ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତନ୍ମଧ୍ଯମଂ ସଯୁଗ୍ମଂ ତୁ ସର୍ଵମାଦ୍ଯଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ । ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯାଭରଣଂ ଚୈଵ ଦରିଦ୍ରସ୍ଯ ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ ।। ୫୫.

ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଗଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରଥମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ଭାବ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ ଆଳଂକାର ଦେବା ଉଚିତ।

ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ମହୀଂ କୃତ୍ଵା କାଞ୍ଚନୀଂ ଗୋଯୁଗଂ ତଥା । ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ଚ ଦାତଵ୍ଯଂ ଯଥାଵିଭଵଶକ୍ତିତଃ ।। ୫୫.

ଯେତେକି ସମ୍ଭବ, ସୁନାର ପୃଥିବୀ ତିଆରି କରି, ଏକ ଗୋ ଯୁଗଳ, ଏକ ବସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦେବା ଉଚିତ।

ଗାଂ ଯୁଗ୍ମାଭରଣାତ୍ ସର୍ଵଂ ସହିରଣ୍ଯଂ ଚ କାରଯେତ୍ । ଏଵଂ କୃତେ ତଥା କୃଷ୍ଣଶୁକ୍ଲଦ୍ଵାଦଶ୍ଯମେଵ ଚ ।। ୫୫.

ଗୋ, ଯୁଗଳ ଆଳଂକାର ଓ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ସୁନା ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ; ଏପରି କରି, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଓ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ରୌପ୍ଯାଂ ଵା ପୃଥିଵୀଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଵିଭଵଶକ୍ତିତଃ । ଦାପଯେଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତୁ ତଥା ତେଷାଂ ଚ ଭୋଜନମ୍ । ଉପାନହୌ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ପାଦୁକେ ଛତ୍ରିକାଂ ତଥା ।। ୫୫.

ଯେଉଁଠି ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ରୌପ୍ୟରେ ପୃଥିବୀର ଆକୃତି ତିଆରି କରି, ଏହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେଥିରେ ସେମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ସେପରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଚପ୍ପଲ, ପାଦୁକା ଓ ଛତା ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଏତାନ୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵଦେଦେଵଂ କୃଷ୍ଣୋ ଦାମୋଦରୋ ମମ । ପ୍ରୀଯତାଂ ସର୍ଵଦା ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ହରିର୍ମମ ।। ୫୫.

ଏହି ସବୁ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଏଭଳି କହିବା ଉଚିତ୍— 'କୃଷ୍ଣ, ଦାମୋଦର, ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଆକାରର ଭଗବାନ୍ ହରି ମୋ ପ୍ରତି ନିତ୍ୟ ଦୟାଳୁ ରୁହନ୍ତୁ।'

ଦାନେ ଚ ଭୋଜନେ ଚୈଵ କୃତ୍ଵା ଯତ୍ ଫଲମାପ୍ଯତେ । ତନ୍ନ ଶକ୍ଯଂ ସହସ୍ତ୍ରେଣ ଵର୍ଷାଣାମପି କୀର୍ତିତୁମ୍ ।। ୫୫.

ଏଭଳି ଦାନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ଯେତେ ଉପକାର ମିଳେ, ତାହାକୁ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।

ତଥାପ୍ଯୁଦ୍ଦେଶତଃ କିଞ୍ଚିତ୍ ଫଲଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେଽନଘ । ଵ୍ରତସ୍ଯାସ୍ଯ ପୁରା ଵୃତ୍ତଂ ଶୁଭାନ୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍ ।। ୫୫.

ତଥାପି, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ଫଳ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିବି; ଏହି ବ୍ରତରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ଯେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣ।

ଆସୀଦାଦିଯୁଗେ ରାଜା ବ୍ରହ୍ମଵାଦୀ ଦୃଢଵ୍ରତଃ । ସ ପୁତ୍ରକାମଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପରମେଷ୍ଠିନମ୍ । ତସ୍ଯେଦଂ ଵ୍ରତମାଚଖ୍ଯୌ ବ୍ରହ୍ମା ସ କୃତଵାଂସ୍ତଥା ।। ୫୫.

ଆଦିଯୁଗରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ଥିଲେ। ସେ ପୁଅ ଆଶା କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ ଓ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ଵ୍ରତାନ୍ତେ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଂ ଯଯୌ । ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚୋଵାଚ ଭୋ ରାଜନ୍ ଵରୋ ମେ ଵ୍ରିଯତାଂ ଵରଃ ।। ୫୫.

ସେଇ ବ୍ରତ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ମୋ ଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚାହିଅ।'

ରାଜୋଵାଚ । ପୁତ୍ରଂ ମେ ଦେହି ଦେଵେଶ ଵେଦମନ୍ତ୍ରଵିଶାରଦମ୍ । ଯାଜକଂ ଯଜନାସକ୍ତଂ କୀର୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତଂ ଚିରାଯୁଷମ୍ । ଅସଂଖ୍ଯାତଗୁଣଂ ଚୈଵ ବ୍ରହ୍ମଭୂତମକଲ୍ମଷମ୍ ।। ୫୫.

ରାଜା କହିଲେ, 'ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦିଅ, ଯିଏ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯଜ୍ଞରେ ଆସକ୍ତ, କୀର୍ତିଶାଳୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଅନେକ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ଓ ଦୋଷରହିତ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ରାଜା ପୁନର୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ । ମମାପ୍ଯନ୍ତେ ଶୁଭଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ପରମେଶ୍ଵର । ଯତ୍ତନ୍ମୁନିପଦଂ ନାମ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚତି ।। ୫୫.

ଏପରି କହି, ରାଜା ପୁଣି କହିଲେ, 'ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ଶୁଭ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଯାହାକୁ ମୁନିପଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ।'

ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତଂ ଦେଵଃ ପ୍ରୋକ୍ତ୍ଵା ଚାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ । ତସ୍ଯାପି ରାଜ୍ଞଃ ପୁତ୍ରୋଽଭୂଦ୍ ଵତ୍ସପ୍ରୀର୍ନାମ ନାମତଃ ।। ୫୫.

ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ', ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନାହିଁ। ତାପରେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ବତ୍ସପ୍ରୀ।

ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗସଂପନ୍ନୋ ଯଜ୍ଞଯାଜୀ ବହୁଶ୍ରୁତଃ । ତସ୍ଯ କୀର୍ତ୍ତିର୍ମହାରାଜ ଵିସ୍ତୃତା ଧରଣୀତଲେ ।। ୫୫.

ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା, ବହୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର କୀର୍ତି, ହେ ମହାରାଜ, ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିଥିଲା।

ରାଜାଽପି ତଂ ସୁତଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଦତ୍ତଂ ପ୍ରତାପିନମ୍ । ଜଗାମ ତପସେ ଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାନ୍ ପ୍ରହାଯ ସଃ ।। ୫୫.

ରାଜା, ଏପରି ଏକ ପୁଅ ବିଷ୍ଣୁଦତ୍ତ ନାମକ ରତ୍ନ ପାଇ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଛାଡ଼ି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ।

ଆରାଧଯାମାସ ହରିଂ ନିରାହାରୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ହିମଵତ୍ପର୍ଵତେ ରମ୍ଯେ ସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଵଂସ୍ତଦା ନୃପଃ ।। ୫୫.

ସେ ରାଜା ନିଜେ ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ହିମବତ୍ ପର୍ବତର ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସେଠାରେ ସ୍ତୁତି ରଚନା କରିଥିଲେ।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । କୀଦୃଶୀ ସା ସ୍ତୁତିର୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯାଂ ଚକାର ସ ପାର୍ଥିଵଃ । କିଂ ଚ ତସ୍ଯାଭଵଦ୍ ଦେଵଂ ସ୍ତୁଵତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ।। ୫୫.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ରାଜା କେମିତି ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ? ଏବଂ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାରେ କଣ ଘଟିଲା?'

