ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ରାଞ୍ଜନୋ ନୀଲକୁକ୍ଷିର୍ମେଘଵର୍ଣୋ ବଲାହକଃ । ଉଦରାକ୍ଷୋ ଲଲାଟାକ୍ଷଃ ସୁଭୀମୋ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ । ସ୍ଵର୍ଭାନୁଶ୍ଚେତି ଦୈତ୍ଯାଷ୍ଟୌ ଵସୂନ୍ ଦୁଦ୍ରୁଵୁରାହଵେ ।। ୯୩.

ସେଠି ଅଞ୍ଜନ, ନୀଳକୁକ୍ଷି, ମେଘବର୍ଣ୍ଣ, ବଳାହକ, ଉଦରାକ୍ଷ, ଲଳାଟାକ୍ଷ, ସୁଭୀମ, ଭୀମବିକ୍ରମ ଏହି ଏଠ ଦୈତ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, ଏମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବସୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଯଥାସଂଖ୍ଯେନ ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଦୈତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶ ଚାପରେ । ଆଦିତ୍ଯାନ୍ ଦୈତ୍ଯଵର୍ଯାସ୍ତୁ ତେଷାଂ ପ୍ରାଧାନ୍ଯତଃ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୯୩.

ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଦୈତ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।

ଭୀମୋ ଧ୍ଵଙ୍କ୍ଷୋ ଧ୍ଵସ୍ତକର୍ଣଃ ଶଙ୍କୁକର୍ଣସ୍ତଥୈଵ ଚ । ଵଜ୍ରକାଯୋଽତିଵୀର୍ଯଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ତଥୈଵ ଚ ।। ୯୩.

ଭୀମ, ଧ୍ୱଙ୍କ୍ଷ, ଧ୍ୱସ୍ତକର୍ଣ୍ଣ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ବଜ୍ରକାୟ ଯେଉଁଠି ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ,

ରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଭୀମଦଂଷ୍ଟ୍ରସ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜିହ୍ଵସ୍ତଥୈଵ ଚ । ଅତିକାଯୋ ମହାକାଯୋ ଦୀର୍ଘବାହୁଃ କୃତାନ୍ତକଃ ।। ୯୩.

ରକ୍ତାକ୍ଷ, ଭୀମଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିଦ୍ୟୁଜ୍ଜିହ୍ୱ, ଅତିକାୟ, ମହାକାୟ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, କୃତାନ୍ତକ—ଏମାନେ,

ଏତେ ଦ୍ଵାଦଶ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରା ଆଦିତ୍ଯାନ୍ ଯୁଧି ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ । ସ୍ଵକଂ ସୈନ୍ଯମୁପାଦାଯ ତଦ୍ଵଦନ୍ଯେଽପି ଦାନଵାଃ । ରୁଦ୍ରାନ୍ ଦୁଦ୍ରୁଵୁରଵ୍ଯଗ୍ରା ଯଥାସଂଖ୍ଯେନ କୋପିତାଃ ।। ୯୩.

ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଦୈତ୍ୟପ୍ରଧାନ ନିଜ ନିଜ ସେନା ନେଇ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ରୁଦ୍ରମାନେ ଉପରେ ନିଜ ନିଜ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

କାଲଃ କୃତାନ୍ତୋ ରକ୍ତାକ୍ଷୋ ହରଣୋ ମିତ୍ରହାଽନିଲଃ । ଯଜ୍ଞହା ବ୍ରହ୍ମହା ଗୋଘ୍ନଃ ସ୍ତ୍ରୀଘ୍ନଃ ସଂଵର୍ତ୍ତକସ୍ତଥା ।। ୯୩.

