ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯୋଽଯଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁ ଦଶଧା କୀର୍ତ୍ଯତେ ଚୈକଧା ଦ୍ଵିଜାଃ । ସ ଆଦିତ୍ଯୋ ମହାଭାଗ ଯୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ।। ୭୨.

ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦଶ ପ୍ରକାରରେ ଓ ଏକ ପ୍ରକାରରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ; ସେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଆଦିତ୍ୟ, ଯୋଗ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ସ ଦେଵକାର୍ଯାଣି ସଦା କୁରୁତେ ପରମେଶ୍ଵରଃ । ମନୁଷ୍ଯଭାଵମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ ମାଂ ସ୍ତୌତି ଯୁଗେ ଯୁଗେ । ଲୋକମାର୍ଗପ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ।। ୭୨.

ସେ ପରମେଶ୍ୱର ସଦା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ସେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଲୋକର ମାର୍ଗ ସ୍ଥାପନ ଓ ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ।

ଅହଂ ଚ ଵରଦସ୍ତସ୍ଯ ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ଵିଜ । ଅହଂ ଚ ତଂ ସଦା ସ୍ତୌମି ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ କୃତେ ଯୁଗେ ।। ୭୨.

ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବରଦାନ ଦେଉଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ; ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ କୃତ ଯୁଗରେ ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।

ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ସ୍ତୌମି କାଲୋ ଭଵାମି ଚ । ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵାସୁରା ସ୍ତୌତି ମାଂ ସଦା ତୁ କୃତେ ଯୁଗେ । ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତିଂ ଚ ମାଂ ଦେଵା ଯଜନ୍ତେ ଭୋଗକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ ।। ୭୨.

ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ମୁଁ ଚତୁର୍ମୁଖୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ ଓ ସମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ; ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ କୃତ ଯୁଗରେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଭୋଗ ଆଶା କରୁଥିବା ଦେବମାନେ ମୋ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି।

ସହସ୍ତ୍ରଶୀର୍ଷକଂ ଦେଵଂ ମନସା ତୁ ମୁମୁକ୍ଷଵଃ । ଯଜନ୍ତେ ଯଂ ସ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଦେଵୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୭୨.

ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ମନରେ ହଜାରମୁଣ୍ଡିଆ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି; ସେହି ଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ।

ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞେନ ଯେ ନିତ୍ଯଂ ଯଜନ୍ତେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ । ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପ୍ରୀଣଯନ୍ତି ଵେଦୋ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ ।। ୭୨.

ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମୟଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି; ବେଦକୁ ବ୍ରହ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ନାରାଯଣଃ ଶିଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶଂକର ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ । ଏତୈସ୍ତୁ ନାମଭିର୍ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ତଂ ଚ ଚିନ୍ତାମଯଂ ଯୋଗଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ ।। ୭୨.

ନାରାୟଣ, ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କର, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ—ଏହି ନାମମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରମ ଚିରନ୍ତନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଏ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଚିନ୍ତାର ଯୋଗ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ପଶୂନାଂ ଶମନଂ ଯଜ୍ଞେ ହୋମକର୍ମ ଚ ଯଦ୍ଭଵେତ୍ । ତଦୋମିତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତଂ ତତ୍ରାହଂ ସଂଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୭୨.

ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞରେ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ, ଓ ଯେଉଁ ହୋମ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ତାହା 'ଓଁ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେଠି ମୁଁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ।

କର୍ମଵେଦଯୁଜାଂ ଵିପ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହେଶ୍ଵରଃ । ଵଯଂ ତ୍ରଯୋଽପି ମନ୍ତ୍ରାଦ୍ଯା ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ।। ୭୨.

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କର୍ମବେଦର ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଯୁକ୍ତ; ଆମେ ତିନିଜଣ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ଅଛୁ—ଏଠି କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ।

ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଥା ଵେଦା ବ୍ରହ୍ମ କର୍ମାଣି ଚାପ୍ଯୁତ । ଏତତ୍ ତ୍ରଯଂ ତ୍ଵେକମେଵ ନ ପୃଥଗ୍ ଭାଵଯେତ୍ ସୁଧୀଃ ।। ୭୨.