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ହିମଵନ୍ତଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ରାଜା ତଦ୍ଗତମାନସଃ । ସ୍ତୁତିଂ ଚକାର ଦେଵାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣଵେ ।। ୫୫.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, 'ହିମବତ୍ ପର୍ବତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସେଇ ରାଜା ନିଜ ମନକୁ ସେଠାରେ ଲଗାଇ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।'

ରାଜୋଵାଚ । କ୍ଷରାକ୍ଷରଂ କ୍ଷୀରସମୁଦ୍ରଶାଯିନଂ କ୍ଷିତୀଧରଂ ମୂର୍ତିମତାଂ ପରଂ ପଦମ୍ । ଅତୀନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଵିଶ୍ଵଭୁଜାଂ ପୁରଃ କୃତଂ ନିରାକୃତଂ ସ୍ତୌମି ଜନାର୍ଦନଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ।। ୫୫.

ରାଜା କହିଲେ, 'ମୁଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ, ଯିଏ କ୍ଷର ଓ ଅକ୍ଷର, ଦୁଧର ସାଗରରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦେହଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଗୋଚର, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ବାହୁରେ ଧରିଛନ୍ତି, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉନଥିବା ଦୁହିଁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।'

ତ୍ଵମାଦିଦେଵଃ ପରମାର୍ଥରୂପୀ ଵିଭୁଃ ପୁରାଣଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଶ୍ଚ । ଅତୀନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଵେଦଵିଦାଂ ପ୍ରଧାନଃ ପ୍ରପାହି ମାଂ ଶଙ୍ଖଗଦାସ୍ତ୍ରପାଣେ ।। ୫୫.

ତୁମେ ଆଦିଦେବ, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ରୂପ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ପୁରାତନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଗୋଚର, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ; ହେ ଶଂଖ, ଗଦା ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

କୃତଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵ ସୁରାସୁରାଣାଂ ସଂକୀର୍ତ୍ଯତେଽସୌ ଚ ଅନନ୍ତମୂର୍ତେ । ସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥମେତତ୍ ତଵ ଦେଵ ଵିଷ୍ଣୋ ନ ଚେଷ୍ଟିତଂ କୂଟଗତସ୍ଯ ତତ୍ସ୍ଯାତ୍ ।। ୫୫.

ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ସେଗୁଡିକୁ ଅନନ୍ତ ରୂପୀ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି। ଏହି ସୃଷ୍ଟି ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଥିବା କେହି କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ।

ତଥୈଵ କୂର୍ମତ୍ଵମୃଗତ୍ଵମୁଚ୍ଚୈ - ସ୍ତ୍ଵଯା କୃତଂ ରୂପମନେକରୂପ । ସର୍ଵଜ୍ଞଭାଵାଦସକୃଚ୍ଚ ଜନ୍ମ ସଂକୀର୍ତ୍ତ୍ଯତେ ତେଽଚ୍ଯୁତ ନୈତଦସ୍ତି ।। ୫୫.

ଏଭଳି, କୂର୍ମ ଓ ବରାହ ଆଦି ଅନେକ ରୂପ ତୁମେ ଧାରଣ କରିଛ; ସର୍ବଜ୍ଞତା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପୁନଃପୁନ ଜନ୍ମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ।

ନୃସିଂହ ନମୋ ଵାମନ ଜମଦଗ୍ନିନାମ ଦଶାସ୍ଯଗୋତ୍ରାନ୍ତକ ଵାସୁଦେଵ । ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ବୁଦ୍ଧ କଲ୍କିନ୍ ଖଗେଶ ଶଂଭୋ ନମସ୍ତେ ଵିବୁଧାରିନାଶନ ।। ୫୫.

