ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସାଽନ୍ତର୍ହିତା ଯଯୌ ଦେଵୀ ଵରଦା ଶ୍ଵେତପର୍ଵତମ୍ । ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ମହତ୍ ତୀଵ୍ରଂ ସର୍ଵଗତ୍ଵମଭୀପ୍ସତୀ ।। ୮୯.

ସେ ଦେବୀ, ଆଶୀର୍ବାଦଦାତ୍ରୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଧଳା ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ହେବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ।

ଯା ଵୈଷ୍ଣଵୀ କୁମାରୀ ତୁ ସାପ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ କେଶଵମ୍ । ମନ୍ଦରାଦ୍ରିଂ ଯଯୌ ତପ୍ତୁଂ ତପଃ ପରମଦୁଶ୍ଚରମ୍ ।। ୮୯.

ବୈଷ୍ଣବୀ କନ୍ୟା କେଶବଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ ଓ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଯା ସା କୃଷ୍ଣା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ରୌଦ୍ରୀ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲିନୀ । ସା ନୀଲପର୍ଵତଵରଂ ତପଶ୍ଚର୍ତୁଂ ଯଯୌ ଶୁଭା ।। ୮୯.

ଯିଏ କଳା, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ରୌଦ୍ରୀ ଓ ବଡ଼ ଦାଢ଼ି ଥିବା ଦେବୀ, ସେ ଶୁଭ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଉତ୍ତମ ନୀଳ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।

ଅଥ କାଲେନ ମହତା ପ୍ରଜାଃ ସ୍ତ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଆରବ୍ଧଵାନ୍ ତଦା ତସ୍ଯ ଵଵୃଧେ ସୃଜତୋ ବଲମ୍ ।। ୮୯.

ଏହାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ସେ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଲା।

ଯଦା ନ ଵଵୃଧେ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସୀ ପ୍ରଜା । ତଦା ଦଧ୍ଯୌ କିମେତନ୍ମେ ନ ତଥା ଵର୍ଦ୍ଧତେ ପ୍ରଜା ।। ୮୯.

ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ ପ୍ରଜା ବଢ଼ିଲା ନାହିଁ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ମୋର ପ୍ରଜା କାହିଁକି ଭଳିଭାବେ ବଢ଼ୁନାହିଁ?'

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ହୃଦା ଦଧ୍ଯୌ ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ସୁଵ୍ରତେ । ଚିନ୍ତଯନ୍ ବୁବୁଧେ ଦେଵସ୍ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଶ୍ଵେତପର୍ଵତେ । ତପଶ୍ଚରନ୍ତୀଂ ସୁମହତ୍ ତପସା ଦଗ୍ଧକିଲ୍ବିଷାମ୍ ।। ୮୯.

ତାପରେ, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ରବତୀ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ । ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତା କରି, ଦେବତା ବୁଝିଲେ ଯେ ସେ କନ୍ୟା ଶ୍ୱେତପର୍ବତରେ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତପସ୍ୟାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି ।

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଯଯୌ ତତ୍ର ଯତ୍ର ସା କମଲେକ୍ଷଣା । ତପଶ୍ଚରତି ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ ।। ୮୯.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହିଠାରେ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କମଳନୟନୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ ।

ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ । କିଂ ତପଃ କ୍ରିଯତେ ଭଦ୍ରେ କାର୍ଯମାଵେକ୍ଷ୍ଯ ଶୋଭତେ । ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଵରଂ କିଂ ତେ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ ।। ୮୯.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: 'ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ କଣ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ? କୌଣସି କାମ ପାଇଁ କରିବା ଉଚିତ । ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ବଡ଼ ନୟନବତୀ, ମୁଁ କଣ ଦେବାକୁ ପାରିବି, କି ବର ଚାହୁଁଛ?'

ସୃଷ୍ଟିରୁଵାଚ । ଭଗଵନ୍ନେକଦେଶସ୍ଥା ନୋତ୍ସହେ ସ୍ଥାତୁମଞ୍ଜସା । ଅତୋଽର୍ଥଂ ତ୍ଵାଂ ଵରଂ ଯାଚେ ସର୍ଵଗତ୍ଵମଭୀପ୍ସତୀ ।। ୮୯.

ସୃଷ୍ଟି କହିଲେ: 'ଭଗବନ୍, ଏକଠା ରହିବାରେ ମୋତେ ସହଜରେ ରହିବା ହୁଏନା । ଏହି କାରଣରେ, ମୁଁ ତୁମଠୁ ବର ଚାହୁଁଛି — ସମସ୍ତଠିରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵ୍ଯା ସୃଷ୍ଟ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ । ଉଵାଚ ତାଂ ତଦା ଦେଵୀଂ ସର୍ଵଗା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୮୯.

ଏଭଳି ଦେବୀ ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ସମସ୍ତଠିରେ ବ୍ୟାପି ହେବା ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ତେନ ସୃଷ୍ଟିଃ ସା କମଲେକ୍ଷଣା । ତସ୍ଯ ହ୍ଯଙ୍କେ ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସା ଦେଵୀ ପଦ୍ମଲୋଚନା । ତସ୍ମାଦାରଭ୍ଯ କାଲାତ୍ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମୀ ସୃଷ୍ଟିର୍ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ ।। ୮୯.

ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, କମଳନୟନୀ ସୃଷ୍ଟି ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଂକରେ ବିଲିନ ହେଲେ । ସେଇ ସମୟରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା ।

ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସାଃ ସପ୍ତ ତେଷାମନ୍ଯେ ତପୋଧନାଃ । ତେଷାମନ୍ଯେ ତତସ୍ତ୍ଵନ୍ଯେ ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ଭୂତସଂଗ୍ରହଃ । ସସ୍ଥାଣୁଜଙ୍ଗମାନାଂ ଚ ସୃଷ୍ଟିଃ ସର୍ଵତ୍ର ସଂସ୍ଥିତା ।। ୮୯.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସାତି ମନସା ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କିଛି, ତାପରେ ଆଉ କିଛି, ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସଂଗ୍ରହ ହେଲା । ଥିବା ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀର ସୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଠିରେ ବ୍ୟାପି ହୋଇଛି ।

ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ ଵାଙ୍ମଯଂ ଲୋକେ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ ସ୍ଥାପିତଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଯା ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଦା ।। ୮୯.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେ କିଛି କଥା ଅଛି, ଥିବା କିମ୍ବା ଚଳିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବୀ ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି — ଗତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଓ ସଦା ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ଚାନ୍ଯଂ ଵରାରୋହେ ତସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ମହାଵିଧିମ୍ । ଯା ସା ତ୍ରିଶକ୍ତିରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟା ଶିଵେନ ପରମେଷ୍ଠିନା ।। ୯୦.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: 'ଏବେ ଆଉ ଶୁଣ, ବରାରୋହିଣୀ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କର ବଡ଼ ବିଧି । ଯେଉଁ ଦେବୀକୁ ଶିବ ତିନି ଶକ୍ତି ଭାବରେ କହିଛନ୍ତି ।'

ତତ୍ର ସୃଷ୍ଟିଃ ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତା ଶ୍ଵେତଵର୍ଣା ସ୍ଵରୂପିଣୀ । ଏକାକ୍ଷରେତି ଵିଖ୍ଯାତା ସର୍ଵାକ୍ଷରମଯୀ ଶୁଭା ।। ୯୦.

ସେଠାରେ, ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ୱେତବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା । ସେ ଏକ ଅକ୍ଷର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷର ରେ ଅଛି, ଶୁଭ ।

ଵାଗୀଶେତି ସମାଖ୍ଯାତା କ୍ଵଚିଦ୍ ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ । ସୈଵ ଵିଦ୍ଯେଶ୍ଵରୀ ଦେଵୀ ସୈଵ କ୍ଵାପ୍ଯମିତାକ୍ଷରା । ସୈଵ ଜ୍ଞାନଵିଧିଃ କ୍ଵାପି ସୈଵ ଦେଵୀ ଵିଭାଵରୀ ।। ୯୦.

କେଉଁଠି ସେ ଦେବୀକୁ ଵାଗୀଶା ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ, କେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ । ସେ ଜ୍ଞାନର ଦେବୀ, କେଉଁଠି ଅମିତାକ୍ଷରା ଭାବରେ । କେଉଁଠି ଜ୍ଞାନର ବିଧି, ଆଉ କେଉଁଠି ଦେବୀ ବିଭାବରୀ ।

ଯାନି ସୌମ୍ଯାନି ନାମାନି ଯାନି ଜ୍ଞାନୋଦ୍ଭଵାନି ଚ । ତାନି ତସ୍ଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯାନି ଵରାନନେ ।। ୯୦.

ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମୃଦୁ ନାମ ଅଛି, ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ବଡ଼ ନୟନବତୀ, ବରାନନୀ, ସେଗୁଡିକୁ ତାଙ୍କର ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ ।

ଯା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ରକ୍ତଵର୍ଣା ସୁରୂପିଣୀ । ଅପରା ସା ସମାଖ୍ଯାତା ରୌଦ୍ରୀ ଚୈଵ ପରାପରା ।। ୯୦.

ଯେଉଁ ଦେବୀ ବୈଷ୍ଣବୀ, ବଡ଼ ନୟନବତୀ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ, ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ରୌଦ୍ରୀ ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ, ପରାପରା ।

ଏତାସ୍ତ୍ରଯୋଽପି ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତେ ଯୋ ରୁଦ୍ରଂ ଵେତ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ସର୍ଵଗେଯଂ ଵରାରୋହେ ଏକୈଵ ତ୍ରିଵିଧା ସ୍ମୃତା ।। ୯୦.

ଏହି ତିନି ଭି ଲାଭ ହୋଇଥାଏ, ଯେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିଥାଏ । ବରାରୋହିଣୀ, ସମସ୍ତ ଗୀତ ଏକ ଦେବୀକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତିନି ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ ।

ଏଷା ସୃଷ୍ଟିର୍ଵରାରୋହେ କଥିତା ତେ ପୁରାତନୀ । ତଯା ସର୍ଵମିଦଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ ।। ୯୦.

