ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ସ ରୈଭ୍ଯୋ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସିଦ୍ଧଂ ଵସୁଂ ତଦା । ଆଜଗାମ ଗଯାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପିତୃତୀର୍ଥଂ ତପୋଧନଃ । ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ପିତୄନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ପିଣ୍ଡଦାନେନ ତର୍ପଯତ୍ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ରୈଭ୍ୟ, ମୁନିମାନଙ୍କର ସିଂହ, ଧନ ମିଳିଗଲା ବୋଲି ଶୁଣିବା ପରେ, ପବିତ୍ର ଗୟାକୁ, ପିତୃତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।

ତତୋ ଵୈ ସୁହମତ୍ତୀଵ୍ରଂ ତପଃ ପରମଦୁଶ୍ଚରମ୍ । ଚରତସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍ତୀଵ୍ରଂ ତପୋ ରୈଭ୍ଯସ୍ଯ ଧୀମତଃ । ଆଜଗାମ ମହାଯୋଗୀ ଵିମାନସ୍ଥୋଽତିଦୀପ୍ତିମାନ୍ ।। ୭.

ତାପରେ, ରୈଭ୍ୟ ବହୁତ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଏବଂ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ମହାଯୋଗୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଆସିଗଲେ।

ତ୍ରସରେଣୁସମେ ଶୁଦ୍ଧେ ଵିମାନେ ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭେ । ପରମାଣୁପ୍ରମାଣେନ ପୁରୁଷସ୍ତତ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ।। ୭.

ସଫା ଏବଂ ଧୂଳି ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲୋକ ଅଣୁ ପରି ଛୋଟ ଆକାରରେ ଦେଖାଦେଲେ।

ସୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ ରୈଭ୍ଯ କିଂ କାର୍ଯଂ ତପଶ୍ଚରସି ସୁଵ୍ରତ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦିଵୋ ଭୂମିଂ ମାପଯାମାସ ଵୈ ପୁମାନ୍ ।। ୭.

ସେ କହିଲେ: 'ରୈଭ୍ୟ, ନିଶ୍ଚଳ ନୀତିବାନ, ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରି କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଛ?' ଏପରେ, ସେ ଲୋକ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ମାପିଲେ।

ତତ୍ରାପି ରଥପଞ୍ଚାଭଂ ଵିମାନଂ ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭମ୍ । ଯୁଗପଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଭୁଵନଂ ଵ୍ଯାପ୍ନୁଵନ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ ।। ୭.

ସେଠାରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ରଥ, ପାଞ୍ଚଟି ରଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଏବଂ ଏକାସାଥି ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଭରି ଦେଉଥିଲା।

ତତଃ ସ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟୋ ରୈଭ୍ଯଃ ପ୍ରଣତିପୂର୍ଵକମ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ମହାଯୋଗିନ୍ କୋ ଭଵାନ୍ ପ୍ରବ୍ରଵୀତୁ ମେ ।। ୭.

ତାପରେ, ରୈଭ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି, ଶିର ନମାଇ ଏହି ମହାଯୋଗୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ଆପଣ କିଏ? ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ।'

ପୁରୁଷ ଉଵାଚ । ଅହଂ ରୁଦ୍ରାଦଵରଜୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସଃ ସୁତଃ । ନାମ୍ନା ସନତ୍କୁମାରେତି ଜନଲୋକେ ଵସାମ୍ଯହମ୍ ।। ୭.

ପୁରୁଷ କହିଲେ: 'ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର। ମୋର ନାମ ସନତ୍କୁମାର, ମୁଁ ଜନଲୋକରେ ବସୁଛି।'

ଭଵତଃ ପାର୍ଶ୍ଵମାଯାତଃ ପ୍ରଣଯେନ ତପୋଧନ । ଧନ୍ଯୋଽସି ସର୍ଵଥା ଵତ୍ସ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କୁଲଵର୍ଧନଃ ।। ୭.

'ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ। ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ, ଶିଶୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଛ।'

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଯୋଗିଵର ପ୍ରସୀଦ ଦଯାଂ ମହ୍ଯଂ କୁରୁଷେ ଵିଶ୍ଵରୂପ । କିମତ୍ର କୃତ୍ଯଂ ଵଦ ଯୋଗିସିଂହ କଥଂ ହି ଧନ୍ଯୋଽହମୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ଚ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: 'ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦୟାକରି ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱରୂପ। ଏଠି କଣ କରିବା ଉଚିତ? କହନ୍ତୁ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସିଂହ। ଆପଣ କହିଥିବା ଭଳି, ମୁଁ କିପରି ଧନ୍ୟ?'

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ । ଧନ୍ଯସ୍ତ୍ଵମେଵ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯମୁଖ୍ଯ ଯଦ୍ ଵେଦଵାଦାଭିରତଃ ପିତୄଂଶ୍ଚ । ପ୍ରୀଣାସି ମନ୍ତ୍ରଵ୍ରତଜପ୍ଯହୋମୈ- ର୍ଗଯାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତଥାଽନ୍ନପିଣ୍ଡୈଃ ।। ୭.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: 'ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ ତୁମେ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲଗ୍ନ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର, ବ୍ରତ, ଜପ, ହୋମ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଛ, ଗୟାକୁ ଆସି ଅନ୍ନ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ।'

ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ଚାନ୍ଯଂ ନୃପତିର୍ବଭୂଵ ଵିଶାଲନାମା ସ ପୁରୀଂ ଵିଶାଲାମ୍ । ଉଵାସ ଧନ୍ଯୋ ଧୃତିମାନପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଶାଲାଧିପତିର୍ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯାନ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ପୁତ୍ରାର୍ଥମମିତ୍ରସାହ - ସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚୋଚୁରଦୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ ।। ୭.

ଶୁଣ, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ନାମ ବିଶାଳ, ଯିଏ ବିଶାଳ ନଗରରେ ବସୁଥିଲେ। ସେ ଧନ୍ୟ ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ନଥିଲେ। ବିଶାଳର ଅଧିପତି ହୋଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ପୁଅ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶକ୍ତିହୀନ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ର୍ଗତ୍ଵା ଗଯାମନ୍ନଦାନୈରନେକୈଃ । ଧ୍ରୁଵଂ ସୁତସ୍ତେ ଭଵିତା ନୃପେଶ ସୁସଂପ୍ରଦାତା ସକଲକ୍ଷିତୀଶଃ ।। ୭.

ଗୟାକୁ ଯାଇ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିଲେ, ରାଜା, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମିବ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଦୟାଳୁ ଶାସକ ହେବ।

ଇତୀରିତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ରାଜା ଵିଶାଲାଧିପତିଃ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ । ଆଗତ୍ଯ ତେନ ପ୍ରଵରେଣ ତୀର୍ଥେ ମଘାସୁ ଭକ୍ତ୍ଯାଽଥ କୃତଂ ପିତୄଣାମ୍ ।। ୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ବିଶାଳର ଅଧିପତି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ସେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ, ମାଘ ମାସରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।

ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନଂ ଵିଧିନା ପ୍ରଯତ୍ନା- ଦଦଦ୍ଵିଯତ୍ଯୁତ୍ତମମୂର୍ତଯସ୍ତାନ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ ସ ପୁଂସଃ ସିତପୀତକୃଷ୍ଣା- ନୁଵାଚ ରାଜା କିମିଦଂ ଭଵଦ୍ଭିଃ । ଉପେକ୍ଷ୍ଯତେ ଶଂସତ ସର୍ଵମେଵ କୌତୂହଲଂ ମେ ମନସି ପ୍ରଵୃତ୍ତମ୍ ।। ୭.

ସେ ନିୟମ ଏବଂ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଲେ। ଧଳା, ପିତା ଏବଂ କଳା ରଙ୍ଗର ଲୋକମାନେ ଦେଖି, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମହାଶୟମାନେ, ଏହା କଣ, ଆପଣମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି? ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ, ମୋ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି।'

ସିତ ଉଵାଚ । ଅହଂ ସିତସ୍ତେ ଜନକୋଽସ୍ମି ତାତ ନାମ୍ନା ଚ ଵୃତ୍ତେନ ଚ କର୍ମଣା ଚ । ଅଯଂ ଚ ମେ ଜନକୋ ରକ୍ତଵର୍ଣୋ ନୃଶଂସକୃଦ୍ ବ୍ରହ୍ମହା ପାପକାରୀ ।। ୭.

