ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସାଧୂକ୍ତଂ ଵିଘସେନେଦଂ ଯତ୍ ତାଂ ପ୍ରତି ଵରାନନାମ୍ । ତଦେଵ କ୍ରିଯତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଦୂତସ୍ତତ୍ର ଵିସର୍ଜ୍ଯତାମ୍ ।। ୯୨.

ବିଘସା ଯେଉଁପରି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଥିବା ମହିଳା ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, ଏହା ଭଲ କହିଛନ୍ତି। ଏହି କାମ ଶୀଘ୍ର କରାଯାଉ, ଏକ ଦୂତକୁ ସେଠାକୁ ପଠାଯାଉ।

ଯଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରନୀତିଜ୍ଞଃ ଶୁଚିଃ ଶୌର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ । ତସ୍ମାଜ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ତାଂ ଦେଵୀଂ ଵର୍ଣତୋ ରୂପତୋ ଗୁଣୈଃ ।। ୯୨.

ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ନୀତି ଜାଣିଛି, ଶୁଚି ଏବଂ ସୌର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ମହିଳାକୁ ତାଙ୍କର ଦେଖା, ଆକୃତି ଏବଂ ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ।

ପରାକ୍ରମେଣ ଶୌର୍ଯେଣ ଶୌଣ୍ଡୀର୍ଯେଣ ବଲେନ ଚ । ବନ୍ଧୁଵର୍ଗେଣ ସାମଗ୍ର୍ଯ ସ୍ଥାନେନ କରଣେନ ଚ । ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ତାଂ ଦେଵୀଂ ତତଃ କାର୍ଯଂ ଵିଧୀଯତାମ୍ ।। ୯୨.

ପ୍ରତାପ, ସୌର୍ଯ୍ୟ, ବୀରତା, ଶକ୍ତି, ଆତ୍ମୀୟ, ସମ୍ପଦ, ପଦ ଏବଂ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ରାଣୀକୁ ଜାଣି ନେଇ, ପରେ କାମ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ତତଃ ସପଦି ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି । ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ଵରାରୋହେ ଵିଘସଂ ମନ୍ତ୍ରିସତ୍ତମମ୍ ।। ୯୨.

ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟର କଥାକୁ ଚମକୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁରନ୍ତ 'ଭଲ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରି, ବିଘସାକୁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଗଣନା କଲେ।

ପ୍ରଶସ୍ଯ ସର୍ଵେ ତଂ ଦୂତଂ ସଂଦେଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମୁଃ । ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭଂ ମହାଭାଗଂ ମହାମାଯାଵିଦଂ ଶୁଭମ୍ ।। ୯୨.

ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୂତକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କୁ ପଠାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ — ଏହି ଦୂତ ହେଲେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା, ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବଡ଼ ମାୟାର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶୁଭ।

ଵିସର୍ଜଯିତ୍ଵା ତଂ ଦୂତଂ ଵିଘସୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ । ସଂନହ୍ଯନ୍ତାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁରଙ୍ଗବଲେନ ହ । କ୍ରିଯତାଂ ଵିଜଯସ୍ତାଵଦ୍ ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୋ ।। ୯୨.

ଦୂତକୁ ପଠାଇବା ପରେ, ବିଘସା କହିଲେ: ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜାମାନେ ଚତୁର୍ଅଙ୍ଗ ବଳରେ ସଜ୍ଜ ହେଉନ୍ତୁ; ଦେବସେନାକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଜୟ ହେଉ।

ଅସୁରେନ୍ଦ୍ର ସୁରୈର୍ଭଗ୍ନୈସ୍ତତ୍ ପରାକ୍ରମଭୀଷିତା । ସା କନ୍ଯା ଵଶତାମେତି ତ୍ଵଯି ଶକ୍ରସମାଗତେ ।। ୯୨.

ଯେତେବେଳେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ଦେବମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦମିଯିବ, ସେ କନ୍ୟା ତୁମର ଅଧୀନରେ ଆସିବ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ।

ଲୋକପାଲୈର୍ଜିତୈଃ ସର୍ଵୈସ୍ତଥୈଵ ମରୁତାଂ ଗଣୈଃ । ନାଗୈର୍ଵିଦ୍ଯାଧରୈଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସର୍ଵତୋ ଜିତୈଃ । ରୁଦ୍ରୈର୍ଵସୁଭିରାଦିତ୍ଯୈସ୍ତ୍ଵମେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୯୨.

ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ, ମରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ, ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଚାରିପାଖରୁ ହରାଯିବେ, ତୁମେ ଏକା ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ।

ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତେ ଶତଂ କନ୍ଯା ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵଯୋଷିତଃ । ଵଶମାଯାନ୍ତି ସାଽପି ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଥା ଵଶମାଗତା ।। ୯୨.

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏକ ଶତ କନ୍ୟା, ଦେବ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ମହିଳାମାନେ, ତୁମର ଅଧୀନରେ ଆସିବେ; ସେ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୁମର ଅଧୀନରେ ଆସିବ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯଃ ସେନାପତିମୁଵାଚ ହ । ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ମହାମେଘଵର୍ଣଂ ନୀଲାଞ୍ଜନପ୍ରଭମ୍ ।। ୯୨.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ସେନାପତି — ବିରୂପାକ୍ଷ, ବଡ଼ ମେଘ ଭଳି କଳା, ନୀଳ ଅଞ୍ଜନ ଭଳି ଚମକୁଥିବା — କୁ କହିଲେ।

ଆନୀଯତାଂ ଦ୍ରୁତଂ ସୈନ୍ଯଂ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥପତ୍ତିନାମ୍ । ଯେନ ଦେଵାନ୍ ସଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ ଜଯାମି ଯୁଧି ଦୁର୍ଜ୍ଜଯାନ୍ ।। ୯୨.

ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ଏବଂ ପଦାତିମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେବ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବି।

ଏଵମୁକ୍ତେ ଵିରୂପାକ୍ଷସ୍ତଦା ସେନାପତିର୍ଦ୍ରୁତମ୍ । ଆନିନାଯ ମହତ୍ସୈନ୍ଯମନନ୍ତମପରାଜିତମ୍ ।। ୯୨.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ବିରୂପାକ୍ଷ ସେନାପତି ଶୀଘ୍ର ଏକ ବଡ଼, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଅପରାଜିତ ସେନାକୁ ଆଣିଲେ।

ଏକୈକୋ ଦାନଵସ୍ତତ୍ର ଵଜ୍ରହସ୍ତସମୋ ଯୁଧି । ଏକୈକଂ ସ୍ପର୍ଧତେ ଦେଵଂ ଜେତୁଂ ସ୍ଵେନ ବଲେନ ହ ।। ୯୨.

ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ସମାନ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବଙ୍କ ସହ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।

ତେଷାଂ ପ୍ରଧାନଭୂତାନାମର୍ବୁଦଂ ନଵକୋଟଯଃ । ଯେଷାମେକସ୍ଯାନୁଯାତି ତାଵଦ୍ ବଲମର୍ଥୋର୍ଜ୍ଜିତମ୍ ।। ୯୨.

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଦାନବ ନବ କୋଟି ଅର୍ବୁଦ; ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଖରେ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏହିପରି ଜମା ହୋଇଥିଲା।

ତେଷାଂ ନୈକସହସ୍ତ୍ରାଣି ଦୈତ୍ଯାନାଂ ତୁ ମହାତ୍ମନାମ୍ । ସମିତିଂ ଚକ୍ରୁରଵ୍ଯଗ୍ରାସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ । ପ୍ରଯାଣଂ କାରଯାମାସୁର୍ଦେଵସୈନ୍ଯଜିଘାଂସଯା ।। ୯୨.

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ହଜାର ଦୈତ୍ୟ, ମହାତ୍ମା, ଅବିଚଳ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ ଶ୍ରେଣୀ ଗଠନ କଲେ; ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାଲି ପଡିଲେ।

ଵିଚିତ୍ରଯାନା ଵିଵିଧଧ୍ଵଜାଗ୍ରା ଵିଚିତ୍ରଶସ୍ତ୍ରା ଵିଵିଧୋଗ୍ରରୂପାଃ । ଦୈତ୍ଯା ସୁରାଞ୍ ଜେତୁମିଚ୍ଛନ୍ତ ଉଚ୍ଚୈର୍ ନନର୍ତ୍ତୁରାତ୍ତାଯୁଧଭୀମହସ୍ତାଃ ।। ୯୨.

ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅନେକ ପତାକା ଲାଗିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ରଥରେ ବସି, ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଭୟାନକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଁ, ଭୟଜନକ ହାତ ଉଠାଇ ଉଚ୍ଚରେ ନାଚିବା ଲାଗିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ତତୋ ମହିଷଦୈତ୍ଯସ୍ତୁ କାମରୂପୀ ମହାବଲଃ । ମତ୍ତହସ୍ତିନାମାରୁହ୍ଯ ଯିଯାସୁର୍ମେରୁପର୍ଵତମ୍ ।। ୯୩.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପରେ ଦୈତ୍ୟ ମହିଷ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ।

ତତ୍ରୈନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରମାସାଦ୍ଯ ଦେଵୈଃ ସହ ଶତକ୍ରତୁମ୍ । ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତତୋ ଦେଵାଃ କ୍ରୁଧାନ୍ଵିତାଃ ।। ୯୩.

ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତାପରେ ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଆଦାଯ ସ୍ଵାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵାହନାନି ଵିଶେଷତଃ । ଅଧିଷ୍ଠାଯାସୁରାନାଜୌ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ମୁଦିତା ଭୃଶମ୍ ।। ୯୩.

ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ନିଜ ଯାନ ନେଇ, ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଖୁସି ହୋଇ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।

ତେଷାଂ ପ୍ରଵଵୃତେ ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁମୁଲଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ । ଘୋରଂ ପ୍ରଚଣ୍ଡଯୋଧାନାମନ୍ଯୋନ୍ଯମଭିଗର୍ଜତାମ୍ ।। ୯୩.

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧାମାନେ ପ୍ରତିଏକ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।

ତତ୍ରାଞ୍ଜନୋ ନୀଲକୁକ୍ଷିର୍ମେଘଵର୍ଣୋ ବଲାହକଃ । ଉଦରାକ୍ଷୋ ଲଲାଟାକ୍ଷଃ ସୁଭୀମୋ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ । ସ୍ଵର୍ଭାନୁଶ୍ଚେତି ଦୈତ୍ଯାଷ୍ଟୌ ଵସୂନ୍ ଦୁଦ୍ରୁଵୁରାହଵେ ।। ୯୩.

ସେଠି ଅଞ୍ଜନ, ନୀଳକୁକ୍ଷି, ମେଘବର୍ଣ୍ଣ, ବଳାହକ, ଉଦରାକ୍ଷ, ଲଳାଟାକ୍ଷ, ସୁଭୀମ, ଭୀମବିକ୍ରମ ଏହି ଏଠ ଦୈତ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, ଏମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବସୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଯଥାସଂଖ୍ଯେନ ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଦୈତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶ ଚାପରେ । ଆଦିତ୍ଯାନ୍ ଦୈତ୍ଯଵର୍ଯାସ୍ତୁ ତେଷାଂ ପ୍ରାଧାନ୍ଯତଃ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୯୩.

ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଦୈତ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।

ଭୀମୋ ଧ୍ଵଙ୍କ୍ଷୋ ଧ୍ଵସ୍ତକର୍ଣଃ ଶଙ୍କୁକର୍ଣସ୍ତଥୈଵ ଚ । ଵଜ୍ରକାଯୋଽତିଵୀର୍ଯଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ତଥୈଵ ଚ ।। ୯୩.

ଭୀମ, ଧ୍ୱଙ୍କ୍ଷ, ଧ୍ୱସ୍ତକର୍ଣ୍ଣ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ବଜ୍ରକାୟ ଯେଉଁଠି ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ,

ରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଭୀମଦଂଷ୍ଟ୍ରସ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜିହ୍ଵସ୍ତଥୈଵ ଚ । ଅତିକାଯୋ ମହାକାଯୋ ଦୀର୍ଘବାହୁଃ କୃତାନ୍ତକଃ ।। ୯୩.

ରକ୍ତାକ୍ଷ, ଭୀମଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିଦ୍ୟୁଜ୍ଜିହ୍ୱ, ଅତିକାୟ, ମହାକାୟ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, କୃତାନ୍ତକ—ଏମାନେ,

ଏତେ ଦ୍ଵାଦଶ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରା ଆଦିତ୍ଯାନ୍ ଯୁଧି ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ । ସ୍ଵକଂ ସୈନ୍ଯମୁପାଦାଯ ତଦ୍ଵଦନ୍ଯେଽପି ଦାନଵାଃ । ରୁଦ୍ରାନ୍ ଦୁଦ୍ରୁଵୁରଵ୍ଯଗ୍ରା ଯଥାସଂଖ୍ଯେନ କୋପିତାଃ ।। ୯୩.

ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଦୈତ୍ୟପ୍ରଧାନ ନିଜ ନିଜ ସେନା ନେଇ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ରୁଦ୍ରମାନେ ଉପରେ ନିଜ ନିଜ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

କାଲଃ କୃତାନ୍ତୋ ରକ୍ତାକ୍ଷୋ ହରଣୋ ମିତ୍ରହାଽନିଲଃ । ଯଜ୍ଞହା ବ୍ରହ୍ମହା ଗୋଘ୍ନଃ ସ୍ତ୍ରୀଘ୍ନଃ ସଂଵର୍ତ୍ତକସ୍ତଥା ।। ୯୩.

କାଳ, କୃତାନ୍ତ, ରକ୍ତାକ୍ଷ, ହରଣ, ମିତ୍ରହା, ଅନିଳ, ଯଜ୍ଞହା, ବ୍ରହ୍ମହା, ଗୋଘ୍ନ, ଷ୍ଟ୍ରୀଘ୍ନ, ସଂବର୍ତ୍ତକ—ଏମାନେ,

ଇତ୍ଯେତେ ଦଶ ଚୈକଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ । ଯଥାସଂଖ୍ଯେନ ରୁଦ୍ରାଂସ୍ତୁ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭୀମଵିକ୍ରମାଃ ।। ୯୩.

ଏହି ଦଶ ଏବଂ ଏକ ଦୈତ୍ୟପ୍ରଧାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ଭୀମବିକ୍ରମରେ ରୁଦ୍ରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଶେଷାନ୍ ଦେଵାନ୍ ଶେଷଦୈତ୍ଯା ଯଥାଯୋଗମୁପାଦ୍ରଵନ୍ । ସ୍ଵଯଂ ମହିଷଦୈତ୍ଯସ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗିତଃ ।। ୯୩.

ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ମହିଷ ଦୈତ୍ୟ ନିଜେ ବେଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ସ ଚାପି ବଲଵାନ୍ ଦୈତ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵରଦର୍ପିତଃ । ଅଵଧ୍ଯଃ ପୁରୁଷେଣାଜୌ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ ପିନାକଧୃକ୍ ।। ୯୩.

ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦାନ ପାଇ ଗର୍ବିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ପିନାକ ଧାରଣ କରିଥିବା ହେଉ।