କାଳ, କୃତାନ୍ତ, ରକ୍ତାକ୍ଷ, ହରଣ, ମିତ୍ରହା, ଅନିଳ, ଯଜ୍ଞହା, ବ୍ରହ୍ମହା, ଗୋଘ୍ନ, ଷ୍ଟ୍ରୀଘ୍ନ, ସଂବର୍ତ୍ତକ—ଏମାନେ,

ଇତ୍ଯେତେ ଦଶ ଚୈକଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ । ଯଥାସଂଖ୍ଯେନ ରୁଦ୍ରାଂସ୍ତୁ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭୀମଵିକ୍ରମାଃ ।। ୯୩.

ଏହି ଦଶ ଏବଂ ଏକ ଦୈତ୍ୟପ୍ରଧାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଭୀମବିକ୍ରମରେ ରୁଦ୍ରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଶେଷାନ୍ ଦେଵାନ୍ ଶେଷଦୈତ୍ଯା ଯଥାଯୋଗମୁପାଦ୍ରଵନ୍ । ସ୍ଵଯଂ ମହିଷଦୈତ୍ଯସ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗିତଃ ।। ୯୩.

ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ମହିଷ ଦୈତ୍ୟ ନିଜେ ବେଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ସ ଚାପି ବଲଵାନ୍ ଦୈତ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵରଦର୍ପିତଃ । ଅଵଧ୍ଯଃ ପୁରୁଷେଣାଜୌ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ ପିନାକଧୃକ୍ ।। ୯୩.

ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦାନ ପାଇ ଗର୍ବିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ପିନାକ ଧାରଣ କରିଥିବା ହେଉ।

ଆଦିତ୍ଯୈର୍ଵସୁଭିଃ ସାଧ୍ଯୈ ରୁଦ୍ରୈଶ୍ଚ ନିହତା ଭୃଶମ୍ । ଅସୁରା ଯାତୁଧାନାଶ୍ଚ ସଂଖ୍ଯାପୂରଣକେଵଲାଃ ।। ୯୩.

ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅସୁର ଏବଂ ଯାତୁଧାନମାନେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ମାରିଦିଆଯାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କେବଳ ଗଣନା ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହେଉଥିଲା।

ଦେଵାନାମପି ସୈନ୍ଯାନି ନିହତାନ୍ଯସୁରୈର୍ଯୁଧି । ଏଵଂ ଭୂତେ ତଦା ଭଗ୍ନେ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେ ଵିଦ୍ରୁତାଃ ସୁରାଃ ।। ୯୩.

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦିଆଯାଇଥିଲେ; ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବମାନେ ପଳାଇଗଲେ।

ଅର୍ଦିତା ଵିଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ଶୂଲପଟ୍ଟିଶମୁଦ୍ଗରୈଃ । ଗତଵନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମସୁରୈରର୍ଦିତାଃ ସୁରାଃ ।। ୯୩.

ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର—ଶୂଳ, ପଟ୍ଟିଶ, ମୁଦ୍ଗର ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ଅସୁରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଅଥ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ତଥା ଦୂତୋ ଵିସର୍ଜିତଃ । ଦେଵ୍ଯାଃ ସକାଶଂ ଗତ୍ଵାଽସୌ ତାମୁଵାଚ ସୁମଧ୍ଯମାମ୍ ।। ୯୪.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏହାପରେ ଦୈତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭ, ଦୂତ ଭାବରେ ପଠାଯାଇ, ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେ ସୁନ୍ଦର ଶରୀରର ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋ ଭୂତ୍ଵା କୁମାରୀଶତସଂକୁଲାମ୍ । ଆସ୍ଥାନେ ଵିନଯାପନ୍ନସ୍ତତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୯୪.

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତି ସହିତ ଶିର ନମାଇ, ସେ ଶତଶଃ କୁମାରୀମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ । ତାପରେ, ବଡ ନମ୍ରତାରେ, ସେ କଥା କହିଲେ ।

ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭ ଉଵାଚ । ଦେଵି ପୂର୍ଵମୃଷିସ୍ତ୍ଵାସୀଦାଦିସର୍ଗେ କସଂଭଵଃ । ସଖା ସାରସ୍ଵତୋ ଜାତଃ ସୁପାର୍ଶ୍ଵୋ ନାମ ଵୈ ଵିଭୁଃ ।। ୯୪.

ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା କହିଲେ: ମା, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁପାର୍ଶ୍ୱ, ସେ ସାରସ୍ୱତଙ୍କ ସହ ବଡ ମିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ।

ତସ୍ଯାଭଵନ୍ମହାତେଜାଃ ସିନ୍ଧୁଦ୍ଵୀପଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ସ ହି ତୀଵ୍ରଂ ତପସ୍ତେପେ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାଂ ପୁରୋତ୍ତମେ ।। ୯୪.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ବଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ । ସେ ମାହିଷ୍ମତୀ ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସହରରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ ।

କୁର୍ଵତସ୍ତୁ ତପୋ ଘୋରଂ ନିରାହାରସ୍ଯ ଶୋଭନେ । ଆଦ୍ଯା ତୁ ଵିପ୍ରଚିତ୍ତେସ୍ତୁ ସୁତା ସୁରସୁତୋପମା । ମାହିଷ୍ମତୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ରୂପେଣାସଦୃଶୀ ଭୁଵି ।। ୯୪.

ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ବିନା ରହୁଥିବା ବେଳେ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କର ପ୍ରଥମ କନ୍ୟା, ଦେବୀମାନେ ପରି ସୁନ୍ଦର, ମାହିଷ୍ମତୀ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲା ।

ସା ସଖୀଭିଃ ପରିଵୃତା ଵିହରନ୍ତୀ ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ଆଗତା ମନ୍ଦରଦ୍ରୋଣୀଂ ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ ତପୋଵନମ୍ । ମୁନେରମ୍ବରସଂଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିଵିଧଦ୍ରୁମମାଲିନମ୍ ।। ୯୪.

ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଆସି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଅମ୍ବର ନାମକ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ ।

ଲତାଗୃହୈସ୍ତୁ ଵିଵିଧୈର୍ଵକୁଲୈର୍ଲକୁଚୈସ୍ତଥା । ଚନ୍ଦନୈଃ ସ୍ପନ୍ଦନୈଃ ଶାଲୈଃ ସରଲୈରୁପଶୋଭିତମ୍ । ଵିଚିତ୍ରଵନଖଣ୍ଡୈଶ୍ଚ ଭୂଷିତଂ ତୁ ମହାତ୍ମନଃ ।। ୯୪.

ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନାନା ପ୍ରକାର ଲତା ଗୃହ, ବକୁଳ, ଲକୁଚ, ଚନ୍ଦନ, ସ୍ପନ୍ଦନ, ଶାଳ, ସରଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ବନ ଖଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଶ୍ରମପଦଂ ରମ୍ଯଂ ସାସୁରୀ କନ୍ଯକା ଶୁଭମ୍ । ମାହିଷ୍ମତୀ ଵରାରୋହା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଭାମିନୀ ।। ୯୪.

ସେ ଶୁଭ୍ର ଦେଉ ଜନ୍ମର ଦାନବ କନ୍ୟା ମାହିଷ୍ମତୀ, ଶୋଭାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସେ ଆଶ୍ରମଟିକୁ ଦେଖି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।

ଭୀଷଯିତ୍ଵାହମେନଂ ତୁ ତାପସଂ ତ୍ଵାଶ୍ରମେ ସ୍ଵଯମ୍ । ତିଷ୍ଠାମି କ୍ରୀଡତୀ ସାର୍ଧଂ ସଖୀଭିଃ ପରମାର୍ଚିତା ।। ୯୪.

ମୁଁ ଏଠାରେ ଏହି ତାପସଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇବି, ଏବଂ ମୋ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଖେଳିବି ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେବି ।

ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସା ଦେଵୀ ମହିଷୀ ସଂବଭୂଵ ହ । ସଖୀଭିଃ ସହ ଵିଶ୍ଵେଶି ତୀକ୍ଷ୍ଣଶ୍ରୃଙ୍ଗାଗ୍ରଧାରିଣୀ ।। ୯୪.

ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଦେବୀ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖର ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ମହିଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ସଖୀମାନେ ସହିତ ରହିଲେ ।

ତମୃଷିଂ ଭୀଷିତୁଂ ତାଭିଃ ସହ ଗତ୍ଵା ଵରାନନା । ଅସୌ ବିଭୀଷିତସ୍ତାଭିସ୍ତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷା । ଆସୁରୀଂ କ୍ରୋଧସଂପନ୍ନଃ ଶଶାପ ଶୁଭଲୋଚନାମ୍ ।। ୯୪.

ସେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ମୁନିଙ୍କୁ ଭୟ ଦେବାକୁ ଗଲେ । କିନ୍ତୁ ମୁନି ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦାନବ କନ୍ୟାକୁ ଶାପ ଦେଲେ ।

ଯସ୍ମାଦ୍ ଭୀଷଯସେ ମାଂ ତ୍ଵଂ ମହିଷୀରୂପଧାରିଣୀ । ଅତୋ ଭଵ ମହିଷ୍ଯେଵ ପାପକର୍ମେ ଶତଂ ସମାଃ ।। ୯୪.

ତୁମେ ମହିଷୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୋତେ ଭୟ ଦେଉଛ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଖରାପ କାମ କରୁଥିବା ଦାନବୀ, ଏହି ରୂପରେ ଶତ ବର୍ଷ ମହିଷୀ ଭାବେ ରୁହ ।

ଏଵମୁକ୍ତା ତତଃ ସା ତୁ ସଖୀଭିଃ ସହ ଵେପତୀ । ପାଦଯୋର୍ନ୍ଯପତତ୍ ତସ୍ଯ ଶାପାନ୍ତଂ କୁରୁ ଜଲ୍ପତୀ ।। ୯୪.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ମୁନିଙ୍କ ପାଦ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲେ ଓ ନିରବ ଭାବେ 'ଶାପ ଶେଷ କର' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ ।

ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ମୁନିଃ କରୁଣାନ୍ଵିତଃ । ଶାପାନ୍ତମକରୋତ୍ ତସ୍ଯା ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଵାଚ ହ ।। ୯୪.

ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାପର ଶେଷ ଦେଲେ ଓ ଏହି କଥା କହିଲେ ।

ଅନେନୈଵ ସ୍ଵରୂପେଣ ପୁତ୍ରମେକଂ ପ୍ରସୂଯ ଵୈ । ଶାପାନ୍ତୋ ଭଵିତା ଭଦ୍ରେ ମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନ ମୃଷା ଭଵେତ୍ ।। ୯୪.

ଏହି ରୂପରେ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏହା ସହିତ ତୁମର ଶାପ ଶେଷ ହେବ; ମୋ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହେବ ନାହିଁ ।

ଏଵମୁକ୍ତା ଗତା ସା ତୁ ନର୍ମଦାତୀରମୁତ୍ତମମ୍ । ଯତ୍ର ତେପେ ତପୋ ଘୋରଂ ସିନ୍ଧୁଦ୍ଵୀପୋ ମହାତପାଃ ।। ୯୪.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ନର୍ମଦା ତୀରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିନ୍ଧୁଦ୍ୱୀପ ମହାତପସ୍ବୀ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ ।

ତତ୍ର ଚେନ୍ଦୁମତୀ ନାମ ଦୈତ୍ଯକନ୍ଯାଽତିରୂପିଣୀ । ସା ଦୃଷ୍ଟା ତେନ ମୁନିନା ଵିଵସ୍ତ୍ରା ମଜ୍ଜତୀ ଜଲେ ।। ୯୪.

ସେଠାରେ ଏକ ଦାନବ କନ୍ୟା ଏନ୍ଦୁମତୀ ନାମରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ହୋଇ ଡୁବୁଥିବା ଦେଖାଗଲେ ।