ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତେଷୁ ନିଷ୍ଠୁରକଂ ଲୁବ୍ଧଂ ସର୍ଵେଷୁ ସମଵସ୍ଥିତମ୍ । ଦଦୃଶେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତତ୍ର କାମରୂପିଣମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫.

ସେଠାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟାୟୀ ଏବଂ ଲୋଭୀ ଜଣକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅନେକ ରୂପରେ ବିଭୂଷିତ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଅଦ୍ଵୈତଵାସନାସିଦ୍ଧଂ ଯୋଗାଦ୍ ବହୁଶରୀରକମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିପ୍ରୋ ମୁଦା ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୌ ନିଜମାଶ୍ରମମ୍ ।। ୫.

ଅଦ୍ୱୈତ ଭାବରେ ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗଦ୍ୱାରା ବହୁଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଏଵଂ ଜ୍ଞାନଵତଃ କର୍ମ୍ମ କୁର୍ଵତୋଽପି ସ୍ଵଜାତିକମ୍ । ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୈଭ୍ଯ ରାଜନ୍ ଵସୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ ।। ୫.

ଏଭଳି, ରୈଭ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ନିଜ ଜାତିକୁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ରାଜନ।

ଏଵଂ ତୌ ସଂଶଯଚ୍ଛେଦଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ ରୈଭ୍ଯଵସୂ ନୃପ । ବୃହସ୍ପତେସ୍ତତୋ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାଜ୍ଜଗ୍ମତୁର୍ନିଜମାଶ୍ରମମ୍ ।। ୫.

ଏଭଳି ରୈଭ୍ୟ ଓ ବସୁଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଲା, ରାଜା; ତାପରେ ସେମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଗୃହରୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵମପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ଅଭେଦେନ ସ୍ଵଦେହସ୍ଥଂ ପଶ୍ଯନ୍ନାରାଧଯ ପ୍ରଭୁମ୍ ।। ୫.

ସେହିପରି, ରାଜାନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହରେ ଅଦ୍ୱୈତ ଭାବରେ ଦେଖି ଉପାସନା କର।

କପିଲସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜାଽଶ୍ଵଶିରା ଵିଭୁଃ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ପୁତ୍ରଂ ସମାହୂଯ ଧନ୍ଯଂ ସ୍ଥୂଲଶିରାହ୍ଵଯମ୍ । ଅଭିଷିଚ୍ଯ ନିଜେ ରାଜ୍ଯେ ସ ରାଜା ପ୍ରଯଯୌ ଵନମ୍ ।। ୫.

କପିଳଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ, ଧନ୍ୟ ଷ୍ଠୂଳଶିରା ନାମକୁ ଡାକିଲେ । ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ବସାଇ, ସେ ରାଜା ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ ।

ନୈମିଷାଖ୍ଯଂ ଵରାରୋହେ ତତ୍ର ଯଜ୍ଞତନୁଂ ଗୁରୁମ୍ । ତପସାରାଧଯାମାସ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ସ୍ତଵେନ ଚ ।। ୫.

ସେଠି, ମନୋହରୀ, ନୈମିଷ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ, ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ, ତପସ୍ୟା ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । କଥଂ ଯଜ୍ଞତନୋଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଜ୍ଞା ନାରାଯଣସ୍ଯ ହ । ସ୍ତୁତିଃ କୃତା ମହାଭାଗ ପୁନରେତଚ୍ଚ ଶଂସ ମେ ।। ୫.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ରାଜା କିପରି ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ? ମହାଭାଗ, ଏହି ସ୍ତୁତି ବିଷୟରେ ଆଉ ଥରେ ମୋତେ କହ ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ନମାମି ଯାଜ୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶାଧିପସ୍ଯ ଭଵସ୍ଯ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ହୁତାଶନସ୍ଯ । ସୋମସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମରୁତାମନେକ- ରୂପଂ ହରିଂ ଯଜ୍ଞନରଂ ନମସ୍ଯେ ।। ୫.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଭବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ରାଜା, ମରୁତମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ହରି, ଯଜ୍ଞର ମନୁଷ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର କରେ ।

ସୁଭୀମଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଶଶିସୂର୍ଯନେତ୍ରଂ ସଂଵତ୍ସରେ ଚାଯନଯୁଗ୍ମକୁକ୍ଷମ୍ । ଦର୍ଭାଙ୍ଗରୋମାଣମଥେଧ୍ମଶକ୍ତିଂ ସନାତନଂ ଯଜ୍ଞନରଂ ନମାମି ।। ୫.

ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ମନୁଷ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ବର୍ଷର ଦୁଇ ଅୟନ ତାଙ୍କର ପେଟ, ଦର୍ଭା ତାଙ୍କର ଶରୀରର ରୋମ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ।

ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରିଦମନ୍ତରଂ ହି ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଶରୀରେଣ ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ । ତମୀଡ୍ଯମୀଶଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରସୂତିଂ ଜନାର୍ଦନଂ ତଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ଉପର ଆକାଶ ଓ ଭୂମି ମଧ୍ୟର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ଅଛି; ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ସୁରାସୁରାଣାଂ ଚ ଜଯାଜଯାଯ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଯଃ ସ୍ଵଶରୀରମାଦ୍ଯମ୍ । ସୃଜତ୍ଯନାଦିଃ ପରମେଶ୍ଵରୋ ଯ- ସ୍ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନାଥମ୍ ।। ୫.

ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଜୟ-ପରାଜୟ ପାଇଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ଆରମ୍ଭହୀନ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପ୍ରଥମ ଦେହ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ସେଇ ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାୟକଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।

ଦଧାର ମାଯାମଯମୁଗ୍ରତେଜା ଜଯାଯ ଚକ୍ରଂ ତ୍ଵମଲାଂଶୁଶୁଭ୍ରମ୍ । ଗଦାସିଶାର୍ଙ୍ଗାଦିଚତୁର୍ଭୁଜୋଽଯଂ ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ତୁମେ ମାୟାରେ ଗଠିତ ଭୟଙ୍କର ତେଜସ୍ବୀ, ଜୟ ପାଇଁ ନିର୍ମଳ କିରଣରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଛ; ଏହି ଚାରି ହାତର ଦେବତା ଗଦା, ତଳୱାର, ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ସଦା ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ ।

କ୍ଵଚିତ୍ ସହସ୍ତ୍ରଂ ଶିରସାଂ ଦଧାର କ୍ଵଚିନ୍ମହାପର୍ଵତତୁଲ୍ଯକାଯମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସ ଏଵ ତ୍ରସରେଣୁତୁଲ୍ଯୋ ଯସ୍ତଂ ସଦା ଯଜ୍ଞନରଂ ନମାମି ।। ୫.

କେବେ ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କେବେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମାନ ହୁଏ, କେବେ ତିନିକି ଧୂଳି ସମାନ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୁଏ; ସେଇ ନିତ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ମନୁଷ୍ୟକୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଯଃ ସୃଜତେ ସମଗ୍ରଂ ରଥାଙ୍ଗପାଣିଃ ପ୍ରତିପାଲନାଯ । କ୍ଷଯାଯ କାଲାନଲସନ୍ନିଭୋ ଯ- ସ୍ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ଯିଏ ଚାରି ମୁହଁ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରଥର ଚକ୍ର ହାତରେ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ନାଶ ପାଇଁ କାଳାଗ୍ନି ସମାନ ହୁଏ; ସେଇ ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ସଂସାରଚକ୍ରକ୍ରମଣକ୍ରିଯାଯୈ ଯ ଇଜ୍ଯତେ ସର୍ଵଗତଃ ପୁରାଣଃ । ଯୋ ଯୋଗିଭିର୍ଧ୍ଯାଯତେ ଚାପ୍ରମେଯସ୍ ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ଯିଏ ସଂସାରର ଚକ୍ର ଚଳାଇବା ପାଇଁ ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିତ ଓ ପୁରାତନ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଅପରିମାପ୍ୟ; ସେଇ ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ସମ୍ଯଙ୍ମନସ୍ଯର୍ପିତଵାନହଂ ତେ ଯଦା ସୁଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ଵତନୌ ନୁ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ । ନ ଚାନ୍ଯଦସ୍ତୋତି ମତିଃ ସ୍ଥିରା ମେ ଯତସ୍ତତୋ ମାଵତୁ ଶୁଦ୍ଧଭାଵମ୍ ।। ୫.

ମୁଁ ଏହି ମନକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି; ଯେତେବେଳେ ତୁମର ନିଜ ଦେହରେ ତୁମର ସତ୍ତା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ମୋର ମନ ନିଶ୍ଚିତ ରହିଥାଏ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣିଥାଏ; ତୁମେ ମୋର ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର ।

