ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପଶ୍ଚାଚ୍ଚତୁର ଆଦାଯ ଇକ୍ଷୁଦଣ୍ଡାନ୍ ସୁଶୋଭନାନ୍ । ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ନ୍ଯସେତ୍ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରଣତୋ ନୃପ ।। ୫୪.

ତା'ପରେ, ଚାରିଟି ଶୁଭ ଇଖୁ ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଚାରି ଦିଗରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ହେ ରାଜା।

ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଭାତେ ତୁ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଵୈ । ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗଯୁକ୍ତାଯ ସଂପୂର୍ଣାଙ୍ଗାଯ ଧୀମତେ ।। ୫୪.

ଏଭଳି କରି, ପ୍ରଭାତେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ ତଥା ପୂଜ୍ଯ ଵ୍ରତମେତତ୍ ସମାପଯେତ୍ । ଏଵଂ କୃତେ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭର୍ତ୍ତା ଵୋ ଭଵିତା ଧ୍ରୁଵମ୍ ।। ୫୪.

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏହି ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି କଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।

ଅକୃତ୍ଵା ମତ୍ପ୍ରଣାମଂ ତୁ ପୃଷ୍ଟୋ ଗର୍ଵେଣ ଶୋଭନାଃ । ଅଵମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯାଯଂ ଵିପାକୋ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୫୪.

ମୋତେ ପ୍ରଣାମ ନ କରି, ଅହଂକାରରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ହେ ଶୋଭନା, ଏହି ଅବମାନର ଫଳ ତୁମେ ଭୋଗିବ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ ସରସି ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରୋ ମହାମୁନିଃ । ତସ୍ଯୋପହାସଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଶାପଂ ଲପ୍ସ୍ଯଥ ଶୋଭନାଃ ।। ୫୪.

ଏହି ଏକାଇ ସରୋବରରେ, ମହାମୁନି ଅଷ୍ଟାବକ୍ରଙ୍କୁ ତୁମେ ଉପହାସ କରିବା ପରେ, ସେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବେ, ହେ ଶୋଭନା।

ଵ୍ରତେନାନେନ ଦେଵେଶଂ ପତିଂ ଲବ୍ଧ୍ଵାଽଭିମାନତଃ । ଅଵମାନେଽପହରଣଂ ଗୋପାଲୈର୍ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ପୁରା ହର୍ତ୍ତା ଚ କନ୍ଯାନାଂ ଦେଵୋ ଭର୍ତ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୫୪.

ଏହି ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପତିଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇ, ଗର୍ବରେ ଗୋପାଳମାନେ ଅସମ୍ମାନ ଓ ଅପହରଣ କରିବେ। ପୂର୍ବରୁ ଯିଏ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଚୁରି କରୁଥିଲେ, ସେଇ ଦେବତା ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଦେଵର୍ଷିଃ ପ୍ରଯଯୌ ନାରଦଃ କ୍ଷଣାତ୍ । ତା ଅପ୍ଯେତଦ୍ ଵ୍ରତଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚାସାଂ ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ ।। ୫୪.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏପରି କହି ଦେବଋଷି ନାରଦ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ସେଇ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବ୍ରତ କଲେ, ଏବଂ ହରି ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ ମହାଭାଗ ଵ୍ରତାନାମୁତ୍ତମଂ ଵ୍ରତମ୍ । ଯେନ ସଂପ୍ରାପ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶୁଭେନୈଵ ନ ସଂଶଯଃ ।। ୫୫.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ରାଜନ୍, ତୁମେ ଶୁଣ, ବ୍ରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ କଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଭ ଉପାୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।

ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେଽଥ ମାସେ ତୁ ପ୍ରଥମାହ୍ନାତ୍ ସମାରଭେତ୍ । ଏକଭକ୍ତଂ ସିତେ ପକ୍ଷେ ଯାଵତ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଦଶମୀ ତିଥିଃ ।। ୫୫.

ମାର୍ଗଶିର ମାସରେ, ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଏକବେଳ ଖାଇ, ଦଶମୀ ତିଥି ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ବ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ।

ତତୋ ଦଶମ୍ଯାଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ । ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂକଲ୍ପଯେତ୍ ପ୍ରାଗ୍ଵଦ୍ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ପକ୍ଷତୋ ନୃପ ।। ୫୫.

