ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତେଷାଂ ଗୌତମଶାପାଦ୍ଧି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯନ୍ଵଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ । ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ସଦାଚାରା ଯେ ତେ ମଚ୍ଛାସନେ ରତାଃ ।। ୭୧.

ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଜନ୍ମ ନେବେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସଦାଚାରୀ ଓ ମୋ ଶିକ୍ଷାରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚୈଵାପଵର୍ଗଂ ଚ ଇତି ଵୈ ସଂଶଯାତ୍ ପୁରା । ଵୈଡାଲିକାଽଧୋ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ମମ ସଂତତିଦୂଷକାଃ ।। ୭୧.

ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ କରିଥିବା, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପରମ୍ପରାକୁ ଦୂଷିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଲାଇର ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।

ପ୍ରାଗ୍ ଗୌତମାଗ୍ନିନା ଦଗ୍ଧାଃ ପୁନର୍ମଦ୍ଵଚନାଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ । ନରକଂ ତୁ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ।। ୭୧.

ପୂର୍ବରୁ ଗୌତମଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦହିଯାଇଥିଲେ; ଏବେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ନରକକୁ ଯିବେ—ଏଠାରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଏଵଂ ମଯା ବ୍ରହ୍ମସୁତାଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତମ୍ । ଗୌତମୋଽପି ସ୍ଵକଂ ଗେହଂ ଜଗାମାଶୁ ପରଂତପଃ ।। ୭୧.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଏଭଳି ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ କହିଲି, ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା ଗୌତମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଗଲେ।

ଏତଦ୍ ଵଃ କଥିତଂ ଵିପ୍ରା ମଯା ଧର୍ମସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍ । ଏତସ୍ମାଦ୍ ଵିପରୀତୋ ଯଃ ସ ପାଷଣ୍ଡରତୋ ଭଵେତ୍ ।। ୭୧.

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଧର୍ମର ଲକ୍ଷଣ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏହାଠାରୁ ବିପରୀତ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଖଣ୍ଡରେ ଲଗ୍ନ ହୁଏ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵକର୍ତ୍ତାରଂ ଭଵଂ ରୁଦ୍ରଂ ପୁରାତନମ୍ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋଽଗସ୍ତ୍ଯଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୭୨.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ କାମ କରୁଥିବା, ପୁରାତନ ଭବ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଭଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ତ୍ରଯମେତତ୍ ତ୍ରଯୀ ସ୍ମୃତା । ଦୀପୋଽଗ୍ନିର୍ଦୋପସଂଯୋଗୈଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ସର୍ଵତଃ ।। ୭୨.

ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଆପଣ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ—ଏହି ତିନିଜଣ ତିନି ବେଦ ଭାବରେ ସ୍ମୃତି ହୁଏ; ଯେପରି ଦୀପ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଆପଣ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିତ।

କସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଧାନୋ ଭଗଵାନ୍ କାଲେ କସ୍ମିନ୍ନଧୋକ୍ଷଜଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଵା ଏତଦାଚକ୍ଷ୍ଵ ମମ ଦେଵ ତ୍ରିଲୋଚନ ।। ୭୨.

ହେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବ, କେଉଁ ସମୟରେ କେ ମୁଖ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି? କେଉଁ ସମୟରେ ଅତୀନ୍ଦ୍ରିୟ ନାଥ ପ୍ରଧାନ? କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା? ଏହି କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଵିଷ୍ଣୁରେଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ରିଭେଦମିହ ପଠ୍ଯତେ । ଵେଦସିଦ୍ଧାନ୍ତମାର୍ଗେଷୁ ତନ୍ନ ଜାନନ୍ତି ମୋହତାଃ ।। ୭୨.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁ ଏକମାତ୍ର ପରମ ବ୍ରହ୍ମ; ଏଠି ତିନି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ବେଦର ନିଷ୍କର୍ଷ ପଥରେ ଏହାକୁ ମୁହଁ ଦେଉନଥିବା ଲୋକମାନେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ଵିଶପ୍ରଵେଶନେ ଧାତୁସ୍ତତ୍ର ଷ୍ଣୁ ପ୍ରତ୍ଯଯାଦନୁ । ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯଃ ସର୍ଵଦେଵେଷୁ ପରମାତ୍ମା ସନାତନଃ ।। ୭୨.