ମୁଁ ହିଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହିପରି ବେଦ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ କର୍ମ ମଧ୍ୟ; ଏହି ତିନିଟି ଏକାଏକି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏମାନେକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯୋଽନ୍ଯଥା ଭାଵଯେଦେତତ୍ ପକ୍ଷପାତେନ ସୁଵ୍ରତ । ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରଂ ରୌରଵଂ ପାପପୂରୁଷଃ ।। ୭୨.

ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ତିନିଟିକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ, ପକ୍ଷପାତ କରି, ଭାବେ, ସେ ପାପୀ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଇଥାଏ।

ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଋଗ୍ଯଜୁଃ ସାମ ଏଵ ଚ । ନୈତସ୍ମିନ୍ ଭେଦମସ୍ଯାସ୍ତି ସର୍ଵେଷାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ।। ୭୨.

ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମ ବେଦ ମଧ୍ୟ; ଏଥିରେ କେହି ବିଭେଦ ନାହିଁ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ଚାନ୍ଯଦ୍ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତମ୍ । ଅପୂର୍ଵଭୂତଂ ସଲିଲେ ମଗ୍ନେନ ମୁନିପୁଂଗଵ ।। ୭୩.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣ, ଯାହା ଜଳରେ ଡୁବିଥିବା ବେଳେ ଘଟିଥିଲା, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ବ୍ରହ୍ମାଣାଽହଂ ପୁରା ସୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରୋକ୍ତଶ୍ଚ ସୃଜ ଵୈ ପ୍ରଜାଃ । ଅଵିଜ୍ଞାନସମର୍ଥୋଽହଂ ନିମଗ୍ନଃ ସଲିଲେ ଦ୍ଵିଜ ।। ୭୩.

ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ଓ କହିଥିଲେ, 'ପ୍ରଜାମାନେକୁ ସୃଜନ କର'; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲି, ତେଣୁ ଜଳରେ ଡୁବିଗଲି, ଦ୍ବିଜ।

ତତ୍ର ଯାଵତ୍ କ୍ଷଣଂ ଚୈକଂ ତିଷ୍ଠାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଂ ପୁରୁଷଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ ପ୍ରଯତମାନସଃ ।। ୭୩.

ସେଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁଁ ଏକାଏକି ରହିଲି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଆକାରରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲି।

ତାଵଜ୍ଜଲାତ୍ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିସମପ୍ରଭାଃ । ପୁରୁଷା ଦଶ ଚୈକଶ୍ଚ ତାପଯନ୍ତୋଂଶୁଭିର୍ଜଲମ୍ ।। ୭୩.

ତାପରେ ଜଳରୁ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଦଶ ଜଣ ଓ ଏକ ଜଣ ପୁରୁଷ ଉଠିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଜଳକୁ ତାପିଥିଲେ।

ମଯା ପୃଷ୍ଟାଃ କେ ଭଵନ୍ତୋ ଜଲାଦୁତ୍ତୀର୍ଯ ତେଜସା । ତାପଯନ୍ତୋ ଜଲଂ ଚେଦଂ କ୍ଵ ଵା ଯାସ୍ଯଥ ସଂଶତ ।। ୭୩.

ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି: 'ତମେ କିଏ, ଏହି ଜଳରୁ ତେଜରେ ଉଠିଛ? ଏହି ଜଳକୁ କାହିଁକି ତାପୁଛ? କେଉଁଠି ଯିବ, କହ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ମଯା ତେ ତୁ ନୋଚୁଃ କିଂଚନ ସତ୍ତମାଃ । ଏଵମେଵ ଗତାସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ତେ ନରା ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵ ।। ୭୩.

ମୁଁ ଏପରି କହିଲାପରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷମାନେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏଭଳି ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ତତସ୍ତେଷାମନୁ ମହାପୁରୁଷୋଽତୀଵଶୋଭନଃ । ସ ତସ୍ମିନ୍ ମେଘସଂକାଶଃ ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭେକ୍ଷଣଃ ।। ୭୩.

ସେମାନଙ୍କ ପରେ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ଆସିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ୱଳ, ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମ ପରି।

ତମହଂ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ କସ୍ତ୍ଵଂ କେ ଚେମେ ପୁରୁଷା ଗାତାଃ । କିଂ ଵା ପ୍ରଯୋଜନମିହ କଥ୍ଯତାଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ ।। ୭୩.