ଇତୀରିତସ୍ତସ୍ଯ ହୁତାଶନାର୍ଚିଃ - ପ୍ରଖ୍ଯଂ ତୁ ତେଜଃ ପୁରତୋ ବଭୂଵ । ତସ୍ମିନ୍ ସ ରାଜା ପ୍ରଵିଵେଶ ବୁଦ୍ଧିଂ କୃତ୍ଵା ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତୌ ।। ୫.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ସମାନ ଏକ ତେଜ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଗଲା; ସେ ରାଜା ତାହାରେ ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାରେ ବିଲୀନ ହେଲେ ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ସ ଵସୁଃ ସଂଶଯଚ୍ଛେଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ରୈଭ୍ଯଶ୍ଚ ସତ୍ତମଃ । ଉଭୌ କିଂ ଚକ୍ରତୁର୍ଦେଵ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାଙ୍ଗିରସଂ ଵଚଃ ।। ୬.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ବସୁ ଓ ଉତ୍ତମ ରୈଭ୍ୟ, ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପରେ, ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୁଇଜଣ କଣ କଲେ, ଦେବ ?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ସ ଵସୁଃ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞଃ ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ । ଅଯଜଦ୍ ବହୁଭିର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ମହଦ୍ଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ ।। ୬.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେ ବସୁ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କରି, ବହୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ବହୁ ଦାନ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ।

କର୍ମକାଣ୍ଡେନ ଦେଵେଶଂ ହରିଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ତୋଷଯାମାସ ରାଜେନ୍ଦ୍ରସ୍ତମଭେଦେନ ଚିନ୍ତଯନ୍ ।। ୬.

ସେ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଅଭିନ୍ନ ବୋଲି ଭାବି, କର୍ମକାଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ହରି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ ।

ତତଃ କାଲେନ ମହତା ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମତିଃ କିଲ । ନିଵୃତ୍ତରାଜ୍ଯଭୋଗସ୍ଯ ଦ୍ନ୍ଦ୍ଵସ୍ଯାନ୍ତମୁପେଯୁଷୀ ।। ୬.

ଏପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ରାଜାଙ୍କର ମନ, ରାଜ୍ୟ ଭୋଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚିଲା ।

ତତଃ ପୁତ୍ରଂ ଵିଵସ୍ଵନ୍ତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭ୍ରାତୃଶତସ୍ଯ ହ । ଅଭିଷିଚ୍ଯ ସ୍ଵକେ ରାଜ୍ଯେ ତପୋଵନମୁପାଗମତ୍ ।। ୬.

ଏପରେ, ଶତଭାଇ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ବିବସ୍ୱତଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା କରି, ସେ ତପସ୍ୟା ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ ।

ପୁଷ୍କରଂ ନାମ ତୀର୍ଥାନାଂ ପ୍ରଵରଂ ଯତ୍ର କେଶଵଃ । ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷନାମା ତୁ ପୂଜ୍ଯତେ ତତ୍ପରାଯଣୈଃ ।। ୬.

ପୁଷ୍କର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯେଉଁଠାରେ କେଶବ, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ନାମରେ ପରିଚିତ, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ନିବେଶିତ ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସ ରାଜର୍ଷିଃ କାଶ୍ମୀରାଧିପତିର୍ଵସୁଃ । ଅତିତୀଵ୍ରେଣ ତପସା ସ୍ଵଶରୀରମଶୋଷଯତ୍ ।। ୬.

ସେଠାରେ କାଶ୍ମୀରର ରାଜା ବସୁ, ଏକ ରାଜର୍ଷି, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରି ନିଜ ଶରୀରକୁ ଶୋଷି ଦେଇଥିଲେ।

ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷପାରଂ ତୁ ସ୍ତଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜପନ୍ ବୁଧଃ । ଆରିରାଧଯିଷୁର୍ଦେଵଂ ନାରାଯଣମକଲ୍ମଷମ୍ । ସ୍ତୋତ୍ରାନ୍ତେ ତଲ୍ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ରାଜା ରାଜସତ୍ତମଃ ।। ୬.

ସେ ରାଜା, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଭକ୍ତିରେ ଜପ କରି, ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ସ୍ତୋତ୍ରର ଶେଷରେ, ସେ ରାଜା ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ପାଇଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷପାରଂ ତୁ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଦେଵ କଥଂ ସ୍ମୃତମ୍ । କୀଦୃଶଂ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପରମେଶ୍ଵର ତତ୍ତ୍ଵତଃ ।। ୬.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ସ୍ତୋତ୍ର କିପରି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ? ଏହା କେମିତି? ଦୟାକରି ଏହା ସତ୍ୟ ସହିତ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ନମସ୍ତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ନମସ୍ତେ ମଧୁସୂଦନ । ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଲୋକେଶ ନମସ୍ତେ ତିଗ୍ମଚକ୍ରିଣେ ।। ୬.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମଧୁସୂଦନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତୀବ୍ର ଚକ୍ରଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତିଂ ମହାବାହୁଂ ଵରଦଂ ସର୍ଵତେଜସମ୍ । ନମାମି ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ଵିଦ୍ଯାଽଵିଦ୍ଯାତ୍ମକଂ ଵିଭୁମ୍ ।। ୬.

ବିଶ୍ୱରୂପ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ତେଜର ମାଳିକ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନର ଅଧିପତି, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।