ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତୋଽହଃକଲ୍ପନିର୍ଵୃତ୍ତେ ରାତ୍ରିକଲ୍ପେ ଚ ସତ୍ତମ । ଇଦାନୀମାଦିସୃଷ୍ଟୌ ତୁ କୃତେ ନୃପତିସତ୍ତମ ।। ୬.

ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିନ ଶେଷ ହେଲା ଏବଂ ରାତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏବେ, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ରାଜା, ଏହିପରି ଘଟିଛି ।

ସଂଭୂତସ୍ତ୍ଵଂ ମହାରାଜ ରାଜ୍ଞଃ ସୁମନସୋ ଗୃହେ । କାଶ୍ମୀରଦେଶାଧିପତେରହଂ ଚାଙ୍ଗରୁହୈସ୍ତଵ ।। ୬.

ମହାରାଜା, ତୁମେ ସୁମନସ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲା; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଚୁଲିରୁ କାଶ୍ମୀର ଦେଶର ଅଧିପତି ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲି ।

ଯଜ୍ଞୈରିଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯାନେକୈର୍ବହୁଭିଶ୍ଚାପ୍ତଦକ୍ଷିଣୈଃ । ନ ଚାହଂ ତୈରପହତୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ମରଣଵର୍ଜିତୈଃ ।। ୬.

ତୁମେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କଲା, ବହୁ ଦାନ ଦେଲା; କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ମରଣ ନଥିବାରୁ, ସେମାନେ ମୋତେ ଦୂର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।

ଇଦାନୀଂ ଯତ୍ ତ୍ଵଯା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷପାରକମ୍ । ପଠିତଂ ତତ୍ପ୍ରଭାଵେନ ଵିହାଯାଙ୍ଗରୁହାଣ୍ଯହମ୍ । ଏକୀଭୂତଃ ପୁନର୍ଜାତୋ ଵ୍ଯାଧରୂପୋ ନୃପୋତ୍ତମ ।। ୬.

ଏବେ, ତୁମେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଥିବାର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ଚୁଲିଗୁଡିକୁ ଛାଡି ଏକତା ହେଇ, ପୁନଃ ଶିକାରୀ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲି, ରାଜା ।

ଅହଂ ଭଗଵତଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ପାପମୂର୍ତ୍ତିନା । ମୁକ୍ତୋଽସ୍ମି ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିର୍ମେ ଵର୍ତ୍ତତେ ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଵିଭୋ ।। ୬.

ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣି, ପୂର୍ବରୁ ପାପ ରୂପରେ ଥିଲି, ଏବେ ମୁକ୍ତ ହେଲି; ଧର୍ମରେ ଲଗା ମନ ଏବେ ମୋତେ ଅଛି, ପ୍ରଭୁ ।

ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ରାଜା ପରଂ ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ । ଵରେଣ ଛନ୍ଦଯାମାସ ତଂ ଵ୍ଯାଧଂ ରାଜସତ୍ତମଃ ।। ୬.

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଶିକାରୀକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ରାଜା ।

ରାଜୋଵାଚ । ସ୍ମାରିତୋଽସ୍ମି ଯଥା ଵ୍ଯାଧ ତ୍ଵଯା ଜନ୍ମାନ୍ତରଂ ଗତମ୍ । ତଥା ତ୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଧର୍ମଵ୍ଯାଧୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୬.

ରାଜା କହିଲେ: 'ଶିକାରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ମନେ ପକାଇଲା, ତେଣୁ ମୋ ଦୟାରେ ତୁମେ ଧର୍ମଶିକାରୀ ହେବା ।'

ଯଶ୍ଚୈତତ୍ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷପାରଗଂ ଶ୍ରୃଣୁଯାତ୍ ପରମ୍ । ତସ୍ଯ ପୁଷ୍କରଯାତ୍ରାଯାଂ ଵିଧିସ୍ନାନଫଲଂ ଭଵେତ୍ ।। ୬.

ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବ, ସେ ପୁଷ୍କର ଯାତ୍ରାରେ ବିଧି ମାନେ ସ୍ନାନ କରିଥିବାର ଫଳ ପାଇବ ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ରାଜା ଵିମାନଵରମାସ୍ଥିତଃ । ପରେଣ ତେଜସା ଯୋଗମଵାପାଶେଷଧାରିଣି ।। ୬.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ରାଜା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଧାରଣକାରୀ ସହିତ ଯୋଗ ଲାଗିଲେ ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ରୈଭ୍ଯୋଽସୌ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସିଦ୍ଧଂ ଵସୁଂ ତଦା । ସ୍ଵଯଂ କିମକରୋଦ୍ ଦେଵ ସଂଶଯୋ ମେ ମହାନଯମ୍ ।। ୭.

ଧରା ଜଣାଇଲେ: ମୁନିମାନଙ୍କର ସିଂହ, ରୈଭ୍ୟଙ୍କର ଧନ ମିଳିଗଲା ବୋଲି ଶୁଣିବା ପରେ ସେ ମୁନି ନିଜେ କଣ କଲେ? ଏହି ମୋର ଏକ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ସ ରୈଭ୍ଯୋ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସିଦ୍ଧଂ ଵସୁଂ ତଦା । ଆଜଗାମ ଗଯାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପିତୃତୀର୍ଥଂ ତପୋଧନଃ । ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ପିତୄନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ପିଣ୍ଡଦାନେନ ତର୍ପଯତ୍ ।। ୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ରୈଭ୍ୟ, ମୁନିମାନଙ୍କର ସିଂହ, ଧନ ମିଳିଗଲା ବୋଲି ଶୁଣିବା ପରେ, ପବିତ୍ର ଗୟାକୁ, ପିତୃତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।

ତତୋ ଵୈ ସୁହମତ୍ତୀଵ୍ରଂ ତପଃ ପରମଦୁଶ୍ଚରମ୍ । ଚରତସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍ତୀଵ୍ରଂ ତପୋ ରୈଭ୍ଯସ୍ଯ ଧୀମତଃ । ଆଜଗାମ ମହାଯୋଗୀ ଵିମାନସ୍ଥୋଽତିଦୀପ୍ତିମାନ୍ ।। ୭.

ତାପରେ, ରୈଭ୍ୟ ବହୁତ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଏବଂ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ମହାଯୋଗୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଆସିଗଲେ।

ତ୍ରସରେଣୁସମେ ଶୁଦ୍ଧେ ଵିମାନେ ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭେ । ପରମାଣୁପ୍ରମାଣେନ ପୁରୁଷସ୍ତତ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ।। ୭.

ସଫା ଏବଂ ଧୂଳି ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲୋକ ଅଣୁ ପରି ଛୋଟ ଆକାରରେ ଦେଖାଦେଲେ।

ସୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ ରୈଭ୍ଯ କିଂ କାର୍ଯଂ ତପଶ୍ଚରସି ସୁଵ୍ରତ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦିଵୋ ଭୂମିଂ ମାପଯାମାସ ଵୈ ପୁମାନ୍ ।। ୭.

ସେ କହିଲେ: 'ରୈଭ୍ୟ, ନିଶ୍ଚଳ ନୀତିବାନ, ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରି କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଛ?' ଏପରେ, ସେ ଲୋକ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ମାପିଲେ।

ତତ୍ରାପି ରଥପଞ୍ଚାଭଂ ଵିମାନଂ ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭମ୍ । ଯୁଗପଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଭୁଵନଂ ଵ୍ଯାପ୍ନୁଵନ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ ।। ୭.

ସେଠାରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ରଥ, ପାଞ୍ଚଟି ରଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଏବଂ ଏକାସାଥି ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଭରି ଦେଉଥିଲା।

ତତଃ ସ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟୋ ରୈଭ୍ଯଃ ପ୍ରଣତିପୂର୍ଵକମ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ମହାଯୋଗିନ୍ କୋ ଭଵାନ୍ ପ୍ରବ୍ରଵୀତୁ ମେ ।। ୭.

ତାପରେ, ରୈଭ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି, ଶିର ନମାଇ ଏହି ମହାଯୋଗୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ଆପଣ କିଏ? ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ।'

ପୁରୁଷ ଉଵାଚ । ଅହଂ ରୁଦ୍ରାଦଵରଜୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସଃ ସୁତଃ । ନାମ୍ନା ସନତ୍କୁମାରେତି ଜନଲୋକେ ଵସାମ୍ଯହମ୍ ।। ୭.

