ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ କୃତେ ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯୋ ଲଭେଦ୍ ରାଜ୍ଯଂ ନ ସଂଶଯଃ । ଅଵିଦ୍ଯୋ ଲଭତେ ଵିଦ୍ଯାଂ ଭୀତଃ ଶୌର୍ଯଂ ଚ ଵିଦନ୍ତି ।। ୬୪.

ଏଭଳି କରିଲେ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାଜ୍ୟ ପୁନି ପାଇଥାଏ; ଅଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ, ଭୟଭୀତ ଲୋକ ଶୌର୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୁଏ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ସାର୍ଵଭୌମଵ୍ରତଂ ଚାନ୍ଯତ୍ କଥଯାମି ସମାସତଃ । ଯେନ ସମ୍ଯକ୍କୃତେନାଶୁ ସାର୍ଵଭୌମୋ ନୃପୋ ଭଵେତ୍ ।। ୬୫.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ସାର୍ବଭୌମ ବ୍ରତ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି, ଯାହା ଠିକ୍ ଭାବେ କରିଲେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଶାସନ କରିପାରିବେ।"

କାର୍ତିକସ୍ଯ ତୁ ମାସସ୍ଯ ଦଶମୀ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷିକା । ତସ୍ଯାଂ ନକ୍ତାଶନୋ ନିତ୍ଯଂ ଦିକ୍ଷୁ ଶୁଦ୍ଧବଲିଂ ହରେତ୍ ।। ୬୫.

କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦଶମୀ ତିଥିରେ ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ଖାଇବା ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଦ୍ଧ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ଵିଚିତ୍ରୈଃ କୁସୁମୈର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍ । ଦିଶାଂ ତୁ ପ୍ରାର୍ଥନାଂ କୁର୍ଯାନ୍ ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ସୁଵ୍ରତଃ । ସର୍ଵା ଭଵନ୍ତ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତୁ ମମ ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି ।। ୬୫.

ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିସହିତ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପୂଜା କରି, ପରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦିଗମାନେକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ: 'ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ସଫଳତା ଦିଅନ୍ତୁ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ବଲିଂ ତାସୁ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶୁଦ୍ଧେନ ଚେତସା । ତତୋ ରାତ୍ରୌ ତୁ ଭୁଞ୍ଜୀତ ଦଧ୍ଯନ୍ନଂ ତୁ ସୁସଂସ୍କୃତମ୍ ।। ୬୫.

ଏଭଳି କହି ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ବଳି ଦେଇ, ପରେ ରାତିରେ ଭଲ ଭାବରେ ପକାଯାଇଥିବା ଦହି ଭାତ ଖାଇବା ଉଚିତ।

ପୂର୍ଵଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଯଥେଷ୍ଟଂ ତୁ ଏଵଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ନୃପ । ଯଃ କରୋତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ଦିଗ୍ଵିଜଯୋ ଭଵେତ୍ ।। ୬୫.

ପୂର୍ବରୁ ଓ ପରେ, ଇଚ୍ଛାମତେ, ଏଭଳି ପୂରା ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ କରେ, ସେ ଦିଗ୍ବିଜୟ ଲାଭ କରିଥାଏ।

ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ତୁ ଯତ୍ନେନ ନରଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯଥାଵିଧି । ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷାଦାରଭ୍ଯାବ୍ଦଂ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ତଦ୍ ଵ୍ରତ ଧନଦସ୍ଯେଷ୍ଟଂ କୃତଂ ଵିତ୍ତଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ।। ୬୫.

ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସାବଧାନ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ, ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପୂରା ବର୍ଷ ଯାଏଁ। ଏହି ବ୍ରତ ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏହା କରିଲେ ଧନ ମିଳେ।

ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନିରାହାରୋ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଦ୍ଵାଦଶୀଦିନେ । ଶୁକ୍ଲେ ଵାଽପ୍ଯଥଵା କୃଷ୍ଣେ ତଦ୍ ଵ୍ରତଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ମହତ୍ ।। ୬୫.

ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ ରଖି ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଖାଏ, ଶୁକ୍ଳ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଯେଉଁହେଉ, ସେ ବଡ଼ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରତ କରିଥାଏ।

ଏଵଂ ଚୀର୍ଣ ସୁଘୋରାଣି ହନ୍ତି ପାପାନି ରପାର୍ଥିଵ । ତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ତୁ ନକ୍ତେନ ଧର୍ମଵ୍ରତମଥୋଚ୍ଯତେ ।। ୬୫.

ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ବ୍ରତଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁଠି ନିୟମରେ କରାଯାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ ରାତିରେ ଖାଇ ଧର୍ମବ୍ରତ କରାଯାଏ।

ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଫାଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ତଥାରଭ୍ଯ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ରୌଦ୍ରଂ ଵ୍ରତଂ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଵିଶେଷତଃ । ମାଘମାସାଦଥାରଭ୍ଯ ପୂର୍ଣଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ନୃପ ।। ୬୫.

ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଆରମ୍ଭ କରିଥାନ୍ତି; ମାଘ ମାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ବିଶେଷ ଭାବେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବ୍ରତ ପୂରା ବର୍ଷ ଯାଏଁ କରାଯାଏ।

ଇନ୍ଦୁଵ୍ରତଂ ପଞ୍ଚଦଶ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲାଯାଂ ନକ୍ତଭୋଜନମ୍ । ପିତୃଵ୍ରତମମାଵାସ୍ଯାମିତି ରାଜନ ତଥେରିତମ୍ ।। ୬୫.

ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପଂଚଦଶୀ ଦିନ ଇନ୍ଦୁବ୍ରତ ରାତିରେ ଭୋଜନ କରି କରାଯାଏ; ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ପିତୃବ୍ରତ କରାଯାଏ, ରାଜା, ଏହିପରି ନିୟମ।

ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ ଵର୍ଷାଣି ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ନୃପ । ତିଥିଵ୍ରତାନି କସ୍ତସ୍ଯ ଫଲଂ ଵ୍ରତପ୍ରମାଣତଃ ।। ୬୫.

ଯିଏ ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରବ୍ରତ ପଞ୍ଚ ବା ଦଶ ବର୍ଷ ଯାଏଁ କରେ, ରାଜା, ବ୍ରତର ମାପ ଅନୁଯାୟୀ ସେ କେତେ ଫଳ ପାଏ?

ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ତ୍ରାଣି ରାଜସୂଯଶତାନି ଚ । ଯଷ୍ଟାନି ତେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କଲ୍ପୋକ୍ତାଃ କ୍ରତଵସ୍ତଥା ।। ୬୫.

ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଉକ୍ତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରତୁଗୁଡ଼ିକ, ସେ ଏହି ବ୍ରତ କରିଲେ ସମସ୍ତ କରିଥାଏ।

ଏକମେଵ କୃତଂ ହନ୍ତି ଵ୍ରତଂ ପାପାନି ନିତ୍ଯଶଃ । ଯଃ ପୁନଃ ସର୍ଵମେତଦ୍ଧି କୁର୍ଯାନ୍ନରଵରାତ୍ମଜ । ସ ଶୁଦ୍ଧୋ ଵିରଜୋ ଲୋକାନାପ୍ନୋତି ସକଲଂ ନୃପ ।। ୬୫.

ଏକଥର ମାତ୍ର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କଲେ ସେହି ବ୍ରତ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ପାପ ସଦା ଲାଗି ରହେ। କିନ୍ତୁ, ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ଯେଉଁଠି ଏହି ସବୁ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ପାପର ଦାଗ ମିଟିଯାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ହେ ରାଜା।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । ଆଶ୍ଚର୍ଯଂ ଯଦି ତେ କିଂଚିଦ୍ ଵିଦିତଂ ଦୃଷ୍ଟମେଵ ଵା । ତନ୍ମେ କଥଯ ଧର୍ମଜ୍ଞ ମମ କୌତୂହଲଂମହତ୍ ।। ୬୬.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ କହିଲେ: ତୁମେ ଯଦି କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଜାଣିଛ, କିମ୍ବା ଦେଖିଛ, ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମୋର ବଡ଼ ଆଗ୍ରହ ଅଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତୋ ଭଗଵାନେଷ ଏଵ ଜନାର୍ଦନଃ । ତସ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯାଣି ଦୃଷ୍ଟାନି ବହୂନି ଵିଵିଧାନି ଵୈ ।। ୬୬.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସ୍ୱୟଂ ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମାର ମୂଳ। ତାଙ୍କର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଛି।

ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ଗତଃ ପୂର୍ଵଂ ନାରଦଃ କିଲ ପାର୍ଥିଵ । ସୋଽପଶ୍ଯଚ୍ଛଙ୍ଖଚକ୍ରାବ୍ଜାନ୍ ପୁରୁଷାଂସ୍ତିଗ୍ମତେଜସଃ ।। ୬୬.

ପୂର୍ବେ ଏକଥର, ହେ ରାଜା, ନାରଦ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।

ଅଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରେଷ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ । ଚିନ୍ତାଽଭୂତ୍ତସ୍ଯତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୋଽସ୍ମିନ୍ଵିଷ୍ଣୁରିତି ପ୍ରଭୁଃ ।। ୬୬.