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି: 'ତୁମେ କିଏ? ଏହି ପୁରୁଷମାନେ କିଏ ଚାଲିଗଲେ? ଏଠାରେ ତୁମର କାମ କଣ? କହ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।'

ପୁରୁଷ ଉଵାଚ । ଯ ଏତେ ଵୈ ଗତାଃ ପୂର୍ଵଂ ପୁରୁଷା ଦୀପ୍ତତେଜସଃ । ଆଦିତ୍ଯାସ୍ତେ ତ୍ଵରଂ ଯାନ୍ତି ଧ୍ଯାତା ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣା ଭଵ ।। ୭୩.

ପୁରୁଷ କହିଲେ: 'ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ପୂର୍ବେ ଚାଲିଗଲେ, ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ, ସେମାନେ ଆଦିତ୍ୟ; ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନ କରିଥିବାରୁ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ, ଭବ।'

ସୃଷ୍ଟିଂ ସୃଜତି ଵୈ ବ୍ରହ୍ମା ତଦର୍ଥଂ ଯାନ୍ତ୍ଯମୀ ନରାଃ । ପ୍ରତିପାଲନାଯ ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟେର୍ଦେଵ ନ ସଂଶଯଃ ।। ୭୩.

ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିଥାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରେ ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଦେବ।

ଶମ୍ଭୁରୁଵାଚ । ଭଗଵନ୍ କଥଂ ଜାନୀଷେ ମହାପୁରୁଷସତ୍ତମ । ଭଵେତି ନାମ୍ନା ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯସ୍ଵ ପରୋ ହ୍ଯହମ୍ ।। ୭୩.

ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ: 'ଭଗବନ୍, ତୁମେ କିପରି ଜାଣିଛ? ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସବୁ କିଏ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ? ସବୁ କଥା କହ, ମୁଁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ରୁଦ୍ରେଣ ସ ପୁମାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ । ଅହଂ ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ଜଲଶାଯୀ ସନାତନଃ ।। ୭୩.

ରୁଦ୍ର କହିଲାପରେ, ସେ ପୁରୁଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ମୁଁ ନାରାୟଣ, ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ସନାତନ ଦେବ।'

ଦିଵ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁର୍ଭଵତୁ ଵୈ ତଵ ମାଂ ପଶ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ । ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଯାଵଦ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତୁ ତମ୍ ।। ୭୩.

ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ପାଉ; ମୋତେ ଅତି ଧ୍ୟାନରେ ଦେଖ। ସେ ଏପରି କହିଲାପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।

ତାଵଦଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଂ ତୁ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭାସ୍କରତେଜସମ୍ । ତମେଵାହଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ନାଭୌ ତୁ ପଙ୍କଜମ୍ ।। ୭୩.

ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଆକାରରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କର ନାଭିରେ ଏକ ପଦ୍ମ ଥିଲା।

ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତତ୍ର ପଶ୍ଯାମି ଆତ୍ମାନଂ ଚ ତଦଙ୍କତଃ । ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନଂ ତତୋ ହର୍ଷମୁପାଗତଃ । ତଂ ସ୍ତୋତୁଂ ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲ ମତିର୍ମେ ସମଜାଯତ ।। ୭୩.

ସେଠାରେ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆପଣକୁ ମଧ୍ୟ; ଏପରି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋର ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଆସିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିବାକୁ ମୋର ମନ ଉତ୍ସୁକ ହେଲା, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ।

ତସ୍ଯ ମୂର୍ତୌ ତୁ ଜାତାଯାଂ ସକ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ସୁଵ୍ରତ । ସ୍ତୁତୋ ମଯା ସ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ତପସା ସ୍ମୃତକର୍ମଣା ।। ୭୩.

ହେ ସୁବ୍ରତ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ମୁଁ ଏହି ଭକ୍ତିମୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର କର୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଏବଂ ତପସ୍ୟା କରି, ସେhiଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲି।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ନମୋଽସ୍ତ୍ଵନନ୍ତାଯ ଵିଶୁଦ୍ଧଚେତସେ ସରୂପରୂପାଯ ସହସ୍ତ୍ରବାହଵେ । ସହସ୍ତ୍ରରଶ୍ମିପ୍ରଵରାଯ ଵେଧସେ ଵିଶାଲଦେହାଯ ଵିଶୁଦ୍ଧକର୍ମିଣେ ।। ୭୩.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଅନନ୍ତ, ପବିତ୍ର ମନ ଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହଜାର ହାତ ଥିବା, ହଜାର ରଶ୍ମିର ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଶାଳ ଦେହ ଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ କରୁଥିବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।