ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଥ ତାଂ ଦୃଶ୍ଯ କନ୍ଯାଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ । ଊଚୁଃ କାଽସି ଶୁଭେ ବ୍ରୂହି କିଂ ଵା କାର୍ଯଂ ଵିପଶ୍ଚିତମ୍ ।। ୮୯.

ତାକୁ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, 'ଶୁଭେ, ତୁମେ କିଏ? ବୁଦ୍ଧିମତୀ, କଣ କାମରେ ଆସିଛ?'

ତ୍ରିଵର୍ଣା ଚ କୁମାରୀ ସା କୃଷ୍ଣଶୁକ୍ଲା ଚ ପୀତିକା । ଉଵାଚ ଭଵତାଂ ଦୃଷ୍ଟେର୍ଯୋଗାଜ୍ଜାତାଽସ୍ମି ସତ୍ତମାଃ । କିଂ ମାଂ ନ ଵେତ୍ଥ ସୁଶ୍ରୋଣୀଂ ସ୍ଵଶକ୍ତିଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ ।। ୮୯.

ସେ କନ୍ୟା ତିନି ରଙ୍ଗର—କଳା, ଧଳା ଓ ହଳଦିଆ। ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ଏକତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ହେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟମାନେ। ତୁମେ ମୋତେ, ଶୁଭ ନିତମ୍ବିନୀ, ନିଜର ଶକ୍ତି, ପରମେଶ୍ୱରୀ ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରୁନାହଁ?'

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦଯସ୍ତେ ଚ ତସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟା ଵରଂ ଦଦୁଃ । ନାମ୍ନାଽସି ତ୍ରିକଲା ଦେଵୀ ପାହି ଵିଶ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଦା ।। ୮୯.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, 'ତୁମେ ତିନି କାଳର ଦେବୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ, ସଦା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କର।'

ଅପରାଣ୍ଯପି ନାମାନି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଵାନଘେ । ଗୁଣୋତ୍ଥାନି ମହାଭାଗେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିକରାଣି ଚ ।। ୮୯.

'ହେ ପାପହୀନେ, ତୁମର ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମ ମଧ୍ୟ ହେବ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେସବୁ ନାମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧି ଦେବ।'

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ କାରଣଂ ଦେଵି ତ୍ରିଵର୍ଣାଽସି ଵରାନନେ । ମୂର୍ତିତ୍ରଯଂ ତ୍ରିଭିର୍ଵର୍ଣୈଃ କୁରୁ ଦେଵି ସ୍ଵକଂ ଦ୍ରୁତମ୍ ।। ୮୯.

'ଏହା ସହିତ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ଦେବୀ, ତୁମେ ତିନି ରଙ୍ଗର ଥିବାର ଆଉ ଏକ କାରଣ—ତୁମର ତିନି ରୂପ ଓ ତିନି ରଙ୍ଗ ସହିତ ତୁମ ଏହି ତିନି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଇଦିଅ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ଦେଵୈରକରୋତ୍ ତ୍ରିଵିଧାଂ ତନୁମ୍ । ସିତାଂ ରକ୍ତାଂ ତଥା କୃଷ୍ଣାଂ ତ୍ରିମୂର୍ତିତ୍ଵଂ ଜଗାମ ହ ।। ୮୯.

ଦେବତାମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀ ଧଳା, ଲାଲ ଓ କଳା—ଏହି ତିନି ରଙ୍ଗର ତିନିଟି ଶରୀର ଧାରଣ କଲେ ଓ ତିନି ମୂର୍ତ୍ତି ହେଲେ।

ଯା ସା ବ୍ରାହ୍ମୀ ଶୁଭା ମୂର୍ତ୍ତିସ୍ତଯା ସୃଜତି ଵୈ ପ୍ରଜାଃ । ସୌମ୍ଯରୂପେଣ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ବ୍ରହ୍ମସୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଧାନତଃ ।। ୮୯.

ଯିଏ ଶୁଭ ବ୍ରାହ୍ମୀ ରୂପ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେ ମଧୁର ରୂପ ଓ ଶୁଭ ନିତମ୍ବିନୀ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।

ଯା ସା ରକ୍ତେନ ଵର୍ଣେନ ସୁରୂପା ତନୁମଧ୍ଯମା । ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରା ଦେଵୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସା କଲା ସ୍ମୃତା । ସା ପାତି ସକଲଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯେତି କୀର୍ତ୍ତ୍ଯତେ ।। ୮୯.

ଯିଏ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁସଂଖ୍ୟାତ କଟି ଥିବା, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ, ସେ ବୈଷ୍ଣବୀ ରୂପ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଓ ବିଷ୍ଣୁମାୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯା ସା କୃଷ୍ଣେନ ଵର୍ଣେନ ରୌଦ୍ରୀ ମୂର୍ତ୍ତିସ୍ତ୍ରିଶୂଲିନୀ । ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲିନୀ ଦେଵୀ ସା ସଂହରତି ଵୈ ଜଗତ୍ ।। ୮୯.

ଯିଏ କଳା ରଙ୍ଗର, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ରୌଦ୍ର ରୂପ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଓ ବଡ଼ ଦାଢ଼ି ଥିବା ଦେବୀ, ସେ ରୌଦ୍ରୀ ରୂପ ଅଟୁଟ ରହି, ସେଇ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନାଶ କରନ୍ତି।

ଯା ସୃଷ୍ଟିର୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦେଵୀ ଶ୍ଵେତଵର୍ଣା ଵିଭାଵରୀ । ସା କୁମାରୀ ମହାଭାଗା ଵିପୁଲାବ୍ଜଦଲେକ୍ଷଣା । ସଦ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମାଣମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ ।। ୮୯.

ଯିଏ ଧଳା ରଙ୍ଗର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି, ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ କନ୍ୟା, ବଡ଼ କମଳ ପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ସାଽନ୍ତର୍ହିତା ଯଯୌ ଦେଵୀ ଵରଦା ଶ୍ଵେତପର୍ଵତମ୍ । ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ମହତ୍ ତୀଵ୍ରଂ ସର୍ଵଗତ୍ଵମଭୀପ୍ସତୀ ।। ୮୯.

ସେ ଦେବୀ, ଆଶୀର୍ବାଦଦାତ୍ରୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଧଳା ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ହେବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ।

ଯା ଵୈଷ୍ଣଵୀ କୁମାରୀ ତୁ ସାପ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ କେଶଵମ୍ । ମନ୍ଦରାଦ୍ରିଂ ଯଯୌ ତପ୍ତୁଂ ତପଃ ପରମଦୁଶ୍ଚରମ୍ ।। ୮୯.

ବୈଷ୍ଣବୀ କନ୍ୟା କେଶବଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ ଓ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଯା ସା କୃଷ୍ଣା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ରୌଦ୍ରୀ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲିନୀ । ସା ନୀଲପର୍ଵତଵରଂ ତପଶ୍ଚର୍ତୁଂ ଯଯୌ ଶୁଭା ।। ୮୯.

ଯିଏ କଳା, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ରୌଦ୍ରୀ ଓ ବଡ଼ ଦାଢ଼ି ଥିବା ଦେବୀ, ସେ ଶୁଭ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଉତ୍ତମ ନୀଳ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।

ଅଥ କାଲେନ ମହତା ପ୍ରଜାଃ ସ୍ତ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଆରବ୍ଧଵାନ୍ ତଦା ତସ୍ଯ ଵଵୃଧେ ସୃଜତୋ ବଲମ୍ ।। ୮୯.

ଏହାପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ସେ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଲା।

ଯଦା ନ ଵଵୃଧେ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସୀ ପ୍ରଜା । ତଦା ଦଧ୍ଯୌ କିମେତନ୍ମେ ନ ତଥା ଵର୍ଦ୍ଧତେ ପ୍ରଜା ।। ୮୯.

ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ ପ୍ରଜା ବଢ଼ିଲା ନାହିଁ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ମୋର ପ୍ରଜା କାହିଁକି ଭଳିଭାବେ ବଢ଼ୁନାହିଁ?'

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ହୃଦା ଦଧ୍ଯୌ ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ସୁଵ୍ରତେ । ଚିନ୍ତଯନ୍ ବୁବୁଧେ ଦେଵସ୍ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଶ୍ଵେତପର୍ଵତେ । ତପଶ୍ଚରନ୍ତୀଂ ସୁମହତ୍ ତପସା ଦଗ୍ଧକିଲ୍ବିଷାମ୍ ।। ୮୯.

ତାପରେ, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ରବତୀ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ । ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତା କରି, ଦେବତା ବୁଝିଲେ ଯେ ସେ କନ୍ୟା ଶ୍ୱେତପର୍ବତରେ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତପସ୍ୟାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି ।

ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଯଯୌ ତତ୍ର ଯତ୍ର ସା କମଲେକ୍ଷଣା । ତପଶ୍ଚରତି ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ ।। ୮୯.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହିଠାରେ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କମଳନୟନୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ ।

ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ । କିଂ ତପଃ କ୍ରିଯତେ ଭଦ୍ରେ କାର୍ଯମାଵେକ୍ଷ୍ଯ ଶୋଭତେ । ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଵରଂ କିଂ ତେ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ ।। ୮୯.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: 'ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ କଣ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ? କୌଣସି କାମ ପାଇଁ କରିବା ଉଚିତ । ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ବଡ଼ ନୟନବତୀ, ମୁଁ କଣ ଦେବାକୁ ପାରିବି, କି ବର ଚାହୁଁଛ?'

ସୃଷ୍ଟିରୁଵାଚ । ଭଗଵନ୍ନେକଦେଶସ୍ଥା ନୋତ୍ସହେ ସ୍ଥାତୁମଞ୍ଜସା । ଅତୋଽର୍ଥଂ ତ୍ଵାଂ ଵରଂ ଯାଚେ ସର୍ଵଗତ୍ଵମଭୀପ୍ସତୀ ।। ୮୯.

ସୃଷ୍ଟି କହିଲେ: 'ଭଗବନ୍, ଏକଠା ରହିବାରେ ମୋତେ ସହଜରେ ରହିବା ହୁଏନା । ଏହି କାରଣରେ, ମୁଁ ତୁମଠୁ ବର ଚାହୁଁଛି — ସମସ୍ତଠିରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵ୍ଯା ସୃଷ୍ଟ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ । ଉଵାଚ ତାଂ ତଦା ଦେଵୀଂ ସର୍ଵଗା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୮୯.

ଏଭଳି ଦେବୀ ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ସମସ୍ତଠିରେ ବ୍ୟାପି ହେବା ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା ତେନ ସୃଷ୍ଟିଃ ସା କମଲେକ୍ଷଣା । ତସ୍ଯ ହ୍ଯଙ୍କେ ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସା ଦେଵୀ ପଦ୍ମଲୋଚନା । ତସ୍ମାଦାରଭ୍ଯ କାଲାତ୍ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମୀ ସୃଷ୍ଟିର୍ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ ।। ୮୯.

ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, କମଳନୟନୀ ସୃଷ୍ଟି ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଂକରେ ବିଲିନ ହେଲେ । ସେଇ ସମୟରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା ।

ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସାଃ ସପ୍ତ ତେଷାମନ୍ଯେ ତପୋଧନାଃ । ତେଷାମନ୍ଯେ ତତସ୍ତ୍ଵନ୍ଯେ ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ଭୂତସଂଗ୍ରହଃ । ସସ୍ଥାଣୁଜଙ୍ଗମାନାଂ ଚ ସୃଷ୍ଟିଃ ସର୍ଵତ୍ର ସଂସ୍ଥିତା ।। ୮୯.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସାତି ମନସା ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କିଛି, ତାପରେ ଆଉ କିଛି, ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସଂଗ୍ରହ ହେଲା । ଥିବା ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀର ସୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଠିରେ ବ୍ୟାପି ହୋଇଛି ।

ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ ଵାଙ୍ମଯଂ ଲୋକେ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ ସ୍ଥାପିତଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଯା ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଦା ।। ୮୯.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେ କିଛି କଥା ଅଛି, ଥିବା କିମ୍ବା ଚଳିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବୀ ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି — ଗତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଓ ସଦା ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ଚାନ୍ଯଂ ଵରାରୋହେ ତସ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ମହାଵିଧିମ୍ । ଯା ସା ତ୍ରିଶକ୍ତିରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟା ଶିଵେନ ପରମେଷ୍ଠିନା ।। ୯୦.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: 'ଏବେ ଆଉ ଶୁଣ, ବରାରୋହିଣୀ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କର ବଡ଼ ବିଧି । ଯେଉଁ ଦେବୀକୁ ଶିବ ତିନି ଶକ୍ତି ଭାବରେ କହିଛନ୍ତି ।'

ତତ୍ର ସୃଷ୍ଟିଃ ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତା ଶ୍ଵେତଵର୍ଣା ସ୍ଵରୂପିଣୀ । ଏକାକ୍ଷରେତି ଵିଖ୍ଯାତା ସର୍ଵାକ୍ଷରମଯୀ ଶୁଭା ।। ୯୦.

ସେଠାରେ, ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ୱେତବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା । ସେ ଏକ ଅକ୍ଷର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷର ରେ ଅଛି, ଶୁଭ ।

ଵାଗୀଶେତି ସମାଖ୍ଯାତା କ୍ଵଚିଦ୍ ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ । ସୈଵ ଵିଦ୍ଯେଶ୍ଵରୀ ଦେଵୀ ସୈଵ କ୍ଵାପ୍ଯମିତାକ୍ଷରା । ସୈଵ ଜ୍ଞାନଵିଧିଃ କ୍ଵାପି ସୈଵ ଦେଵୀ ଵିଭାଵରୀ ।। ୯୦.

କେଉଁଠି ସେ ଦେବୀକୁ ଵାଗୀଶା ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ, କେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ । ସେ ଜ୍ଞାନର ଦେବୀ, କେଉଁଠି ଅମିତାକ୍ଷରା ଭାବରେ । କେଉଁଠି ଜ୍ଞାନର ବିଧି, ଆଉ କେଉଁଠି ଦେବୀ ବିଭାବରୀ ।

ଯାନି ସୌମ୍ଯାନି ନାମାନି ଯାନି ଜ୍ଞାନୋଦ୍ଭଵାନି ଚ । ତାନି ତସ୍ଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯାନି ଵରାନନେ ।। ୯୦.

ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମୃଦୁ ନାମ ଅଛି, ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ବଡ଼ ନୟନବତୀ, ବରାନନୀ, ସେଗୁଡିକୁ ତାଙ୍କର ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ ।

ଯା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ରକ୍ତଵର୍ଣା ସୁରୂପିଣୀ । ଅପରା ସା ସମାଖ୍ଯାତା ରୌଦ୍ରୀ ଚୈଵ ପରାପରା ।। ୯୦.

ଯେଉଁ ଦେବୀ ବୈଷ୍ଣବୀ, ବଡ଼ ନୟନବତୀ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ, ସେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ରୌଦ୍ରୀ ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ, ପରାପରା ।

ଏତାସ୍ତ୍ରଯୋଽପି ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତେ ଯୋ ରୁଦ୍ରଂ ଵେତ୍ତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ । ସର୍ଵଗେଯଂ ଵରାରୋହେ ଏକୈଵ ତ୍ରିଵିଧା ସ୍ମୃତା ।। ୯୦.

ଏହି ତିନି ଭି ଲାଭ ହୋଇଥାଏ, ଯେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିଥାଏ । ବରାରୋହିଣୀ, ସମସ୍ତ ଗୀତ ଏକ ଦେବୀକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତିନି ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ ।