ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରମୋ ଦେଵୋ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ନୃପସତ୍ତମ । ନ ଚ ଵେଦକ୍ରିଯାହୀନଃ ପଶ୍ଯତେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୬୭.

ହେ ରାଜା, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ଦେବତା; ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଆଚାର ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । ଯୋଽସୌ ପରାପରୋ ଦେଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଗତୋ ମୁନେ । ଚତୁର୍ଯୁଗେ ତ୍ଵସୌ କୀଦୃଗ୍ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୬୮.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ କହିଲେ: ହେ ମୁନି, ସେଇ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ପରାପର ଦେବତା, ଚାରିଯୁଗରେ ସେ କିପରି ଜଣାଯିବେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର?

ଯୁଗେ ଯୁଗେ କ ଆଚାରୋ ଵର୍ଣାନାଂ ଭଵିତା ମୁନେ । କଥଂ ଚ ଶୁଦ୍ଧିର୍ଵିପ୍ରାଣାମନ୍ଯସ୍ତ୍ରୀସଂକରୈର୍ମୁନେ ।। ୬୮.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ହେ ମୁନି, ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣମାନେ କେମିତି ଆଚରଣ କରିବେ? ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ଜନୀ ସହ ମିଶ୍ରଣ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିପରି ପବିତ୍ର ରହିପାରିବେ?

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । କୃତେ ଯୁଗେ ମହୀ ଦେଵୈର୍ଭୁଜ୍ଯତେ ଵେଦକର୍ମଣା । ଯଜଦ୍ଭିରସୁରୈସ୍ତ୍ରେତାଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଦେଵୈଶ୍ଚ ସତ୍ତମ ।। ୬୮.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: କୃତ ଯୁଗରେ ଦେବତାମାନେ ବେଦ ଆଚାର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଏହିଭଳି ଭୋଗ କରନ୍ତି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଦ୍ଵାପରେ ସତ୍ତ୍ଵରଜସୀ ବହୁଲେ ନୃପସତ୍ତମ । ଯାଵଦ୍ ଧର୍ମସୁତୋ ରାଜା ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାମତେ ।। ୬୮.

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ହେ ରାଜା, ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ରଜସ୍ ଅଧିକ ଥାଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ହେ ମହାମତି।

ତତସ୍ତମଃ ପ୍ରଭଵିତା କଲିରୂପୋ ନରେଶ୍ଵର । ତସ୍ମିନ୍ କଲୌ ଵର୍ତ୍ତମାନେ ସ୍ଵମାର୍ଗାଚ୍ଚ୍ଯଵତେ ଦ୍ଵିଜଃ ।। ୬୮.

ତାପରେ, କଳି ରୂପେ ଅନ୍ଧକାର ବ୍ୟାପିଯିବ, ହେ ନରେଶ୍ୱର; ସେ କଳିଯୁଗରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ମାର୍ଗରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବେ।

ରାଜାନୋ ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚ ପ୍ରାଯଶୋ ହୀନଜାତଯଃ । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ଯଶୌଚଵିଵର୍ଜିତାଃ ।। ୬୮.

ରାଜା, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଅଧିକାଂଶ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ହେବେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତା ରହିବ ନାହିଁ।

ଅଗମ୍ଯାଗମନଂ ତତ୍ର କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଦ୍ଵିଜାତଯଃ । ଅନୃତଂ ଚ ଵଦିଷ୍ଯନ୍ତି ଵେଦମାର୍ଗବହିଷ୍କୃତାଃ । ଵିଵାହାଂଶ୍ଚ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ସଗୋତ୍ରାନସମାଂସ୍ତଥା ।। ୬୮.