ନରସିଂହ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବାମନ, ଜମଦଗ୍ନି ନାମଧାରୀ, ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କ ଗୋତ୍ରକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ବାସୁଦେବ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବୁଦ୍ଧ, କଳ୍କି, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ଶମ୍ଭୁ, ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋଽସ୍ତୁ ନାରାଯଣ ପଦ୍ମନାଭ ନମୋ ନମସ୍ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ । ନମଃ ସମସ୍ତାମରସଙ୍ଘପୂଜ୍ଯ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵଵିଦାଂ ପ୍ରଧାନ ।। ୫୫.

ନାରାୟଣ, ପଦ୍ମନାଭ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ନମଃ କରାଲାସ୍ଯ ନୃସିଂହମୂର୍ତ୍ତେ ନମୋ ଵିଶାଲାଦ୍ରିସମାନ କୂର୍ମ । ନମଃ ସମୁଦ୍ରପ୍ରତିମାନ ମତ୍ସ୍ଯ ନମାମି ତ୍ଵାଂ କ୍ରୋଡରୂପିନନନ୍ତ ।। ୫୫.

ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ନରସିଂହ ରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମାନ କୂର୍ମ ରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅନନ୍ତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥମେତତ୍ ତଵ ଦେଵ ଚେଷ୍ଟିତଂ ନ ମୁଖ୍ଯପକ୍ଷେ ତଵ ମୂର୍ତ୍ତିତା ଵିଭୋ । ଅଜାନତା ଧ୍ଯାନମିଦଂ ପ୍ରକାଶିତଂ ନୈଭିର୍ଵିନା ଲକ୍ଷ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ପୁରାଣ ।। ୫୫.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ। ତୁମର ରୂପ ମୁଖ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ସର୍ବଶ୍ୱର। ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଏହି ଧ୍ୟାନ ଦେଖାଯାଇଛି। ଏହା ଛଡ଼ା, ପୁରାତନ, ତୁମେ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।

ଆଦ୍ଯୋ ମଖସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେଵ ଵିଷ୍ଣୋ ମଖାଙ୍ଗଭୂତୋଽସି ହଵିସ୍ତ୍ଵମେଵ । ପଶୁର୍ଭଵାନ୍ ଋତ୍ଵିଗିଜ୍ଯଂ ତ୍ଵମେଵ ତ୍ଵାଂ ଦେଵସଙ୍ଘା ମୁନଯୋ ଯଜନ୍ତି ।। ୫୫.

ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଆଦି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ। ଯଜ୍ଞର ସମସ୍ତ ଅଂଶ ତୁମେ। ହବି, ପଶୁ, ଋତ୍ୱିଜ୍, ଆରାଧ୍ୟ, ସବୁ ତୁମେ। ଦେବମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।

ଯଦେତସ୍ମିନ୍ ଜଗଧ୍ରୁଵଂ ଚଲାଚଲଂ ସୁରାଦିକାଲାନଲସଂସ୍ଥମୁତ୍ତମମ୍ । ନ ତ୍ଵଂ ଵିଭକ୍ତୋଽସି ଜନାର୍ଦନେଶ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ସିଦ୍ଧିଂ ହୃଦଯେପ୍ସିତାଂ ମେ ।। ୫୫.

ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ଅଚଳ କିମ୍ବା ଚଳିତ, ଦେବତା, କାଳ ଓ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ, ସେ ସବୁ ଉତ୍ତମ। ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମେ କେବେ ଭିନ୍ନ ନୁହଁ। ମୋ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛିତ ସିଦ୍ଧି ଦିଅ।

ନମଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷ ମୂର୍ତ୍ତାମୂର୍ତ୍ତ ନମୋ ହରେ । ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି ସଂସାରାନ୍ମାଂ ସମୁଦ୍ଧର ।। ୫୫.

କମଳପତ୍ର ନୟନ, ରୂପୀ ଓ ଅରୂପୀ ହରି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଏହି ସଂସାରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।

ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଦେଵସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞା ମହାତ୍ମନା । ଵିଶାଲାମ୍ରତଲସ୍ଥେନ ତୁତୋଷ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୫୫.

ଏପରି ଭାବରେ, ଏହି ମହାତ୍ମା ରାଜା ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ଆମ୍ବ ଗଛ ତଳେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହେଲେ।