ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦେଵାନାମପି ସୈନ୍ଯାନି ନିହତାନ୍ଯସୁରୈର୍ଯୁଧି । ଏଵଂ ଭୂତେ ତଦା ଭଗ୍ନେ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେ ଵିଦ୍ରୁତାଃ ସୁରାଃ ।। ୯୩.

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦିଆଯାଇଥିଲେ; ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବମାନେ ପଳାଇଗଲେ।

ଅର୍ଦିତା ଵିଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ଶୂଲପଟ୍ଟିଶମୁଦ୍ଗରୈଃ । ଗତଵନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମସୁରୈରର୍ଦିତାଃ ସୁରାଃ ।। ୯୩.

ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର—ଶୂଳ, ପଟ୍ଟିଶ, ମୁଦ୍ଗର ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଅଥ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ତଥା ଦୂତୋ ଵିସର୍ଜିତଃ । ଦେଵ୍ଯାଃ ସକାଶଂ ଗତ୍ଵାଽସୌ ତାମୁଵାଚ ସୁମଧ୍ଯମାମ୍ ।। ୯୪.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏହାପରେ ଦୈତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭ, ଦୂତ ଭାବରେ ପଠାଯାଇ, ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେ ସୁନ୍ଦର ଶରୀରର ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋ ଭୂତ୍ଵା କୁମାରୀଶତସଂକୁଲାମ୍ । ଆସ୍ଥାନେ ଵିନଯାପନ୍ନସ୍ତତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୯୪.

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତି ସହିତ ଶିର ନମାଇ, ସେ ଶତଶଃ କୁମାରୀମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ । ତାପରେ, ବଡ ନମ୍ରତାରେ, ସେ କଥା କହିଲେ ।

ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭ ଉଵାଚ । ଦେଵି ପୂର୍ଵମୃଷିସ୍ତ୍ଵାସୀଦାଦିସର୍ଗେ କସଂଭଵଃ । ସଖା ସାରସ୍ଵତୋ ଜାତଃ ସୁପାର୍ଶ୍ଵୋ ନାମ ଵୈ ଵିଭୁଃ ।। ୯୪.

ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା କହିଲେ: ମା, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁପାର୍ଶ୍ୱ, ସେ ସାରସ୍ୱତଙ୍କ ସହ ବଡ ମିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ।

ତସ୍ଯାଭଵନ୍ମହାତେଜାଃ ସିନ୍ଧୁଦ୍ଵୀପଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ସ ହି ତୀଵ୍ରଂ ତପସ୍ତେପେ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାଂ ପୁରୋତ୍ତମେ ।। ୯୪.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ବଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ । ସେ ମାହିଷ୍ମତୀ ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସହରରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ ।

କୁର୍ଵତସ୍ତୁ ତପୋ ଘୋରଂ ନିରାହାରସ୍ଯ ଶୋଭନେ । ଆଦ୍ଯା ତୁ ଵିପ୍ରଚିତ୍ତେସ୍ତୁ ସୁତା ସୁରସୁତୋପମା । ମାହିଷ୍ମତୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ରୂପେଣାସଦୃଶୀ ଭୁଵି ।। ୯୪.

ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ବିନା ରହୁଥିବା ବେଳେ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କର ପ୍ରଥମ କନ୍ୟା, ଦେବୀମାନେ ପରି ସୁନ୍ଦର, ମାହିଷ୍ମତୀ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲା ।

ସା ସଖୀଭିଃ ପରିଵୃତା ଵିହରନ୍ତୀ ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ଆଗତା ମନ୍ଦରଦ୍ରୋଣୀଂ ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ ତପୋଵନମ୍ । ମୁନେରମ୍ବରସଂଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିଵିଧଦ୍ରୁମମାଲିନମ୍ ।। ୯୪.

ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଆସି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଅମ୍ବର ନାମକ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ ।

ଲତାଗୃହୈସ୍ତୁ ଵିଵିଧୈର୍ଵକୁଲୈର୍ଲକୁଚୈସ୍ତଥା । ଚନ୍ଦନୈଃ ସ୍ପନ୍ଦନୈଃ ଶାଲୈଃ ସରଲୈରୁପଶୋଭିତମ୍ । ଵିଚିତ୍ରଵନଖଣ୍ଡୈଶ୍ଚ ଭୂଷିତଂ ତୁ ମହାତ୍ମନଃ ।। ୯୪.

ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନାନା ପ୍ରକାର ଲତା ଗୃହ, ବକୁଳ, ଲକୁଚ, ଚନ୍ଦନ, ସ୍ପନ୍ଦନ, ଶାଳ, ସରଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ବନ ଖଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଶ୍ରମପଦଂ ରମ୍ଯଂ ସାସୁରୀ କନ୍ଯକା ଶୁଭମ୍ । ମାହିଷ୍ମତୀ ଵରାରୋହା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଭାମିନୀ ।। ୯୪.