ପୁରୁଷ କହିଲେ: 'ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର। ମୋର ନାମ ସନତ୍କୁମାର, ମୁଁ ଜନଲୋକରେ ବସୁଛି।'

ଭଵତଃ ପାର୍ଶ୍ଵମାଯାତଃ ପ୍ରଣଯେନ ତପୋଧନ । ଧନ୍ଯୋଽସି ସର୍ଵଥା ଵତ୍ସ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କୁଲଵର୍ଧନଃ ।। ୭.

'ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ। ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ, ଶିଶୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଛ।'

ରୈଭ୍ଯ ଉଵାଚ । ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଯୋଗିଵର ପ୍ରସୀଦ ଦଯାଂ ମହ୍ଯଂ କୁରୁଷେ ଵିଶ୍ଵରୂପ । କିମତ୍ର କୃତ୍ଯଂ ଵଦ ଯୋଗିସିଂହ କଥଂ ହି ଧନ୍ଯୋଽହମୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ଚ ।। ୭.

ରୈଭ୍ୟ କହିଲେ: 'ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦୟାକରି ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱରୂପ। ଏଠି କଣ କରିବା ଉଚିତ? କହନ୍ତୁ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସିଂହ। ଆପଣ କହିଥିବା ଭଳି, ମୁଁ କିପରି ଧନ୍ୟ?'

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ । ଧନ୍ଯସ୍ତ୍ଵମେଵ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯମୁଖ୍ଯ ଯଦ୍ ଵେଦଵାଦାଭିରତଃ ପିତୄଂଶ୍ଚ । ପ୍ରୀଣାସି ମନ୍ତ୍ରଵ୍ରତଜପ୍ଯହୋମୈ- ର୍ଗଯାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତଥାଽନ୍ନପିଣ୍ଡୈଃ ।। ୭.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: 'ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ ତୁମେ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲଗ୍ନ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର, ବ୍ରତ, ଜପ, ହୋମ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଛ, ଗୟାକୁ ଆସି ଅନ୍ନ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ।'

ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ଚାନ୍ଯଂ ନୃପତିର୍ବଭୂଵ ଵିଶାଲନାମା ସ ପୁରୀଂ ଵିଶାଲାମ୍ । ଉଵାସ ଧନ୍ଯୋ ଧୃତିମାନପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଶାଲାଧିପତିର୍ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯାନ୍ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ପୁତ୍ରାର୍ଥମମିତ୍ରସାହ - ସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚୋଚୁରଦୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ ।। ୭.

ଶୁଣ, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ନାମ ବିଶାଳ, ଯିଏ ବିଶାଳ ନଗରରେ ବସୁଥିଲେ। ସେ ଧନ୍ୟ ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ନଥିଲେ। ବିଶାଳର ଅଧିପତି ହୋଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ପୁଅ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶକ୍ତିହୀନ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ର୍ଗତ୍ଵା ଗଯାମନ୍ନଦାନୈରନେକୈଃ । ଧ୍ରୁଵଂ ସୁତସ୍ତେ ଭଵିତା ନୃପେଶ ସୁସଂପ୍ରଦାତା ସକଲକ୍ଷିତୀଶଃ ।। ୭.

ଗୟାକୁ ଯାଇ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିଲେ, ରାଜା, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମିବ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଦୟାଳୁ ଶାସକ ହେବ।

ଇତୀରିତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ରାଜା ଵିଶାଲାଧିପତିଃ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ । ଆଗତ୍ଯ ତେନ ପ୍ରଵରେଣ ତୀର୍ଥେ ମଘାସୁ ଭକ୍ତ୍ଯାଽଥ କୃତଂ ପିତୄଣାମ୍ ।। ୭.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ବିଶାଳର ଅଧିପତି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ସେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ, ମାଘ ମାସରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।

ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନଂ ଵିଧିନା ପ୍ରଯତ୍ନା- ଦଦଦ୍ଵିଯତ୍ଯୁତ୍ତମମୂର୍ତଯସ୍ତାନ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ ସ ପୁଂସଃ ସିତପୀତକୃଷ୍ଣା- ନୁଵାଚ ରାଜା କିମିଦଂ ଭଵଦ୍ଭିଃ । ଉପେକ୍ଷ୍ଯତେ ଶଂସତ ସର୍ଵମେଵ କୌତୂହଲଂ ମେ ମନସି ପ୍ରଵୃତ୍ତମ୍ ।। ୭.