ଧଳା କହିଲେ: 'ମୁଁ ଧଳା, ତୁମ ପୂର୍ବଜ, ନାମ, ଆଚରଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ଭଳି। ଏହି ଯିଏ ମୋର ପୂର୍ବଜ, ସେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ନିର୍ଦୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।'

ଅଧୀଶ୍ଵରୋ ନାମ ପରଃ ପିତାଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ଵୃତ୍ତ୍ଯା କର୍ମଣା ଚାପି କୃଷ୍ଣଃ । ଏତେନ କୃଷ୍ଣେନ ହତାଃ ପୁରା ଵୈ ଜନ୍ମନ୍ଯନେକେ ଋଷଯଃ ପୁରାଣାଃ ।। ୭.

'ଏହା ପରେ ଥିବା ଅଧିଶ୍ୱର ନାମକ ପିତା, ଆଚରଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ କଳା। ଏହି କଳା ପୂର୍ବଜ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ବହୁ ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ।'

ଏତୌ ମୃତୌ ଦ୍ଵାଵପି ପୁତ୍ର ରୌଦ୍ର- ମଵୀଚିସଂଜ୍ଞଂ ନରକଂ ପ୍ରପନ୍ନୌ । ଅଧୀଶ୍ଵରୋ ମେ ଜନକଃ ପରୋଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣଃ ପିତା ଦ୍ଵାଵପି ଦୀର୍ଘକାଲମ୍ । ଅହଂ ଚ ଶୁଦ୍ଧେନ ନିଜେନ କର୍ମଣା ଶକ୍ରାସନଂ ପ୍ରାପିତୋ ଦୁର୍ଲଭଂ ତତଃ ।। ୭.

'ମୋ ପୁଅ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରୌଦ୍ର ଏବଂ ଅବିଚି ନାମକ ନରକକୁ ଗଲେ। ଅଧିଶ୍ୱର, ମୋର ପୂର୍ବଜ, ଏବଂ କଳା, ତାଙ୍କର ପିତା, ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ରହିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ରାସନ ପାଇଛି।'

ତ୍ଵଯା ପୁନର୍ମନ୍ତ୍ରଵିଦା ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ ବଲାଦିମୌ ଚ । ମେଲାପିତୌ ତୀର୍ଥପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନ - ପ୍ରଭାଵତୋ ମେ ନରକାଶ୍ରିତାଵପି ।। ୭.

ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥିବାରୁ, ବଳ ଓ ଅନ୍ୟଜଣ ଦୁଇଜଣ ନରକରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୀର୍ଥରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବାର ଶକ୍ତିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି।

ପିତୄନ୍ ପିତାମହାଂସ୍ତତ୍ର ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହାନ୍ । ପ୍ରୀଣଯାମୀତି ତତ୍ତୋଯଂ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତମରିଂଦମ ।। ୭.

ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜଳରେ, ପିତୃ, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛ।

ତେନାସ୍ମଦ୍ଯୁଗପଦ୍ଯୋଗୋ ଜାତୋ ଵାକ୍ଯେନ ସତ୍ତମ । ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵାଦ୍ ଗଚ୍ଛାମଃ ପିତୃଲୋକଂ ନ ସଂଶଯଃ ।। ୭.

ଏହିପରି, ମହାନ ଜନ, ତୁମର କଥାରେ ଆମର ଏକତ୍ରତା ଏକାସାଥି ହୋଇଛି; ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବା; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅତ୍ର ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ ଏତୌ ତଵ ପିତାମହୌ । ଦୁର୍ଗତାଵପି ସଂସିଦ୍ଧୌ ପାପକୃଦ୍ଵିକୃତିଂ ଗତୌ ।। ୭.

ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବାରୁ, ତୁମର ଦୁଇଜଣ ପିତାମହ, ଦୁଃଖରେ ପଡିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଫଳତା ପାଇଛନ୍ତି।

ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵ ଏଷୋଽସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନସ୍ଯାପି ତତ୍ସୁତଃ । ପୁତଃ ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ କୁର୍ଯାଦୁଦ୍ଧରଣଂ ପୁନଃ ।। ୭.

ଏହି ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତି ଏପରି, ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀର ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ଦେବାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ହେବା ସମ୍ଭବ।

ଏତସ୍ମାତ୍ କାରଣାତ୍ ପୁତ୍ର ଅହମେତୌ ଵିଗୃହ୍ଯ ଵୈ । ଆଗତୋଽସ୍ମି ଭଵନ୍ତଂ ଵୈ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯାସ୍ଯାମି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଏତସ୍ମାତ୍ କାରଣାଦ୍ ରୈଭ୍ଯ ଭଵାନ୍ ଧନ୍ଯୋ ମଯୋଚ୍ଯତେ ।। ୭.

ଏହି କାରଣରୁ, ପୁଆ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣକୁ ଅଲଗା କରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ଏବେ ମୁଁ ଯିବି। ଏହି କାରଣରୁ, ରୈଭ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧନ୍ୟ କହିଛି।

ସକୃଦ୍ ଗଯାଭିଗମନଂ ସକୃତ୍ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାପନମ୍ । ଦୁର୍ଲଭଂ ତ୍ଵଂ ପୁନର୍ନିତ୍ଯମସ୍ମିନ୍ନେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୭.

ଗୟାକୁ ଏକଥର ଯିବା, ଏକଥର ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ତଥାପି ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା ଲାଗି ରହିଛ।

କିମନୁ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ରୈଭ୍ଯ ତଵ ପୁଣ୍ଯମିଦଂ ପ୍ରଭୋ । ଯେନ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଗଦାପାଣିର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ, ତୁମର ପୁଣ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆଉ କଣ କହିବି, ଯାହାର ଫଳରେ ତୁମେ ଗଦାପାଣି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛ।

ତତୋ ଗଦାଧରଃ ସାକ୍ଷାଦସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ଅତୋଽତିଵିଖ୍ଯାତତମଂ ତୀର୍ଥମେତଦ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ।। ୭.

ଏହିପରି, ଗଦାଧର ନିଜେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ଉପସ୍ଥିତ; ଏହି କାରଣରୁ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏହି ତୀର୍ଥ ଅତି ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଯୋଗୀ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ । ରୈଭ୍ଯୋଽପି ଚ ଗଦାପାଣେର୍ହରେଃ ସ୍ତୋତ୍ରମଥାକରୋତ୍ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ମହାଯୋଗୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ରୈଭ୍ୟ ତାପରେ ଗଦାପାଣି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ରଚିଲେ।

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ଗଦାଧରଂ ଵିବୁଧଜନୈରଭିଷ୍ଟୁତଂ ଧୃତକ୍ଷମଂ କ୍ଷୁଧିତଜନାର୍ତ୍ତିନାଶନମ୍ । ଶିଵଂ ଵିଶାଲାସୁରସୈନ୍ଯମର୍ଦନଂ ନମାମ୍ଯହଂ ହତସକଲାଶୁଭଂ ସ୍ମୃତୌ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଁଁ ଦେବମାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ଭୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶିବ, ବିଶାଳ ଦାନବ ସେନାକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର କରନ୍ତି।

ପୁରାଣପୂର୍ଵଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରୁଷ୍ଟୃତଂ ପୁରାତନଂ ଵିମଲମଲଂ ନୃଣାଂ ଗତିମ୍ । ତ୍ରିଵିକ୍ରମଂ ଧୃତଧରଣିଂ ବଲେର୍ହଂ ଗଦାଧରଂ ରହସି ନମାମି କେଶଵମ୍ ।। ୭.

ମୁଁ ଗୁପ୍ତରେ କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆଦି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ, ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ବଳିଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ଧରିଥିବା, ଗଦାଧର।