ସେ ଶୁଭ୍ର ଦେଉ ଜନ୍ମର ଦାନବ କନ୍ୟା ମାହିଷ୍ମତୀ, ଶୋଭାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସେ ଆଶ୍ରମଟିକୁ ଦେଖି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।

ଭୀଷଯିତ୍ଵାହମେନଂ ତୁ ତାପସଂ ତ୍ଵାଶ୍ରମେ ସ୍ଵଯମ୍ । ତିଷ୍ଠାମି କ୍ରୀଡତୀ ସାର୍ଧଂ ସଖୀଭିଃ ପରମାର୍ଚିତା ।। ୯୪.

ମୁଁ ଏଠାରେ ଏହି ତାପସଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇବି, ଏବଂ ମୋ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଖେଳିବି ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେବି ।

ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସା ଦେଵୀ ମହିଷୀ ସଂବଭୂଵ ହ । ସଖୀଭିଃ ସହ ଵିଶ୍ଵେଶି ତୀକ୍ଷ୍ଣଶ୍ରୃଙ୍ଗାଗ୍ରଧାରିଣୀ ।। ୯୪.

ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଦେବୀ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖର ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ମହିଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ସଖୀମାନେ ସହିତ ରହିଲେ ।

ତମୃଷିଂ ଭୀଷିତୁଂ ତାଭିଃ ସହ ଗତ୍ଵା ଵରାନନା । ଅସୌ ବିଭୀଷିତସ୍ତାଭିସ୍ତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷା । ଆସୁରୀଂ କ୍ରୋଧସଂପନ୍ନଃ ଶଶାପ ଶୁଭଲୋଚନାମ୍ ।। ୯୪.

ସେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ମୁନିଙ୍କୁ ଭୟ ଦେବାକୁ ଗଲେ । କିନ୍ତୁ ମୁନି ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦାନବ କନ୍ୟାକୁ ଶାପ ଦେଲେ ।

ଯସ୍ମାଦ୍ ଭୀଷଯସେ ମାଂ ତ୍ଵଂ ମହିଷୀରୂପଧାରିଣୀ । ଅତୋ ଭଵ ମହିଷ୍ଯେଵ ପାପକର୍ମେ ଶତଂ ସମାଃ ।। ୯୪.

ତୁମେ ମହିଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୋତେ ଭୟ ଦେଉଛ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଖରାପ କାମ କରୁଥିବା ଦାନବୀ, ଏହି ରୂପରେ ଶତ ବର୍ଷ ମହିଷୀ ଭାବେ ରୁହ ।

ଏଵମୁକ୍ତା ତତଃ ସା ତୁ ସଖୀଭିଃ ସହ ଵେପତୀ । ପାଦଯୋର୍ନ୍ଯପତତ୍ ତସ୍ଯ ଶାପାନ୍ତଂ କୁରୁ ଜଲ୍ପତୀ ।। ୯୪.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ମୁନିଙ୍କ ପାଦ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ ଓ ନିରବ ଭାବେ 'ଶାପ ଶେଷ କର' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ ।

ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ମୁନିଃ କରୁଣାନ୍ଵିତଃ । ଶାପାନ୍ତମକରୋତ୍ ତସ୍ଯା ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଵାଚ ହ ।। ୯୪.

ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାପର ଶେଷ ଦେଲେ ଓ ଏହି କଥା କହିଲେ ।

ଅନେନୈଵ ସ୍ଵରୂପେଣ ପୁତ୍ରମେକଂ ପ୍ରସୂଯ ଵୈ । ଶାପାନ୍ତୋ ଭଵିତା ଭଦ୍ରେ ମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନ ମୃଷା ଭଵେତ୍ ।। ୯୪.

ଏହି ରୂପରେ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏହା ସହିତ ତୁମର ଶାପ ଶେଷ ହେବ; ମୋ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହେବ ନାହିଁ ।

ଏଵମୁକ୍ତା ଗତା ସା ତୁ ନର୍ମଦାତୀରମୁତ୍ତମମ୍ । ଯତ୍ର ତେପେ ତପୋ ଘୋରଂ ସିନ୍ଧୁଦ୍ଵୀପୋ ମହାତପାଃ ।। ୯୪.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ନର୍ମଦା ତୀରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ମହାତପସ୍ବୀ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ ।

ତତ୍ର ଚେନ୍ଦୁମତୀ ନାମ ଦୈତ୍ଯକନ୍ଯାଽତିରୂପିଣୀ । ସା ଦୃଷ୍ଟା ତେନ ମୁନିନା ଵିଵସ୍ତ୍ରା ମଜ୍ଜତୀ ଜଲେ ।। ୯୪.

ସେଠାରେ ଏକ ଦାନବ କନ୍ୟା ଏନ୍ଦୁମତୀ ନାମରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ହୋଇ ଡୁବୁଥିବା ଦେଖାଗଲେ ।

ଚସ୍କନ୍ଦ ସ ମୁନିଃ ଶୁକ୍ରଂ ଶିଲାଦ୍ରୋଣ୍ଯାଂ ମହାତପାଃ । ତଚ୍ଚ ମାହିଷ୍ମତୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧି ସୁଗନ୍ଧି ଚ । ତତଃ ସଖୀରୁଵାଚେଦଂ ପିବାମୀଦଂ ଜଲଂ ଶୁଭମ୍ ।। ୯୪.

ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ମୁନିଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଶିଳା ଢାଳରେ ପଡ଼ିଗଲା; ମାହିଷ୍ମତୀ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଥିଲା, ତେଣୁ ସଖୀକୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ପିଇବି' ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସା ପୀତ୍ଵା ତଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ମୁନିସଂଭଵମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତା ଗର୍ଭଂ ମୁନେର୍ବୀଜାତ୍ ସୁଷାଵ ଚ ତଦା ସତୋ ।। ୯୪.

ଏଭଳି କହି, ସେ ମୁନିଙ୍କ ବୀର୍ୟ ମିଶ୍ରିତ ଜଳ ପିଇଲେ, ଏବଂ ମୁନିଙ୍କ ବୀଜରୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କରି, ସେ ତା ସମୟରେ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।

ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋଽଭଵଦ୍ ଧୀମାନ୍ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ । ମହିଷେତି ସ୍ମୃତୋ ନାମ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଵଂଶଵିଵର୍ଧନଃ । ସ ତ୍ଵାଂ ଵରଯତେ ଦେଵି ଦେଵସୈନ୍ଯଵିମର୍ଦନଃ ।। ୯୪.

ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ ପୁଅ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ 'ମହିଷ' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ବରାବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଦଳିଦେଉଛନ୍ତି।

ସ ସୁରାନପି ଜିତ୍ଵାଽଽଜୌ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଚ ତଵାନଘେ । ଦାସ୍ଯତେ ଦେଵି ସୁପ୍ରୋତସ୍ତଵ ସର୍ଵଂ ମହାସୁରଃ । ତସ୍ଯାତ୍ମୋପପ୍ରଦାନେନ କୁରୁ ଦେଵି ମହତ୍ କୃତମ୍ ।। ୯୪.

ସେ ମହାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ତିନି ଲୋକକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ନିର୍ମଳ ଦେବୀ, ସେ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି ସବୁକିଛି ଦେବେ। ତାଙ୍କର ନିଜକୁ ଦାନ କରି, ଦେବୀ, ତୁମେ ବଡ଼ କାମ କର।

ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଦେଵୀ ତେନ ଦୂତେନ ଶୋଭନା । ଜହାସ ପରମା ଦେଵୀ ଵାକ୍ଯଂ ନୋଵାଚ କିଞ୍ଚନ ।। ୯୪.

ସେ ଦୂତ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀ ହସିଲେ; ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ କିଛି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ।

ତସ୍ଯା ହସନ୍ତ୍ଯା ଦୂତୋଽସୌ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ । ଦଦର୍ଶ କୁକ୍ଷୌ ସଂଭ୍ରାନ୍ତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସମପଦ୍ଯତ ।। ୯୪.

ଦେବୀ ହସୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଦୂତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେ ତକ୍ଷଣାତ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ।

ତତୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରତୀହାରୀ ଜଯା ନାମାତିତେଜନା । ଦେଵ୍ଯା ହୃଦି ସ୍ଥିତଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ତନୁମଧ୍ଯମା ।। ୯୪.

ତାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଭଳ ପ୍ରତିହାରୀ 'ଜୟା' ନାମକ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିବା କଥାକୁ ମଧୁର ଭାବରେ କହିଲେ।

ଜଯା ଉଵାଚ । କନ୍ଯାର୍ଥୀ ଵଦତେ ଯଦ୍ଧି ତତ୍ତ୍ଵଯା ସମୁଦୀରିତମ୍ । ଯଦି ନାମ ଵ୍ରତଂ ଚାସ୍ଯାଃ କୌମାରଂ ସାର୍ଵକାଲିକମ୍ । ଅପି ଚାନ୍ଯାଃ କୁମାର୍ଯୋଽତ୍ର ସନ୍ତି ଦେଵ୍ଯାଃ ପଦାନୁଗାଃ ।। ୯୪.

ଜୟା କହିଲେ: ତୁମେ ଯେ କନ୍ୟାକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେ କଥା ତୁମେ ଏଠାରେ କହିଛ। ଯଦି ଏହି ଦେବୀଙ୍କର କନ୍ୟାତ୍ୱ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସଦା ରହିବ, ତେବେ ଏଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।

ତାସାମେକାଽପି ନୋ ଲଭ୍ଯା କିମୁ ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂ ଶୁଭା । ଯାହି ଦୂତ ତ୍ଵରନ୍ ମା ତେ କିଞ୍ଚିଦନ୍ଯଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୯୪.

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ କୁହାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଶୁଭ ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ତ ଅସମ୍ଭବ। ଦୂତ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ହେବ ନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତୋ ଗତୋ ଦୂତସ୍ତାଵଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମହାମୁନିଃ । ଆଯାତୋ ନାରଦସ୍ତୂର୍ଣଂ ନୃତ୍ଯନ୍ନୁଚ୍ଚୈର୍ମହାତପାଃ ।। ୯୪.

ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସେ ଦୂତ ଚାଲିଗଲେ, ଏହି ସମୟରେ ମହାମୁନି ନାରଦ ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ନୃତ୍ୟ କରି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।