ସେ ନିୟମ ଏବଂ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଲେ। ଧଳା, ପିତା ଏବଂ କଳା ରଙ୍ଗର ଲୋକମାନେ ଦେଖି, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମହାଶୟମାନେ, ଏହା କଣ, ଆପଣମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି? ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ, ମୋ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି।'

ସିତ ଉଵାଚ । ଅହଂ ସିତସ୍ତେ ଜନକୋଽସ୍ମି ତାତ ନାମ୍ନା ଚ ଵୃତ୍ତେନ ଚ କର୍ମଣା ଚ । ଅଯଂ ଚ ମେ ଜନକୋ ରକ୍ତଵର୍ଣୋ ନୃଶଂସକୃଦ୍ ବ୍ରହ୍ମହା ପାପକାରୀ ।। ୭.

ଧଳା କହିଲେ: 'ମୁଁ ଧଳା, ତୁମ ପୂର୍ବଜ, ନାମ, ଆଚରଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ଭଳି। ଏହି ଯିଏ ମୋର ପୂର୍ବଜ, ସେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ନିର୍ଦୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।'

ଅଧୀଶ୍ଵରୋ ନାମ ପରଃ ପିତାଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ଵୃତ୍ତ୍ଯା କର୍ମଣା ଚାପି କୃଷ୍ଣଃ । ଏତେନ କୃଷ୍ଣେନ ହତାଃ ପୁରା ଵୈ ଜନ୍ମନ୍ଯନେକେ ଋଷଯଃ ପୁରାଣାଃ ।। ୭.

'ଏହା ପରେ ଥିବା ଅଧିଶ୍ୱର ନାମକ ପିତା, ଆଚରଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ କଳା। ଏହି କଳା ପୂର୍ବଜ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ବହୁ ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ।'

ଏତୌ ମୃତୌ ଦ୍ଵାଵପି ପୁତ୍ର ରୌଦ୍ର- ମଵୀଚିସଂଜ୍ଞଂ ନରକଂ ପ୍ରପନ୍ନୌ । ଅଧୀଶ୍ଵରୋ ମେ ଜନକଃ ପରୋଽସ୍ଯ କୃଷ୍ଣଃ ପିତା ଦ୍ଵାଵପି ଦୀର୍ଘକାଲମ୍ । ଅହଂ ଚ ଶୁଦ୍ଧେନ ନିଜେନ କର୍ମଣା ଶକ୍ରାସନଂ ପ୍ରାପିତୋ ଦୁର୍ଲଭଂ ତତଃ ।। ୭.

'ମୋ ପୁଅ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରୌଦ୍ର ଏବଂ ଅବିଚି ନାମକ ନରକକୁ ଗଲେ। ଅଧିଶ୍ୱର, ମୋର ପୂର୍ବଜ, ଏବଂ କଳା, ତାଙ୍କର ପିତା, ଦୁଇଜଣ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ରହିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ରାସନ ପାଇଛି।'

ତ୍ଵଯା ପୁନର୍ମନ୍ତ୍ରଵିଦା ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନେନ ବଲାଦିମୌ ଚ । ମେଲାପିତୌ ତୀର୍ଥପିଣ୍ଡପ୍ରଦାନ - ପ୍ରଭାଵତୋ ମେ ନରକାଶ୍ରିତାଵପି ।। ୭.

ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥିବାରୁ, ବଳ ଓ ଅନ୍ୟଜଣ ଦୁଇଜଣ ନରକରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୀର୍ଥରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବାର ଶକ୍ତିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି।

ପିତୄନ୍ ପିତାମହାଂସ୍ତତ୍ର ତଥୈଵ ପ୍ରପିତାମହାନ୍ । ପ୍ରୀଣଯାମୀତି ତତ୍ତୋଯଂ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତମରିଂଦମ ।। ୭.

ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜଳରେ, ପିତୃ, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛ।