ୍ କାରଣାତ୍ ପୁତ୍ର ଅହମେତୌ ଵିଗୃହ୍ଯ ଵୈ । ଆଗତୋଽସ୍ମି ଭଵନ୍ତଂ ଵୈ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯାସ୍ଯାମି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଏତସ୍ମାତ୍ କାରଣାଦ୍ ରୈଭ୍ଯ ଭଵାନ୍ ଧନ୍ଯୋ ମଯୋଚ୍ଯତେ ।। ୭.

ଏହି କାରଣରୁ, ପୁଆ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ଅଲଗା କରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ଏବେ ମୁଁ ଯିବି। ଏହି କାରଣରୁ, ରୈଭ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧନ୍ୟ କହିଛି।

ସକୃଦ୍ ଗଯାଭିଗମନଂ ସକୃତ୍ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାପନମ୍ । ଦୁର୍ଲଭଂ ତ୍ଵଂ ପୁନର୍ନିତ୍ଯମସ୍ମିନ୍ନେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୭.

ଗୟାକୁ ଏକଥର ଯିବା, ଏକଥର ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ତଥାପି ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା ଲାଗି ରହିଛ।

କିମନୁ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ରୈଭ୍ଯ ତଵ ପୁଣ୍ଯମିଦଂ ପ୍ରଭୋ । ଯେନ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଗଦାପାଣିର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ, ତୁମର ପୁଣ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆଉ କଣ କହିବି, ଯାହାର ଫଳରେ ତୁମେ ଗଦାପାଣି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛ।

ତତୋ ଗଦାଧରଃ ସାକ୍ଷାଦସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ଅତୋଽତିଵିଖ୍ଯାତତମଂ ତୀର୍ଥମେତଦ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ।। ୭.

ଏହିପରି, ଗଦାଧର ନିଜେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ଉପସ୍ଥିତ; ଏହି କାରଣରୁ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏହି ତୀର୍ଥ ଅତି ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଯୋଗୀ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ । ରୈଭ୍ଯୋଽପି ଚ ଗଦାପାଣେର୍ହରେଃ ସ୍ତୋତ୍ରମଥାକରୋତ୍ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ମହାଯୋଗୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ରୈଭ୍ୟ ତାପରେ ଗଦାପାଣି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ରଚିଲେ।

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ଗଦାଧରଂ ଵିବୁଧଜନୈରଭିଷ୍ଟୁତଂ ଧୃତକ୍ଷମଂ କ୍ଷୁଧିତଜନାର୍ତ୍ତିନାଶନମ୍ । ଶିଵଂ ଵିଶାଲାସୁରସୈନ୍ଯମର୍ଦନଂ ନମାମ୍ଯହଂ ହତସକଲାଶୁଭଂ ସ୍ମୃତୌ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଁଁ ଦେବମାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ଭୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶିବ, ବିଶାଳ ଦାନବ ସେନାକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର କରନ୍ତି।

ପୁରାଣପୂର୍ଵଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରୁଷ୍ଟୃତଂ ପୁରାତନଂ ଵିମଲମଲଂ ନୃଣାଂ ଗତିମ୍ । ତ୍ରିଵିକ୍ରମଂ ଧୃତଧରଣିଂ ବଲେର୍ହଂ ଗଦାଧରଂ ରହସି ନମାମି କେଶଵମ୍ ।। ୭.

ମୁଁ ଗୁପ୍ତରେ କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆଦି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ, ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ବଳିଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ଧରିଥିବା, ଗଦାଧର।

ସୁଶୁଦ୍ଧଭାଵଂ ଵିଭଵୈରୁପାଵୃତଂ ଶ୍ରିଯାଵୃତଂ ଵିଗତମଲଂ ଵିଚକ୍ଷଣମ୍ । କ୍ଷିତୀଶ୍ଵରୈରପଗତକିଲ୍ବିଷୈଃ ସ୍ତୁତଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

ଯିଁଁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମନ, ସମ୍ପଦରେ ଆବୃତ, ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଦୂଷଣ ଶୂନ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ, ନିର୍ମଳ ରାଜାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ସୁରାସୁରୈରର୍ଚ୍ଚିତପାଦପଙ୍କଜଂ କେଯୂରହାରାଙ୍ଗଦମୌଲିଧାରିଣମ୍ । ଅବ୍ଧୌ ଶଯାନଂ ଚ ରଥାଙ୍ଗପାଣିନଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯିଁଁଙ୍କ ପଦପଙ୍କଜକୁ ପୂଜନ୍ତି, କେୟୂର, ହାର, ଅଙ୍ଗଦ ଓ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସାଗରରେ ଶୟାନ, ରଥଚକ୍ର ହାତରେ ଧରିଥିବା—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ସିତଂ କୃତେ ତ୍ରେତାଯୁଗେଽରୁଣଂ ଵିଭୁଂ ତଥା ତୃତୀଯେ ପୀତଵର୍ଣମଚ୍ଯୁତମ୍ । କଲୌ ଘନାଲିପ୍ରତିମଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ଗଦାଧରଂ ପ୍ରଣମତି ଯଃ ସୁଖଂ ଵସେତ୍ ।। ୭.

କୃତଯୁଗରେ ଶ୍ୱେତ, ତ୍ରେତାରେ ରକ୍ତ, ତୃତୀୟ ଯୁଗରେ ପୀତ, ଏବଂ କଳିରେ ଘନ ମେଘ ପରି କଳା, ମହେଶ୍ୱର—ଯିଁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ବୀଜୋଦ୍ଭଵୋ ଯଃ ସୃଜତେ ଚତୁର୍ମୁଖ- ସ୍ତଥୈଵ ନାରାଯଣରୂପତୋ ଜଗତ୍ । ପ୍ରପାଲଯେଦ୍ ରୁଦ୍ରଵପୁସ୍ତଥାନ୍ତକୃଦ୍ ଗଦାଧରୋ ଜଯତୁ ଷଡର୍ଦ୍ଧମୂର୍ତିମାନ୍ ।। ୭.

ଯିଁଁଠାରୁ ବୀଜରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ନାରାୟଣ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ପାଳନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ତ କରନ୍ତି—ଷଡ଼ର୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତିଧାରୀ ଗଦାଧର ଜୟ ହେଉ।

ସତ୍ତ୍ଵଂ ରଜଶ୍ଚୈଵ ତମୋ ଗୁଣାସ୍ତ୍ରଯ- ସ୍ତ୍ଵେତେଷୁ ନାନ୍ଯସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଭଵଃ କିଲ । ସ ଚୈକ ଏଵ ତ୍ରିଵିଧୋ ଗଦାଧରୋ ଦଧାତୁ ଧୈର୍ଯଂ ମମ ଧର୍ମମୋକ୍ଷଯୋଃ ।। ୭.

ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍—ଏହି ତିନି ଗୁଣ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନ୍ୟ କାହାରୁ ନୁହେଁ; ଏହି ତିନି ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଦାଧର ମୋତେ ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।

ସଂସାରତୋଯାର୍ଣଵଦୁଃଖତନ୍ତୁଭି- ର୍ଵିଯୋଗନକ୍ରକ୍ରମଣୈଃ ସୁଭୀଷଣୈଃ । ମଜ୍ଜନ୍ତମୁଚ୍ଚୈଃ ସୁତରାଂ ମହାପ୍ଲଵେ ଗଦାଧରୋ ମାମୁ ଦଧାତୁ ପୋତଵତ୍ ।। ୭.

ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ, ବିୟୋଗର ଭୟଙ୍କର ମାଛ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଡୁବୁଥିବାବେଳେ, ଗଦାଧର ମୋତେ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ଉଠାଇ ରଖନ୍ତୁ।

ସ୍ଵଯଂ ତ୍ରିମୂର୍ତିଃ ସ୍ଵମିଵାତ୍ମନାତ୍ମନି ସ୍ଵଶକ୍ତିତଶ୍ଚାଣ୍ଡମିଦଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ହ । ତସ୍ମିଞ୍ଜଲୋତ୍ଥାସନମାର୍ଯତେଜସଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ଯସ୍ତଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଭୂଧରମ୍ ।। ୭.

ସ୍ୱୟଂ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜରୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ; ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ, ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ସୃଜନ କରିଥିଲେ। ସେଇ ଭୂଧରକୁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ବହନ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ମତ୍ସ୍ଯାଦିନାମାନି ଜଗତ୍ସୁ କେଵଲଂ ସୁରାଦିସଂରକ୍ଷଣତୋ ଵୃଷାକପିଃ । ମୁଖ୍ଯସ୍ଵରୂପେଣ ସମନ୍ତତୋ ଵିଭୁ- ର୍ଗଦାଧରୋ ମେ ଵିଦଧାତୁ ସଦ୍ଗତିମ୍ ।। ୭.

ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦି ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବୃଷାକପି ଭାବେ ଜଣାଶୁନା, ମୂଳ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେଇ ବିଭୁ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଦିଅନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ରୈଭ୍ଯେଣ ଧୀମତା । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ସହସା ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦେଖାଦେଲେ।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିର୍ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଵିଯଦ୍ଗତଃ । ଉଵାଚ ମେଘଗମ୍ଭୀରଧୀରଵାକ୍ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ।। ୭.

ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ହାତରେ ଧରି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ମେଘର ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱର ଓ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କଥା କହିଲେ।