ସେଠି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନୁଚିତ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ମିଥ୍ୟା କହିବେ, ବେଦ ମାର୍ଗରୁ ବାହାରିଯିବେ, ଏବଂ ସମାନ ଗୋତ୍ର ଓ ଅସମାନ ଲୋକଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବେ।

ରାଜାନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ହିଂସ୍ଯୁର୍ଵିତ୍ତଲୋଭାନ୍ଵିତାଃ ଶଠାଃ । ଅନ୍ତ୍ଯଜା ଅପି ଵୈଶ୍ଯତ୍ଵଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ପଣେ ରତାଃ । ଅଭିମାନିନୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଶୂଦ୍ରଜାତିଷୁ ଗର୍ଵିତାଃ ।। ୬୮.

ରାଜାମାନେ ଧନଲୋଭ ଓ ଚତୁର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେ; ଅନ୍ତ୍ୟଜମାନେ ବି ବୈଶ୍ୟ ଭାବ ଧାରଣ କରି ବ୍ୟବସାୟରେ ମନ ଲଗାଇବେ; ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମରେ ଅଭିମାନ ଓ ଗର୍ବ ଆସିବ।

ସର୍ଵାଶିନୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ଶୌଚଵର୍ଜିତାଃ । ସୁରା ପେଯମିତି ପ୍ରାହୁଃ ସତ୍ଯଶୌଚଵିଵର୍ଜିତାଃ ।। ୬୮.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସବୁକିଛି ଖାଇବେ, ପବିତ୍ରତା ଛାଡିଦେବେ; ସେମାନେ କହିବେ ଯେ ମଦ୍ୟପାନ କରିବା ଚାଲିବ, ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତା ଅଭାବରେ ରହିବେ।

ତତୋ ଵିନଶ୍ଯତେ ଲୋକୋ ଵର୍ଣଧର୍ମଶ୍ଚ ନଶ୍ଯତେ ।। ୬୮.

ତାପରେ ସଂସାର ନଷ୍ଟ ହେବ, ଏବଂ ବର୍ଣ୍ଣର ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । ଅଗମ୍ଯାଗମନଂ କୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋଽପି ଵା । ଶୂଦ୍ରୋଽପି ଶୁଦ୍ଧ୍ଯତେ କେନ କିଂ ଵାଽଗମ୍ଯଂ ତୁ ଶଂସ ମେ ।। ୬୮.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ପଚାରିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ, କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଅନୁଚିତ ଜନ୍ୟ ନାରୀ ସହ ଯଦି ସମ୍ପର୍କ କରେ, ତେବେ ସେ କେମିତି ପବିତ୍ର ହେବେ? ଏବଂ କେଉଁ ନାରୀମାନେ ଅନୁଚିତ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି? ମୋତେ କୁହ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଚାତୁର୍ଗାମୀ ଭଵେଦ୍ ଵିପ୍ରସ୍ ତ୍ରିଗାମୀ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଭଵେତ୍ । ଦ୍ଵିଗାମୀ ତୁ ଭଵେଦ୍ ଵୈଶ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ର ଏକଗମଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୬୮.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାରି ପ୍ରକାର ନାରୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରିପାରିବେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ତିନି ପ୍ରକାର, ବୈଶ୍ୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର, ଏବଂ ଶୂଦ୍ର କେବଳ ଏକ ପ୍ରକାର ନାରୀ ସହ।

ଅଗମ୍ଯାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ପ୍ରାହୁଃ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ନରେଶ୍ଵର । କ୍ଷତ୍ରାଣୀଂ ଚୈଵ ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଵୈଶ୍ଯାଂ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ପାର୍ଥିଵ । ଅଧମସ୍ଯୋତ୍ତମା ନାରୀ ଅଗମ୍ଯା ମନୁରବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୬୮.

ହେ ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ବୈଶ୍ୟ ପାଇଁ କ୍ଷତ୍ରିୟାଣୀ, ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ବୈଶ୍ୟା ଅନୁଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ମନୁ କହିଛନ୍ତି, ନିମ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣର ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ବର୍ଣ୍ଣର ନାରୀ ଅନୁଚିତ।

ମାତା ମାତୃଷ୍ଵସା ଶ୍ଵଶ୍ରୂର୍ଭାତୃପତ୍ନୀ ଚ ପାର୍ଥିଵ । ସ୍ନୁଷା ଚ ଦୁହିତା ଚୈଵ ମିତ୍ରପତ୍ନୀ ସ୍ଵଗୋତ୍ରଜା ।। ୬୮.

