ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତୋ ଲୁବ୍ଧୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵିପ୍ରମେକାଂ ଜ୍ଵାଲାଂ ମହାମୁନେ । ଗୃହାଣ ଯେନ ଶେଷାଣାଂ କରିଷ୍ଯାମୀହ ନାଶନମ୍ ।। ୫.

ତାପରେ ଶିକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ମହାମୁନି, ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ନିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏଠାରେ ବାକି ଅଗ୍ନିଗୁଡ଼ିକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବି।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହୁତାଶେ ତୁ ତୋଯପୂର୍ଣଂ ଘଟଂ ଦ୍ରୁତମ୍ । ଚିକ୍ଷେପ ସହସା ଵହ୍ନିଃ ପ୍ରଶଶାମାଶୁ ପୂର୍ଵଵତ୍ ।। ୫.

ଏପରି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଜଳଭରା ଘଡ଼ାଟିଏ ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଦେଖିବାକୁ ମାତ୍ର, ପୂର୍ବବାଣ୍ଟି ଅଗ୍ନି ତୁରନ୍ତ ନିଶ୍ଶେଷ ହୋଇଗଲା।

ତତୋଽବ୍ରଵୀଲ୍ଲୁବ୍ଧକସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ତଂ ତପୋଧନମ୍ । ଭଗଵନ୍ ଯା ତ୍ଵଯା ଜ୍ଵାଲା ଗୃହୋତାସୀଦ୍ଧୁତାଶନାତ୍ । ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଯେନ ମାର୍ଗାଣି ମାଂସାନ୍ଯାନାଯ୍ଯ ଭକ୍ଷଯେ ।। ୫.

ତାପରେ ଶିକାରୀ ସେ ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ଭଗବନ୍, ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଆପଣ ଅଗ୍ନିରୁ ନେଇଥିଲେ, ମୋତେ ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୋ ଆଣିଥିବା ମାଂସ ରାନ୍ଧି ଖାଇପାରିବି।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଵିପ୍ରୋ ଯାଵଦାଯସଜାଲକମ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯେଵ ନ ତତ୍ରାଗ୍ନିର୍ମୂଲନାଶେ ଗତଃ କ୍ଷଯମ୍ ।। ୫.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୋହାର ଜାଲକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ନଥିଲା; ଅଗ୍ନି ମୂଳରୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ତତୋ ଵିଲକ୍ଷଭାଵେନ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶଂସିତଵ୍ରତଃ । ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତସ୍ଥିତସ୍ତାଵଲ୍ଲୁବ୍ଧକୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୫.

ତାପରେ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରି ଚୁପ୍ଚାପ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଶିକାରୀ କହିଲେ—

ଏତସ୍ମିଞ୍ଜ୍ଵଲିତୋ ଵହ୍ନିର୍ବହୁଶାଖଶ୍ଚ ସତ୍ତମ । ମୂଲନାଶେ ଭଵେନ୍ନାଶସ୍ତଦ୍ଵଦେତଦପି ଦ୍ଵିଜ ।। ୫.

ଏହି ଅଗ୍ନିରେ, ମହାନୁଭାବ, ବହୁତ ଶାଖା ଜଳିଉଛି; ମୂଳ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି କଥା ଠିକ୍ କି ନୁହେଁ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଆତ୍ମା ସ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥଶ୍ଚ ଭୂତାନାଂ ସଂଶ୍ରଯୋ ଭଵେତ୍ । ଭୂଯ ଏଷା ଜଗତ୍ସୃଷ୍ଟିସ୍ତତ୍ରୈଵ ଜଗତୋ ଭଵେତ୍ ।। ୫.

ଆତ୍ମା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ପୁଣି ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାହିଁରେ ବସିଥାଏ।

ପିଣ୍ଡଗ୍ରହଣଧର୍ମେଣ ଯଦସ୍ଯ ଵିହିତଂ ଵ୍ରତମ୍ । ତତ୍ତଦାତ୍ମନି ସଂଯୋଜ୍ଯ କୁର୍ଵାଣୋ ନାଵସୀଦତି ।। ୫.

ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେଉଁ ବ୍ରତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେଠାରେ ଆତ୍ମା ସହିତ ଏକତା କରି କାମ କଲେ, କେବେ ଅଧୋପତିତ ହେବେ ନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ଵ୍ଯାଧେନ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ରାଜସତ୍ତମ । ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିରଥାକାଶାତ୍ ତସ୍ଯୋପରି ପପାତ ହ ।। ୫.

ଏପରି ଶିକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ରାଜା, ତାହାପରେ ଆକାଶରୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା।

ଵିମାନାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି କାମଗାନି ମହାନ୍ତି ଚ । ବହୁରତ୍ନାନି ମୁଖ୍ଯାନି ଦଦୃଶେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ ।। ୫.

ସେ ଦେଖିଲେ ଦିବ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିପାରୁଥିବା, ବଡ଼ ଏବଂ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ବିମାନଗୁଡ଼ିକୁ।

ତେଷୁ ନିଷ୍ଠୁରକଂ ଲୁବ୍ଧଂ ସର୍ଵେଷୁ ସମଵସ୍ଥିତମ୍ । ଦଦୃଶେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତତ୍ର କାମରୂପିଣମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫.

ସେଠାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟାୟୀ ଏବଂ ଲୋଭୀ ଜଣକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅନେକ ରୂପରେ ବିଭୂଷିତ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଅଦ୍ଵୈତଵାସନାସିଦ୍ଧଂ ଯୋଗାଦ୍ ବହୁଶରୀରକମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିପ୍ରୋ ମୁଦା ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଯଯୌ ନିଜମାଶ୍ରମମ୍ ।। ୫.

ଅଦ୍ୱୈତ ଭାବରେ ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗଦ୍ୱାରା ବହୁଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଏଵଂ ଜ୍ଞାନଵତଃ କର୍ମ୍ମ କୁର୍ଵତୋଽପି ସ୍ଵଜାତିକମ୍ । ଭଵେନ୍ମୁକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୈଭ୍ଯ ରାଜନ୍ ଵସୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ ।। ୫.

ଏଭଳି, ରୈଭ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ନିଜ ଜାତିକୁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ରାଜନ।

ଏଵଂ ତୌ ସଂଶଯଚ୍ଛେଦଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ ରୈଭ୍ଯଵସୂ ନୃପ । ବୃହସ୍ପତେସ୍ତତୋ ଧିଷ୍ଣ୍ଯାଜ୍ଜଗ୍ମତୁର୍ନିଜମାଶ୍ରମମ୍ ।। ୫.

ଏଭଳି ରୈଭ୍ୟ ଓ ବସୁଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଲା, ରାଜା; ତାପରେ ସେମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଗୃହରୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵମପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ଅଭେଦେନ ସ୍ଵଦେହସ୍ଥଂ ପଶ୍ଯନ୍ନାରାଧଯ ପ୍ରଭୁମ୍ ।। ୫.

ସେହିପରି, ରାଜାନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହରେ ଅଦ୍ୱୈତ ଭାବରେ ଦେଖି ଉପାସନା କର।

କପିଲସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜାଽଶ୍ଵଶିରା ଵିଭୁଃ । ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ପୁତ୍ରଂ ସମାହୂଯ ଧନ୍ଯଂ ସ୍ଥୂଲଶିରାହ୍ଵଯମ୍ । ଅଭିଷିଚ୍ଯ ନିଜେ ରାଜ୍ଯେ ସ ରାଜା ପ୍ରଯଯୌ ଵନମ୍ ।। ୫.

କପିଳଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ, ଧନ୍ୟ ଷ୍ଠୂଳଶିରା ନାମକୁ ଡାକିଲେ । ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ବସାଇ, ସେ ରାଜା ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ ।

ନୈମିଷାଖ୍ଯଂ ଵରାରୋହେ ତତ୍ର ଯଜ୍ଞତନୁଂ ଗୁରୁମ୍ । ତପସାରାଧଯାମାସ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ସ୍ତଵେନ ଚ ।। ୫.

ସେଠି, ମନୋହରୀ, ନୈମିଷ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ, ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ, ତପସ୍ୟା ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । କଥଂ ଯଜ୍ଞତନୋଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଜ୍ଞା ନାରାଯଣସ୍ଯ ହ । ସ୍ତୁତିଃ କୃତା ମହାଭାଗ ପୁନରେତଚ୍ଚ ଶଂସ ମେ ।। ୫.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ରାଜା କିପରି ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ? ମହାଭାଗ, ଏହି ସ୍ତୁତି ବିଷୟରେ ଆଉ ଥରେ ମୋତେ କହ ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ନମାମି ଯାଜ୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶାଧିପସ୍ଯ ଭଵସ୍ଯ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ହୁତାଶନସ୍ଯ । ସୋମସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମରୁତାମନେକ- ରୂପଂ ହରିଂ ଯଜ୍ଞନରଂ ନମସ୍ଯେ ।। ୫.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଭବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ସୋମ, ରାଜା, ମରୁତମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ହରି, ଯଜ୍ଞର ମନୁଷ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର କରେ ।

ସୁଭୀମଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଶଶିସୂର୍ଯନେତ୍ରଂ ସଂଵତ୍ସରେ ଚାଯନଯୁଗ୍ମକୁକ୍ଷମ୍ । ଦର୍ଭାଙ୍ଗରୋମାଣମଥେଧ୍ମଶକ୍ତିଂ ସନାତନଂ ଯଜ୍ଞନରଂ ନମାମି ।। ୫.

ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ମନୁଷ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ବର୍ଷର ଦୁଇ ଅୟନ ତାଙ୍କର ପେଟ, ଦର୍ଭା ତାଙ୍କର ଶରୀରର ରୋମ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ।

ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରିଦମନ୍ତରଂ ହି ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଶରୀରେଣ ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ । ତମୀଡ୍ଯମୀଶଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରସୂତିଂ ଜନାର୍ଦନଂ ତଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ଉପର ଆକାଶ ଓ ଭୂମି ମଧ୍ୟର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ଅଛି; ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ସୁରାସୁରାଣାଂ ଚ ଜଯାଜଯାଯ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଯଃ ସ୍ଵଶରୀରମାଦ୍ଯମ୍ । ସୃଜତ୍ଯନାଦିଃ ପରମେଶ୍ଵରୋ ଯ- ସ୍ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନାଥମ୍ ।। ୫.

ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଜୟ-ପରାଜୟ ପାଇଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ଆରମ୍ଭହୀନ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପ୍ରଥମ ଦେହ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ସେଇ ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ନାୟକଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।

ଦଧାର ମାଯାମଯମୁଗ୍ରତେଜା ଜଯାଯ ଚକ୍ରଂ ତ୍ଵମଲାଂଶୁଶୁଭ୍ରମ୍ । ଗଦାସିଶାର୍ଙ୍ଗାଦିଚତୁର୍ଭୁଜୋଽଯଂ ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ତୁମେ ମାୟାରେ ଗଠିତ ଭୟଙ୍କର ତେଜସ୍ବୀ, ଜୟ ପାଇଁ ନିର୍ମଳ କିରଣରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଛ; ଏହି ଚାରି ହାତର ଦେବତା ଗଦା, ତଳୱାର, ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ସଦା ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ ।

କ୍ଵଚିତ୍ ସହସ୍ତ୍ରଂ ଶିରସାଂ ଦଧାର କ୍ଵଚିନ୍ମହାପର୍ଵତତୁଲ୍ଯକାଯମ୍ । କ୍ଵଚିତ୍ ସ ଏଵ ତ୍ରସରେଣୁତୁଲ୍ଯୋ ଯସ୍ତଂ ସଦା ଯଜ୍ଞନରଂ ନମାମି ।। ୫.

କେବେ ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କେବେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମାନ ହୁଏ, କେବେ ତିନିକି ଧୂଳି ସମାନ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୁଏ; ସେଇ ନିତ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ମନୁଷ୍ୟକୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଯଃ ସୃଜତେ ସମଗ୍ରଂ ରଥାଙ୍ଗପାଣିଃ ପ୍ରତିପାଲନାଯ । କ୍ଷଯାଯ କାଲାନଲସନ୍ନିଭୋ ଯ- ସ୍ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ଯିଏ ଚାରି ମୁହଁ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରଥର ଚକ୍ର ହାତରେ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ନାଶ ପାଇଁ କାଳାଗ୍ନି ସମାନ ହୁଏ; ସେଇ ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ସଂସାରଚକ୍ରକ୍ରମଣକ୍ରିଯାଯୈ ଯ ଇଜ୍ଯତେ ସର୍ଵଗତଃ ପୁରାଣଃ । ଯୋ ଯୋଗିଭିର୍ଧ୍ଯାଯତେ ଚାପ୍ରମେଯସ୍ ତଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍ ।। ୫.

ଯିଏ ସଂସାରର ଚକ୍ର ଚଳାଇବା ପାଇଁ ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିତ ଓ ପୁରାତନ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଅପରିମାପ୍ୟ; ସେଇ ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।

ସମ୍ଯଙ୍ମନସ୍ଯର୍ପିତଵାନହଂ ତେ ଯଦା ସୁଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ଵତନୌ ନୁ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ । ନ ଚାନ୍ଯଦସ୍ତୋତି ମତିଃ ସ୍ଥିରା ମେ ଯତସ୍ତତୋ ମାଵତୁ ଶୁଦ୍ଧଭାଵମ୍ ।। ୫.

ମୁଁ ଏହି ମନକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି; ଯେତେବେଳେ ତୁମର ନିଜ ଦେହରେ ତୁମର ସତ୍ତା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ମୋର ମନ ନିଶ୍ଚିତ ରହିଥାଏ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣିଥାଏ; ତୁମେ ମୋର ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କର ।

ଇତୀରିତସ୍ତସ୍ଯ ହୁତାଶନାର୍ଚିଃ - ପ୍ରଖ୍ଯଂ ତୁ ତେଜଃ ପୁରତୋ ବଭୂଵ । ତସ୍ମିନ୍ ସ ରାଜା ପ୍ରଵିଵେଶ ବୁଦ୍ଧିଂ କୃତ୍ଵା ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତୌ ।। ୫.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ସମାନ ଏକ ତେଜ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଗଲା; ସେ ରାଜା ତାହାରେ ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଯଜ୍ଞର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାରେ ବିଲୀନ ହେଲେ ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ସ ଵସୁଃ ସଂଶଯଚ୍ଛେଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ରୈଭ୍ଯଶ୍ଚ ସତ୍ତମଃ । ଉଭୌ କିଂ ଚକ୍ରତୁର୍ଦେଵ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାଙ୍ଗିରସଂ ଵଚଃ ।। ୬.

ଧରଣୀ କହିଲେ: ବସୁ ଓ ଉତ୍ତମ ରୈଭ୍ୟ, ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପରେ, ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୁଇଜଣ କଣ କଲେ, ଦେବ ?