‘ବିଶ’ ଧାତୁରେ ‘ଷ୍ଣୁ’ ପ୍ରତୟ ଯୋଗ ହେଲେ, ସେଠି ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିରନ୍ତନ ପରମାତ୍ମା।

ଯୋଽଯଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁ ଦଶଧା କୀର୍ତ୍ଯତେ ଚୈକଧା ଦ୍ଵିଜାଃ । ସ ଆଦିତ୍ଯୋ ମହାଭାଗ ଯୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ।। ୭୨.

ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦଶ ପ୍ରକାରରେ ଓ ଏକ ପ୍ରକାରରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ; ସେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଆଦିତ୍ୟ, ଯୋଗ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ସ ଦେଵକାର୍ଯାଣି ସଦା କୁରୁତେ ପରମେଶ୍ଵରଃ । ମନୁଷ୍ଯଭାଵମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ ମାଂ ସ୍ତୌତି ଯୁଗେ ଯୁଗେ । ଲୋକମାର୍ଗପ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ।। ୭୨.

ସେ ପରମେଶ୍ୱର ସଦା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ସେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଲୋକର ମାର୍ଗ ସ୍ଥାପନ ଓ ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ।

ଅହଂ ଚ ଵରଦସ୍ତସ୍ଯ ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ଵାପରେ ଦ୍ଵିଜ । ଅହଂ ଚ ତଂ ସଦା ସ୍ତୌମି ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ କୃତେ ଯୁଗେ ।। ୭୨.

ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବରଦାନ ଦେଉଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ; ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ କୃତ ଯୁଗରେ ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।

ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ସ୍ତୌମି କାଲୋ ଭଵାମି ଚ । ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵାସୁରା ସ୍ତୌତି ମାଂ ସଦା ତୁ କୃତେ ଯୁଗେ । ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତିଂ ଚ ମାଂ ଦେଵା ଯଜନ୍ତେ ଭୋଗକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ ।। ୭୨.

ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ମୁଁ ଚତୁର୍ମୁଖୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ ଓ ସମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ; ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ କୃତ ଯୁଗରେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଭୋଗ ଆଶା କରୁଥିବା ଦେବମାନେ ମୋ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି।

ସହସ୍ତ୍ରଶୀର୍ଷକଂ ଦେଵଂ ମନସା ତୁ ମୁମୁକ୍ଷଵଃ । ଯଜନ୍ତେ ଯଂ ସ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଦେଵୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୭୨.

ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ମନରେ ହଜାରମୁଣ୍ଡିଆ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି; ସେହି ଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ।

ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞେନ ଯେ ନିତ୍ଯଂ ଯଜନ୍ତେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ । ତେ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପ୍ରୀଣଯନ୍ତି ଵେଦୋ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ ।। ୭୨.

ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମୟଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି; ବେଦକୁ ବ୍ରହ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ନାରାଯଣଃ ଶିଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶଂକର ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ । ଏତୈସ୍ତୁ ନାମଭିର୍ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସନାତନମ୍ । ତଂ ଚ ଚିନ୍ତାମଯଂ ଯୋଗଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ ।। ୭୨.

ନାରାୟଣ, ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, ଶଙ୍କର, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ—ଏହି ନାମମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରମ ଚିରନ୍ତନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଏ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଚିନ୍ତାର ଯୋଗ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ପଶୂନାଂ ଶମନଂ ଯଜ୍ଞେ ହୋମକର୍ମ ଚ ଯଦ୍ଭଵେତ୍ । ତଦୋମିତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତଂ ତତ୍ରାହଂ ସଂଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୭୨.

ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞରେ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରାଯାଏ, ଓ ଯେଉଁ ହୋମ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ତାହା 'ଓଁ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେଠି ମୁଁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ।

କର୍ମଵେଦଯୁଜାଂ ଵିପ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହେଶ୍ଵରଃ । ଵଯଂ ତ୍ରଯୋଽପି ମନ୍ତ୍ରାଦ୍ଯା ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ।। ୭୨.

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କର୍ମବେଦର ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଯୁକ୍ତ; ଆମେ ତିନିଜଣ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ଅଛୁ—ଏଠି କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ।

ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଥା ଵେଦା ବ୍ରହ୍ମ କର୍ମାଣି ଚାପ୍ଯୁତ । ଏତତ୍ ତ୍ରଯଂ ତ୍ଵେକମେଵ ନ ପୃଥଗ୍ ଭାଵଯେତ୍ ସୁଧୀଃ ।। ୭୨.

ମୁଁ ହିଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହିପରି ବେଦ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ କର୍ମ ମଧ୍ୟ; ଏହି ତିନିଟି ଏକାଏକି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏମାନେକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଯୋଽନ୍ଯଥା ଭାଵଯେଦେତତ୍ ପକ୍ଷପାତେନ ସୁଵ୍ରତ । ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରଂ ରୌରଵଂ ପାପପୂରୁଷଃ ।। ୭୨.

ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ତିନିଟିକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ, ପକ୍ଷପାତ କରି, ଭାବେ, ସେ ପାପୀ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଇଥାଏ।

ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଋଗ୍ଯଜୁଃ ସାମ ଏଵ ଚ । ନୈତସ୍ମିନ୍ ଭେଦମସ୍ଯାସ୍ତି ସର୍ଵେଷାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ।। ୭୨.

ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମ ବେଦ ମଧ୍ୟ; ଏଥିରେ କେହି ବିଭେଦ ନାହିଁ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ଚାନ୍ଯଦ୍ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତମ୍ । ଅପୂର୍ଵଭୂତଂ ସଲିଲେ ମଗ୍ନେନ ମୁନିପୁଂଗଵ ।। ୭୩.

ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଉ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଶୁଣ, ଯାହା ଜଳରେ ଡୁବିଥିବା ବେଳେ ଘଟିଥିଲା, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ବ୍ରହ୍ମାଣାଽହଂ ପୁରା ସୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରୋକ୍ତଶ୍ଚ ସୃଜ ଵୈ ପ୍ରଜାଃ । ଅଵିଜ୍ଞାନସମର୍ଥୋଽହଂ ନିମଗ୍ନଃ ସଲିଲେ ଦ୍ଵିଜ ।। ୭୩.

ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ଓ କହିଥିଲେ, 'ପ୍ରଜାମାନେକୁ ସୃଜନ କର'; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲି, ତେଣୁ ଜଳରେ ଡୁବିଗଲି, ଦ୍ବିଜ।

ତତ୍ର ଯାଵତ୍ କ୍ଷଣଂ ଚୈକଂ ତିଷ୍ଠାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଂ ପୁରୁଷଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ ପ୍ରଯତମାନସଃ ।। ୭୩.

ସେଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁଁ ଏକାଏକି ରହିଲି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଆକାରରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲି।

ତାଵଜ୍ଜଲାତ୍ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରଲଯାଗ୍ନିସମପ୍ରଭାଃ । ପୁରୁଷା ଦଶ ଚୈକଶ୍ଚ ତାପଯନ୍ତୋଂଶୁଭିର୍ଜଲମ୍ ।। ୭୩.

ତାପରେ ଜଳରୁ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଦଶ ଜଣ ଓ ଏକ ଜଣ ପୁରୁଷ ଉଠିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଜଳକୁ ତାପିଥିଲେ।

ମଯା ପୃଷ୍ଟାଃ କେ ଭଵନ୍ତୋ ଜଲାଦୁତ୍ତୀର୍ଯ ତେଜସା । ତାପଯନ୍ତୋ ଜଲଂ ଚେଦଂ କ୍ଵ ଵା ଯାସ୍ଯଥ ସଂଶତ ।। ୭୩.

ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି: 'ତମେ କିଏ, ଏହି ଜଳରୁ ତେଜରେ ଉଠିଛ? ଏହି ଜଳକୁ କାହିଁକି ତାପୁଛ? କେଉଁଠି ଯିବ, କହ।'

ଏଵମୁକ୍ତା ମଯା ତେ ତୁ ନୋଚୁଃ କିଂଚନ ସତ୍ତମାଃ । ଏଵମେଵ ଗତାସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ତେ ନରା ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵ ।। ୭୩.

ମୁଁ ଏପରି କହିଲାପରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷମାନେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏଭଳି ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ତତସ୍ତେଷାମନୁ ମହାପୁରୁଷୋଽତୀଵଶୋଭନଃ । ସ ତସ୍ମିନ୍ ମେଘସଂକାଶଃ ପୁଣ୍ଡରୀକନିଭେକ୍ଷଣଃ ।। ୭୩.

ସେମାନଙ୍କ ପରେ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ଆସିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ୱଳ, ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମ ପରି।