ମାଆ, ମାମୁଁ, ଶ୍ୱଶୁରୀ, ଭାଉଣ୍ଡିଆ, ସ୍ନୁଷା, ଝିଅ, ବନ୍ଧୁର ଜଣେଇ, ଏବଂ ନିଜ ଗୋତ୍ରର ନାରୀ—

ରାଜଜାଯାଽଽତ୍ମଜା ଚୈଵ ଅଗମ୍ଯା ମୁଖ୍ଯତଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ରଜକାଦିଷୁ ଚାନ୍ଯାଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରିଯୋଽଗମ୍ଯାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ । ଅଗମ୍ଯାଗମନଂ ଚୈତତ୍ କୃତଂ ପାପାଯ ଜାଯତେ ।। ୬୮.

ରାଜାଙ୍କର ଜଣେଇ କିମ୍ବା ଝିଅ, ଏବଂ ଧୋବିଆଦି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଅନୁଚିତ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି। ଏମିତି ନାରୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରିବା ପାପ।

ଵିଯୋନିଗମନାଯାଶୁ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଭଵତ୍ଯଲମ୍ । ଶେଷସ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧିରେଷୈଵ ପ୍ରାଣାଯାମଶତଂ ଭଵେତ୍ ।। ୬୮.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣର ନାରୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରେ, ତେବେ ଭୟଙ୍କର ଅପବିତ୍ରତା ହୁଏ; ଅନ୍ୟମାନେ ଶତ ପ୍ରାଣାୟାମ କଲେ ପବିତ୍ର ହେଇପାରନ୍ତି।

ବହୁନାଽପି ହି କାଲେନ ଯତ୍ ପାପଂ ସମୁପାର୍ଜିତମ୍ । ଵର୍ଣସଂକରସଂଗତ୍ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣେନ ନରର୍ଷଭ ।। ୬୮.

ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେତେବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣର ସହ ମିଶିଥାଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଯେତେ ପାପ ସଂଚିତ ହୁଏ, ସେଥିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।

ଦଶପ୍ରଣଵଗାଯତ୍ରୀଂ ପ୍ରାଣାଯାମଶତୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ । ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଯାଃ କିଂ ପୁନଃ ଶେଷପାତକୈଃ ।। ୬୮.

ଦଶ ପ୍ରଣବ ସହିତ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତିନି ଶତ ପ୍ରାଣାୟାମ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ତେବେ ଅନ୍ୟ ଛୋଟ ପାପରେ କିଏ କଥା କରିବ।

ଅଥଵା ପରରୂପଂ ଯୋ ଵେଦ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଂଗଵଃ । ଵେଦାଧ୍ଯାଯୀ ପାପଶତୈଃ କୃତୈରପି ନ ଲିପ୍ଯତେ ।। ୬୮.

ନଥିଲେ ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଶତଶଃ ପାପ କଲେ ମଧ୍ୟ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।

ସ୍ମରନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପଠନ୍ ଵେଦଂ ଦଦଦ୍ ଦାନଂ ଯଜନ୍ ହରିମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୁଦ୍ଧ ଏଵାସ୍ତେ ଵିରୁଦ୍ଧମପି ତାରଯେତ୍ ।। ୬୮.

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ବେଦ ପଢି, ଦାନ ଦେଇ, ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପବିତ୍ର ରହନ୍ତି, ଏବଂ ବିପରୀତ ଲୋକମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି।

ଏତତ୍ ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ ପୃଷ୍ଟୋଽହଂ ତ୍ଵଯା ନୃପ । ମନ୍ଵାଦିର୍ଭିର୍ଵିସ୍ତରଶଃ କଥ୍ଯତେ ଯେନ ପାର୍ଥିଵ । ସମାସତସ୍ତେନ ମଯା କଥିତଂ ତେ ନୃପୋତ୍ତମ ।। ୬୮.

ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେ ସବୁ କଥା ମୁଁ କୁହିଦେଲି। ମନୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେଥିରେ ସାରାଂଶ ତୁମକୁ କହିଲି।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । ଭଗଵନ୍ ତ୍ଵଚ୍ଛରୀରେ ତୁ ଯଦ୍ ଵୃତ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ଚିରଜୀଵୀ ଭଵାଂସ୍ତନ୍ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ସତ୍ତମ ।। ୬୯.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ଯାହା କିଛି ଘଟିଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଥିବା ଦ୍ୱାରା, ମୋତେ ସେ କଥା କହିବେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ମଚ୍ଛରୀରମିଦଂ ରାଜନ୍ ବହୁକୌତୂହଲାନ୍ଵିତମ୍ । ଅନେକକଲ୍ପସଂସ୍ଥାଯି ଵେଦଵିଦ୍ଯାଵିଶୋଧିତମ୍ ।। ୬୯.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ମୋ ଏହି ଶରୀର ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ଅନେକ କଳ୍ପ ଧରି ଅବିଚଳିତ ରହିଛି, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି।

ଅଟନ୍ ମହୀମହଂ ସର୍ଵାଂ ଗତଵାନସ୍ମି ପାର୍ଥିଵ । ଇଲାଵୃତଂ ମହାଵର୍ଷଂ ମେରୋଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ।। ୬୯.

ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଘୁରିଛି, ହେ ରାଜା, ଏବଂ ମେରୁ ପାଖରେ ଥିବା ବଡ଼ ଦେଶ ଇଲାବୃତକୁ ଯାଇଛି।

ତତ୍ର ରମ୍ଯଂ ସରୋ ଦୃଷ୍ଟଂ ତସ୍ଯ ତୀରେ ମହାକୁଟୀ । ତତ୍ରୋପଵାସଶିଥିଲଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ତାପସମ୍ । ଅସ୍ଥିଚର୍ମାଵଶେଷଂ ତୁ ଚୀରଵଲ୍କଲଧାରିଣମ୍ ।। ୬୯.

ସେଠାରେ ମୁଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହ୍ରଦ ଦେଖିଲି, ତାହାର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା; ସେଠାରେ ଉପବାସରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିବା, ଚର୍ମ ଓ ହାଡ଼ ମାତ୍ର ଥିବା, ଚୀର ଓ ବଲ୍କଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ତାପସକୁ ଦେଖିଲି।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟୃଵାଽହଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ କ ଏଷ ନୃପସତ୍ତମ । ଵିଶ୍ଵାସ୍ଯ ପ୍ରତିପତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଵିଧେଯଂ ମେ ନରୋତ୍ତମ ।। ୬୯.

ସେ ତାପସଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କଲି: 'ଏହେ କିଏ?' ତାଙ୍କର ଭରସା ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ କଣ କରିବି, ଭାବିଲି।

ଏଵଂ ଚିତ୍ତଯତୋ ମହ୍ଯଂ ସ ମାଂ ପ୍ରାହ ମହାମୁନିଃ । ସ୍ଥୀଯତାଂ ସ୍ଥୀଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାତିଥ୍ଯଂ କରଵାଣି ତେ ।। ୬୯.

ମୁଁ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ମହାମୁନି ମୋତେ କହିଲେ, 'ରୁହ, ରୁହ! ଏଠାରେ ରୁହ, ମୁଁ ତୋତେ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଉଛି।'

ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽହଂ କୁଟୀଂ ତୁ ତାମ୍ । ତାଵତ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଵିପ୍ରଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତମିଵ ତେଜସା ।। ୬୯.

ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ସେଇ କୁଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲି; ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନି ଏମିତି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଜ୍ୱାଳା ଲାଗିଛି।