ଵରାହପୁରାଣମ୍

କୈଲାସଶ୍ରୃଙ୍ଗପ୍ରତିମାନି ତୀରେ - ଷ୍ଵନେକରତ୍ନୋତ୍ପଲସଂଚିତାନି । ଗୃହାଣି ଧନ୍ଯାଧ୍ଯୁଷିତାନି ନୀଚୈ - ରୁପାସିତାନି ଦ୍ଵିଜଦେଵଵିପ୍ରୈଃ ।। ୬୯.

ତୀରରେ କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ସଦୃଶ ଘରମାନେ ଥିଲେ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଧନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ବସୁଥିବା, ଦ୍ୱିଜ ଦେବ ଓ ବିପ୍ରମାନେ ପୂଜିଥିବା।

ପଦ୍ମାନି ଭୃଙ୍ଗାଵନତାନି ଚେଲୁ - ସ୍ତେଷାଂ ପୁନର୍ଗୁରୁଭାରାଦଜସ୍ତ୍ରମ୍ । ଜଲେଷୁ ଯେଷାଂ ସୁସ୍ଵରାସ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜାତି- ର୍ଵେଦୋଦିତାନାହ ଵିଚିତ୍ରମନ୍ତ୍ରାନ୍ ।। ୬୯.

ପଦ୍ମଗୁଡିକୁ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଭାରି ଦେଇ ତଳକୁ ଝୁକାଇଦେଇଥିଲେ, ସେଠି ସେମାନେ ସଦା ଡୋଳି ଚାଲିଥିଲେ; ପୋଖରୀରେ ମଧୁର କଣ୍ଠର ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦର ଅଦ୍ଭୁତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।

ସିତାବ୍ଜମାଲାର୍ଚିତଗାତ୍ରଵନ୍ତି ଵାସୋତ୍ତରୀଯାଣି ଖଗପ୍ରଵାରୈଃ । ସରାଂସ୍ଯନେକାନି ତଥା ଦ୍ଵିଜାସ୍ତୁ ପଠନ୍ତି ଯଜ୍ଞାର୍ଥଵିଧିଂ ପୁରାଣମ୍ ।। ୬୯.

ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଶୁଭ୍ର ପଦ୍ମମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଉପର ଅଂଶରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବହୁ ପକ୍ଷୀ ଦଳ ଘେରିଥିଲା; ଏମିତି ଅନେକ ପୋଖରୀରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞ ବିଧି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।

ଭ୍ରମନ୍ନହଂ ତେଷୁ ସରଃସ୍ଵପଶ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାନ୍ଯନେକାନି ସୁରାଙ୍ଗନାନାମ୍ । ଵିଦ୍ଯାଧରାଣାଂ ଚ ତଥୈଵ କନ୍ଯାଃ ସ୍ନାନାଯ ତଂ ଦେଶମୁପାଗତାଶ୍ଚ ।। ୬୯.

ମୁଁ ସେଠି ପୋଖରୀମାନେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଦେବାଙ୍ଗନା ଦଳ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଏଭଳି ଭାବେ ବିଦ୍ୟାଧର କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।

ତତଃ କଦାଚିଦ୍ ଭ୍ରମତା ନୃପୋତ୍ତମ ପ୍ରଦୃଷ୍ଟମନ୍ଯତ୍ସୁସରଃ ସୁତୋଯମ୍ । ପ୍ରାଗ୍ ଦୃଷ୍ଟମେକଂ ତୁ ତଥୈଵ ତୀରେ କୁଟୀଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ଯଥା ପୁରାଽହମ୍ ।। ୬୯.

ତାପରେ, ରାଜା, ମୁଁ ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ, ଆଉ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳର ପୋଖରୀ ଦେଖିଲି; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ତାହାର ତୀରରେ ଏକ କୁଟିର ଦେଖିଲି, ଯେପରି ଆଗରୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି।

ଯାଵତ୍ କୁଟୀଂ ତାଂ ପ୍ରଵିଶାମି ରାଜନ୍ ତପସ୍ଵିନଂ ତଂ ସ୍ଥିତମେକଦେଶେ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଭିଗମ୍ଯାଭିଵଦାମି ଯାଵତ୍ ସ୍ମଯନ୍ନୁଵାଚାପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ ।। ୬୯.

ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେଇ କୁଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲି, ଏବଂ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ସେ ତାପସଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସାମ୍ନା କଲି। ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ସମୟରେ, ସେ ହସି ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ କଥା କହିଲେ।

ତାପସ ଉଵାଚ । କିଂ ମାଂ ଵିପ୍ର ନ ଜାନୀଷେ ପ୍ରାଗ୍ଦୃଷ୍ଟମପି ସତ୍ତମ । ଯେନ ତ୍ଵଂ ମୂଢଵଲ୍ଲୋକମିମମପ୍ଯନୁପଶ୍ଯସି ।। ୬୯.

ତାପସ କହିଲେ: ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମୁଁ କିଏ ତାହା ଚିହ୍ନିପାରୁନାହାଁ, ଯଦ୍ୟପି ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଛ? କାହିଁକି ତୁମେ ଏହି ସଂସାରକୁ ମୂଢ଼ ଭଳି ଦେଖୁଛ?

ଦୃଷ୍ଟଂ ମତ୍କମିଦଂ ଦେଵୈର୍ଭୁଵନଂ ଯନ୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ । ତ୍ଵତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ମଯା ଲୋକୋ ଦର୍ଶିତଃ ସ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ।। ୬୯.

ଏହି ସଂସାର, ଯାହାକି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଛି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।

ସଂପଦଂ ପଶ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ମଦୀଯସ୍ଯ ମହାମୁନେ । ଦଧିକ୍ଷୀରଵହା ନଦ୍ଯସ୍ତଥା ସର୍ପିର୍ମଯାନ୍ ହ୍ରଦାନ୍ ।। ୬୯.

ହେ ମହାମୁନି, ମୋ ସଂସାରର ସମ୍ପଦ ଦେଖ; ଦହି ଓ ଦୁଧ ଭରିଥିବା ନଦୀ, ଏବଂ ଘିଅ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦ ଅଛି।

ଗୃହାଣାଂ ହେମରତ୍ନାନାଂ ସ୍ତମ୍ଭାନ୍ ହେମମଯାନ୍ ଗୃହେ । ରତ୍ନୋତ୍ପଲଚିତାଂ ଭୂମିଂ ପଦ୍ମରାଗସମପ୍ରଭାମ୍ । ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାଢ୍ଯାଂ ସେଵିତାଂ ଯକ୍ଷକିନ୍ନରୈଃ ।। ୬୯.

ଏଠାରେ ସୁନା ଓ ରତ୍ନର ତୟାରି ଘରର ସ୍ତମ୍ଭ, ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ପଦ୍ମରାଗ ପଥର ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଭୂମି, ପାରିଜାତ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା, ଯକ୍ଷ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଯେଉଁଠି ଘୁଞ୍ଚିବା କରନ୍ତି, ସେ ଭୂମି ଦେଖ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ତାପସେନ ନରାଧିପ । ଵିସ୍ମଯାପନ୍ନହୃଦଯସ୍ତମେଵାହଂ ତୁ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ ।। ୬୯.

ସେ ତାପସ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମୋର ହୃଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି।

ଭଗଵଂସ୍ତଵ ଲୋକୋଽଯଂ ସର୍ଵଲୋକଵରୋତ୍ତମଃ । ସର୍ଵଲୋକା ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ରାଦିସଂସ୍ଥିତାଃ ।। ୬୯.

ହେ ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କ ସଂସାର ସମସ୍ତ ସଂସାର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସଂସାର ଦେଖିଛି।

ଅଯଂ ତ୍ଵପୂର୍ଵୋ ଲୋକୋ ମେ ପ୍ରତିଭାତି ତପୋଧନ । ସଂପଦୈଶ୍ଵର୍ଯତେଜୋଭିର୍ହର୍ମ୍ଯରତ୍ନଚଯୈସ୍ତଥା ।। ୬୯.

କିନ୍ତୁ ଏହି ସଂସାର ମୋ ପାଖରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂତନ ଲାଗୁଛି, ହେ ତପସ୍ଵୀ, ଏଠାରେ ସମ୍ପଦ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ତେଜ ଓ ରତ୍ନର ମହଲ ଅଛି।

ସରୋଭିଃ ସୂଦକୈଃ ପୁଣ୍ଯୈର୍ଜଲଜୈଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ । ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତମିଦଂ ଲୋକଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ତେ ମୁନେ ।। ୬୯.

ପବିତ୍ର ହ୍ରଦ, ସୁଧା ଜଳର ପୋଖରୀ ଓ ବିଶେଷ କରି ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସଂସାର ମୁଁ ଦେଖିଛି, ହେ ମୁନି।

ଇତ୍ଥଂଭୂତଂ କଥଂ ଲୋକୋ ଭଵାଂଶ୍ଚେତ୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । କଥଯସ୍ଵୈତସ୍ଯ ହେତୁଂ ମେ କଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ମୁନିପୁଂଗଵ ।। ୬୯.

ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ସଂସାର କିପରି ହେଲା, ଏବଂ ଆପଣ ଏଠି କିପରି ବସିଛନ୍ତି? ଏହାର କାରଣ କହନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆପଣ କିଏ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ?

କଥମିଲାଵୃତେ ଵର୍ଷେ ସରସ୍ତୀରେ ମହାମୁନେ । ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ସୋଽହଂ ତ୍ଵଂ ସରସ୍ତତ୍ ସା କୁଟୀ ମୁନେ । ହେମହର୍ମ୍ଯାକୁଲେ ଲୋକେ କିଂ ଵା ସ୍ଥାନଂ ତୁ ତେ କୁଟିଃ ।। ୬୯.

ହେ ମହାମୁନି, ମୁଁ କିପରି ଇଲାବୃତ ଭୂମିରେ ଏକ ହ୍ରଦ ତଟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି? ସେ ହ୍ରଦ, ସେ କୁଟିର—ଏହି ସୁନାର ମହଲରେ ଆପଣଙ୍କର ସ୍ଥାନ କଣ?

ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଭଗଵାତ୍ ମଯାଽସୌ ମୁନିପୁଂଗଵଃ । ପ୍ରାହ ମହ୍ଯଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଯତ୍ ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତଚ୍ଛୃଣୁ ।। ୬୯.

ମୁଁ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେହିପରି କଥା କହିଲେ। ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହା ଶୁଣ।

ତାପସ ଉଵାଚ । ଅହଂ ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ଜଲରୂପୀ ସନାତନଃ । ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ।। ୬୯.

ତାପସ କହିଲେ: ମୁଁ ସେଇ ନାରାୟଣ, ଜଳର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ସନାତନ ଦେବତା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ତିନି ଲୋକ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଆବୃତ।

ଯା ସା ତ୍ଵାପ୍ଯାକୃତିସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନଃ । ସୋଽହଂ ଵରୁଣ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵଯଂ ନାରାଯଣଃ ପରଃ ।। ୬୯.

ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଆକୃତି ଦେଖିଛ, ସେହି ପରମେଷ୍ଠି ମୋତେ ଭଲି ଦେଖିଛ। ମୁଁ ଭଳି ଭାବରେ ବରୁଣ ଭାବରେ ପରିଚିତ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ସେଇ ପରମ ନାରାୟଣ।

ତ୍ଵଯା ଚ ସପ୍ତ ଜନ୍ମାନି ଅହମାରାଧିତଃ ପୁରା । ତେନ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଶେଽପି ତ୍ଵମେକସ୍ତ୍ଵଭିଲକ୍ଷିତଃ ।। ୬୯.

ପୂର୍ବେ, ତୁମେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ଧରି ମୋତେ ଉପାସନା କରିଥିଲ। ଏହି କାରଣରୁ, ତିନି ଲୋକ ନାଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କେବଳ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଥିଲି।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ନିଦ୍ରାମୀଲିତଲୋଚନଃ । ପତିତୋଽହଂ ଧରାପୃଷ୍ଠେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ ।। ୬୯.

ସେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମୋର ଚକ୍ଷୁ ନିଦ୍ରାରେ ଭାରି ହୋଇ, ମୁଁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲି, କିନ୍ତୁ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁନି ଉଠିପଡ଼ିଲି।

ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯାମ୍ଯହଂ ରାଜନ୍ ତମୃଷିଂ ତଚ୍ଚ ଵୈ ପୁରମ୍ । ତାଵନ୍ମେରୁଗିରେର୍ମୂର୍ଧ୍ନିଂ ପଶ୍ଯାମ୍ଯାତ୍ମାନମାତ୍ମନା ।। ୬୯.

ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେଖୁଥିଲି, ସେ ଋଷି ଓ ସେଇ ପୁରୀକୁ ଦେଖିଲି; ତାପରେ ମୁଁ ନିଜ ଦେହରେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ନିଜକୁ ଦେଖିଲି।

ସମୁଦ୍ରାନ୍ ସପ୍ତ ପଶ୍ଯାମି ତଥୈଵ କୁଲପର୍ଵତାନ୍ । ସପ୍ତଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ପାର୍ଥିଵ ।। ୬୯.

ମୁଁ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର, ପ୍ରମୁଖ ପର୍ବତମାଳା ଏବଂ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଲି, ହେ ନରପତି।

ଅଦ୍ଯାପି ତଂ ଲୋକଵରଂ ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତିଷ୍ଠାମି ସୁଵ୍ରତ । କଦା ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯେଽଥ ତଂ ଲୋକମିତି ଚିନ୍ତାପରୋଽଭଵମ୍ ।। ୬୯.

ହେ ସୁବ୍ରତ, ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ଭାବି ଧ୍ୟାନ କରୁଛି; 'କେବେ ମୁଁ ସେଇ ଲୋକକୁ ପାଇବି?' ବୋଲି ଚିନ୍ତାରେ ଲଗି ରହିଲି।

ଏଵଂ ତେ କୌତୁକଂ ରାଜନ୍ କଥିତଂ ପରମେଷ୍ଠିନଃ । ଯଦ୍ ଵୃତ୍ତଂ ମମ ଦେହେ ତୁ କିମନ୍ଯଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି ।। ୬୯.

ଏଭଳି, ରାଜା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ମୋ ଦେହରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ସେସବୁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏଠାରୁ ଅନ୍ୟ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । ଭଗଵନ୍ କିଂ କୃତଂ ଲୋକଂ ତ୍ଵଯା ତମନୁପଶ୍ଯତା । ଵ୍ରତଂ ତପୋ ଵା ଧର୍ମୋ ଵା ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ମୁନେ ।। ୭୦.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ତୁମେ ସେଇ ଲୋକକୁ ଦେଖିନଥିବାବେଳେ କ'ଣ କରିଥିଲ? ସେଠାକୁ ପାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଧର୍ମ କରିଥିଲ କି?

ଅନାରାଧ୍ଯ ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୋ ଲୋକାନ୍ କାମଯେଦ୍ ବୁଧଃ । ଆରାଧିତେ ହରୌ ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ କରତଲେଽଭଵନ୍ ।। ୭୦.

ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିନଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ କେହି ଲୋକମାନେ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିପାରିବେ? ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମାନେ ହାତରେ ଥିବା ପରି ମିଳିଯାନ୍ତି।

ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମଯା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ । ଆରାଧିତୋ ଵର୍ଷଶତଂ କ୍ରତୁଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ ।। ୭୦.

ଏହିପରି ଭାବି, ରାଜା, ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶତବର୍ଷ ଧରି ବହୁ ଦାନ ଦେଇ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରି ପୂଜା କରିଥିଲି।

ତତଃ କଦାଚିଦ୍ ବହୁନା କାଲେନ ନୃପନନ୍ଦନ । ଯଜତୋ ମମ ଦେଵେଶଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ଆହୂତା ଆଗତା ଦେଵାଃ ସମମେଵ ସଵାସଵାଃ ।। ୭୦.

ତାପରେ, ରାଜପୁତ୍ର, ବହୁ ସମୟ ପରେ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତ୍ତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲି, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ ଏକାଠି ଆସିଥିଲେ।