ଏହି ସୃଷ୍ଟି, ବରାରୋହିଣୀ, ପୁରାଣ ଭାବରେ ତୁମକୁ କହିଯାଇଛି । ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଥିବା ଓ ଚଳିତ, ବ୍ୟାପି ହୋଇଛି ।

ଯା ସାଽଽଦୌ ଵର୍ଦ୍ଧିତା ସୃଷ୍ଟିର୍ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମନଃ । ତଯା ତୁଲ୍ଯାଂ ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରେ ତସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯାଃ ପିତାମହଃ ।। ୯୦.

ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମରୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପିତାମହ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମାନ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ ।

ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ । ଜଯସ୍ଵ ସତ୍ଯସଂଭୂତେ ଧ୍ରୁଵେ ଦେଵି ଵରାକ୍ଷରେ । ସର୍ଵଗେ ସର୍ଵଜନନି ସର୍ଵଭୂତମହେଶ୍ଵରି ।। ୯୦.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: 'ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେଉ, ସତ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଧ୍ରୁବ ଦେବୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅକ୍ଷର । ସମସ୍ତଠିରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମହାଦେବୀ ।'

ସର୍ଵଜ୍ଞେ ତ୍ଵଂ ଵରାରୋହେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାଯିନୀ । ସିଦ୍ଧିବୁଦ୍ଧିକରୀ ଦେଵି ପ୍ରସୂତିଃ ପରମେଶ୍ଵରି ।। ୯୦.

ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରିଣୀ, ବରାରୋହିଣୀ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା । ସିଦ୍ଧି ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମୂଳ, ପରମେଶ୍ୱରୀ ।

ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାହା ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ଦେଵି ତ୍ଵମୁତ୍ପତ୍ତିର୍ଵରାନନେ । ତ୍ଵମୋଙ୍କାରସ୍ଥିତା ଦେଵି ଵେଦୋତ୍ପତ୍ତିସ୍ତ୍ଵମେଵ ଚ ।। ୯୦.

ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ। ତୁମେ 'ଓଁ' ଅକ୍ଷରରେ ବସିଛ, ହେ ଦେବୀ, ଏବଂ ବେଦର ଉତ୍ପତ୍ତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅଟୁଟ।

ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵରକ୍ଷସାମ୍ । ପଶୂନାଂ ଵୀରୁଧାଂ ଚାପି ତ୍ଵମୁତ୍ପତ୍ତିର୍ଵରାନନେ ।। ୯୦.

ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ପଶୁ ଓ ଗଛପାତର ଉତ୍ପତ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ, ତୁମେ ଅଟୁଟ।

ଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯେଶ୍ଵରୀ ସିଦ୍ଧା ପ୍ରସିଦ୍ଧା ତ୍ଵଂ ସୁରେଶ୍ଵରି । ସର୍ଵଜ୍ଞା ତ୍ଵଂ ଵରାରୋହେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାଯିନୀ ।। ୯୦.

ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ନାୟିକା, ସଫଳ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ରାଣୀ। ତୁମେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଛ, ହେ ସୁନ୍ଦର ଦେବୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଫଳତା ଦେଇଥିବା।

ସର୍ଵଗା ଗତସଂଦେହା ସର୍ଵଶତ୍ରୁନିବର୍ହିଣୀ । ସର୍ଵଵିଦ୍ଯେଶ୍ଵରୀ ଦେଵୀ ନମସ୍ତେ ସ୍ଵସ୍ତିକାରିଣି ।। ୯୦.

ତୁମେ ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କରିଥିବା। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଦେବୀ। ହେ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଋତୁସ୍ନାତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଗଚ୍ଛେଦ୍ ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵରାନନେ । ତସ୍ଯାଵଶ୍ଯଂ ଭଵେତ୍ ସୃଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ ପ୍ରଜେଶ୍ଵରି । ସ୍ଵରୂପା ଵିଜଯା ଭଦ୍ରା ସର୍ଵଶତ୍ରୁପ୍ରମୋହିନି ।। ୯୦.

ଯେଉଁଜଣେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଋତୁସ୍ନାନ କରିଥିବା ଜନନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପ୍ରଜା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମର କୃପାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଓ ପ୍ରଜାର ରାଣୀ, ସେ ନିଜ ରୂପରେ ଥିବେ, ଜୟୀ, ଶୁଭ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଯା ମନ୍ଦରଗତା ଦେଵୀ ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ରାଜସୀ ପରମା ଶକ୍ତିଃ କୌମାରଵ୍ରତଧାରିଣୀ ।। ୯୧.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯିଏ ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାପସ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ, ସେ ଦେବୀ ଅତିଶୟ ରାଜଶ୍ରୀ, ଏବଂ କୌମାର୍ୟ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।