ସେ ଭାବିଲେ—'ଏହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଏହିଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହିଁ ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ'। କିନ୍ତୁ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ବିଷ୍ଣୁ?'

ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତା କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୋ । ଆରାଧଯାମି ଚ କଥଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍ ।। ୬୬.

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭାବିଲା—'ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜିବି?'

ଯେନ ଵେଦ୍ମି ପରଂ ତେଷାଂ ଦେଵୋ ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଦଧ୍ଯୌ ସ ତଂ ଦେଵଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୬୬.

'ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବ ନାରାୟଣ, କିପରି ଜାଣିପାରିବି?'—ଏଭଳି ଭାବି ସେ ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।

ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ସାଗ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମସୁତସ୍ତଦା । ଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵୋଽସୌ ପରିତୋଷଂ ଜଗାମ ହ ।। ୬୬.

ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ଧ୍ୟାନ କଲେ। ତାହାରେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତ୍ଵଂ ଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମସୁତ ବ୍ରୂହି କିଂ ତେ ଦଦ୍ମି ମହାମୁନେ ।। ୬୬.

ପ୍ରଭୁ ଦୟାଭାବରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି କହିଲେ: 'ହେ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର, ତୁମେ କ'ଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, କହ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି, ହେ ମହାମୁନି।'

ନାରଦ ଉଵାଚ । ସହସ୍ତ୍ରମେକଂ ଵର୍ଷାଣାଂ ଧ୍ଯାତସ୍ତ୍ଵଂ ଭୁଵନେଶ୍ଵର । ତ୍ଵତ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ଯେନ ତଦ୍ ବ୍ରୂହି ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋଽସି ମେଽଚ୍ଯୁତ ।। ୬୬.

ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ ଭୂବନେଶ୍ୱର, ମୁଁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଛି। ଯଦି ଆପଣ ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି, ତାହା କୁହନ୍ତୁ।'

ଦେଵଦେଵ ଉଵାଚ । ପୌରୁଷଂ ସୂକ୍ତମାସ୍ଥାଯ ଯେ ଯଜନ୍ତି ଦ୍ଵିଜାସ୍ତୁ ମାମ୍ । ସଂହିତାମାଦ୍ଯମାସ୍ଥାଯ ତେ ମାଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତି ନାରଦ ।। ୬୬.

ଦେବଦେବ କହିଲେ: 'ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପୁରୁଷସୂକ୍ତ ଅନୁସରଣ କରି ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ପ୍ରାଚୀନ ସଂହିତା ଅନୁସାରେ ଚଳନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ, ହେ ନାରଦ।'

ଅଲାଭେ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଚରାତ୍ରୋଦିତେନ ହ । ମାର୍ଗେଣ ମାଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତେ ତେ ମାଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ ।। ୬୬.

ଯଦି ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ, ତେବେ ପଞ୍ଚରାତ୍ରର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥରେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ; ସେଇ ପଥରେ ଯାଇ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣକ୍ଷତ୍ରିଯଵିଶାଂ ପଞ୍ଚରାତ୍ରଂ ଵିଧୀଯତେ । ଶୂଦ୍ରାଦୀନାଂ ନ ତଚ୍ଛ୍ରୋତ୍ରପଦଵୀମୁପଯାସ୍ଯତି ।। ୬୬.

ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ପଞ୍ଚରାତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ଅନୁସରଣ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ମଯୋକ୍ତଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ପୁରାକଲ୍ପେ ପୁରାତନମ୍ । ପଞ୍ଚରାତ୍ରଂ ସହସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଯଦି କଶ୍ଚିଦ୍ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି ।। ୬୬.

ଏଭଳି ମୁଁ ପୁରାତନ କଳ୍ପରେ, ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, କହିଥିଲି: ହଜାରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି କେହି ପଞ୍ଚରାତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ—

କର୍ମକ୍ଷଯେ ଚ ମାଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଯଦି ଭକ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ତସ୍ଯ ଚେଦଂ ପଞ୍ଚରାତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ହୃଦି ଵସିଷ୍ଯତି ।। ୬୬.

ଯଦି କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷରେ କେହି ମୋର ଭକ୍ତ ହୁଏ, ତେବେ ଏହି ପଞ୍ଚରାତ୍ର ସଦା ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବସି ରହିବ।

ଇତରେ ରାଜସୈର୍ଭାଵୈସ୍ତାମସୈଶ୍ଚ ସମାଵୃତାଃ । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଚ୍ଛାସନପରାଙ୍ମୁଖାଃ ।। ୬୬.

ଅନ୍ୟମାନେ ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ଭାବରେ ଢାକିଯିବେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ମୋର ଆଜ୍ଞାରୁ ମୁହଁ ଫେରିବେ।