ତାପରେ, ଦଶମୀ ତିଥିରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବବତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରତ ରଖିବାକୁ ସଂକଳ୍ପ କରିବା ଉଚିତ, ରାଜନ୍।

ତାମପ୍ଯେଵମୁଷିତ୍ଵା ଚ ଯଵାନ୍ ଵିପ୍ରାଯ ଦାପଯେତ୍ । କୃଷ୍ଣାଯେତି ହରିର୍ଵାଚ୍ଯୋ ଦାନେ ହୋମେ ତଥାର୍ଚ୍ଚନେ ।। ୫୫.

ଏହିପରି ରୀତିରେ ବ୍ରତ ରଖି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯବ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଦାନ, ହୋମ କିମ୍ବା ପୂଜା ସମୟରେ 'କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।

ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯମଥୈଵଂ ତୁ କ୍ଷପିତ୍ଵା ରାଜସତ୍ତମ । ଚୈତ୍ରାଦିଷୁ ପୁନସ୍ତଦ୍ଵଦୁପୋଷ୍ଯ ପ୍ରଯତଃ ସୁଧୀଃ । ସକ୍ତୁପାତ୍ରାଣି ଵିପ୍ରାଣାଂ ସହିରଣ୍ଯାନି ଦାପଯେତ୍ ।। ୫୫.

ଏପରି ଚାରିମାସ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କରି, ଚୈତ୍ର ଆଦି ମାସରୁ ପୁଣି ଏହିପରି ଉତ୍ସାହ ସହିତ ବ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ସୁନା ସହିତ ସକ୍ତୁ ପାତ୍ର ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରାଵଣାଦିଷୁ ମାସେଷୁ ତଦ୍ଵଚ୍ଛାଲିଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ । ତ୍ରିଷୁ ମାସେଷୁ ଯାଵଚ୍ଚ କାର୍ତ୍ତିକସ୍ଯାଦିରାଗତଃ ।। ୫୫.

ଶ୍ରାବଣ ଆଦି ମାସରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବରେ ଚାଉଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ତିନି ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କାର୍ତ୍ତିକ ଆରମ୍ଭ ହେଉଅଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।

ତମପ୍ଯେଵଂ କ୍ଷପିତ୍ଵା ତୁ ଦଶମ୍ଯାଂ ପ୍ରଯତଃ ଶୁଚିଃ । ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାସନାମ୍ନା ଵିଚକ୍ଷଣଃ ।। ୫୫.

ଏହିପରି ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କରି, ଦଶମୀ ତିଥିରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ସାହ ସହିତ, ଭକ୍ତିରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ମାସର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ସଂକଲ୍ପଂ ପୂର୍ଵଵଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ସଂଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା କାରଯେତ୍ ପୃଥିଵୀଂ ନୃପ ।। ୫୫.

ପୂର୍ବବତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଯେତେକି ସମ୍ଭବ, ପୃଥିବୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ, ରାଜନ୍।

କାଞ୍ଚନାଙ୍ଗାଂ ଚ ପାତାଲକୁଲପର୍ଵତସଂଯୁତାମ୍ । ଭୂମିନ୍ଯାସଵିଧାନେନ ସ୍ଥାପଯେତ୍ ତାଂ ହରେଃ ପୁରଃ ।। ୫୫.

ସୁନା ଅଂଗ ଥିବା, ପାତାଳ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶୋଭିତ ପୃଥିବୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।

ସିତଵସ୍ତ୍ରଯୁଗଚ୍ଛନ୍ନାଂ ସର୍ଵବୀଜସମନ୍ଵିତାମ୍ । ସଂପୂଜ୍ଯ ପ୍ରିଯଦତ୍ତେତି ପଞ୍ଚରତ୍ନୈର୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ ।। ୫୫.

ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳ ଦ୍ୱାରା ଢାକି, ସମସ୍ତ ବୀଜ ଥିବା, ପଞ୍ଚ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା 'ପ୍ରିୟଦତ୍ତା' ବୋଲି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ।

ଜାଗରଂ ତତ୍ର କୁର୍ଵୀତ ପ୍ରଭାତେ ତୁ ପୁନର୍ଦ୍ଵିଜାନ୍ । ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯଂ ସଂଖ୍ଯଯା ରାଜଂଶ୍ଚତୁର୍ଵିଂଶତି ଯାଵତଃ ।। ୫୫.

ସେଠାରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ, ପ୍ରଭାତରେ ପୁଣି, ଚବିଶି ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗଣନା କରି ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ, ରାଜନ୍।

ତେଷାଂ ଏକୈକଶୋ ଗାଂ ଚ ଅନଡ୍ଵାହଂ ଚ ଦାପଯେତ୍ । ଏକୈକଂ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ଚ ଅଙ୍ଗୁଲୀଯକମେଵ ଚ ।। ୫୫.

ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୋ ଏବଂ ଏକ ଜୋଡ଼ ଜାତିଯାନ୍ତ୍ର, ଏକ ଜୋଡ଼ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଏକ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେବା ଉଚିତ।

କଟକାନି ଚ ସୌଵର୍ଣକର୍ଣାଭରଣକାନି ଚ । ଏକୈକଂ ଗ୍ରାମମେତେଷାଂ ରାଜା ରାଜନ୍ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ ।। ୫୫.

କଂକଣ ଏବଂ ସୁନାର କାନ ଆଳଂକାର ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଏକ ଗ୍ରାମ ଦେବାକୁ ରାଜା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ରାଜନ୍।

ତନ୍ମଧ୍ଯମଂ ସଯୁଗ୍ମଂ ତୁ ସର୍ଵମାଦ୍ଯଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ । ସ୍ଵଶକ୍ତ୍ଯାଭରଣଂ ଚୈଵ ଦରିଦ୍ରସ୍ଯ ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ ।। ୫୫.

ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୁଗଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରଥମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ଭାବ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ ଆଳଂକାର ଦେବା ଉଚିତ।

ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ମହୀଂ କୃତ୍ଵା କାଞ୍ଚନୀଂ ଗୋଯୁଗଂ ତଥା । ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ଚ ଦାତଵ୍ଯଂ ଯଥାଵିଭଵଶକ୍ତିତଃ ।। ୫୫.

ଯେତେକି ସମ୍ଭବ, ସୁନାର ପୃଥିବୀ ତିଆରି କରି, ଏକ ଗୋ ଯୁଗଳ, ଏକ ବସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦେବା ଉଚିତ।

ଗାଂ ଯୁଗ୍ମାଭରଣାତ୍ ସର୍ଵଂ ସହିରଣ୍ଯଂ ଚ କାରଯେତ୍ । ଏଵଂ କୃତେ ତଥା କୃଷ୍ଣଶୁକ୍ଲଦ୍ଵାଦଶ୍ଯମେଵ ଚ ।। ୫୫.

ଗୋ, ଯୁଗଳ ଆଳଂକାର ଓ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ସୁନା ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ; ଏପରି କରି, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଓ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ରୌପ୍ଯାଂ ଵା ପୃଥିଵୀଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଵିଭଵଶକ୍ତିତଃ । ଦାପଯେଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତୁ ତଥା ତେଷାଂ ଚ ଭୋଜନମ୍ । ଉପାନହୌ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ପାଦୁକେ ଛତ୍ରିକାଂ ତଥା ।। ୫୫.

ଯେଉଁଠି ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ରୌପ୍ୟରେ ପୃଥିବୀର ଆକୃତି ତିଆରି କରି, ଏହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେଥିରେ ସେମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ସେପରି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଚପ୍ପଲ, ପାଦୁକା ଓ ଛତା ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଏତାନ୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵଦେଦେଵଂ କୃଷ୍ଣୋ ଦାମୋଦରୋ ମମ । ପ୍ରୀଯତାଂ ସର୍ଵଦା ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ହରିର୍ମମ ।। ୫୫.

ଏହି ସବୁ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଏଭଳି କହିବା ଉଚିତ୍— 'କୃଷ୍ଣ, ଦାମୋଦର, ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଆକାରର ଭଗବାନ୍ ହରି ମୋ ପ୍ରତି ନିତ୍ୟ ଦୟାଳୁ ରୁହନ୍ତୁ।'

ଦାନେ ଚ ଭୋଜନେ ଚୈଵ କୃତ୍ଵା ଯତ୍ ଫଲମାପ୍ଯତେ । ତନ୍ନ ଶକ୍ଯଂ ସହସ୍ତ୍ରେଣ ଵର୍ଷାଣାମପି କୀର୍ତିତୁମ୍ ।। ୫୫.

ଏଭଳି ଦାନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ଯେତେ ଉପକାର ମିଳେ, ତାହାକୁ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।

ତଥାପ୍ଯୁଦ୍ଦେଶତଃ କିଞ୍ଚିତ୍ ଫଲଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେଽନଘ । ଵ୍ରତସ୍ଯାସ୍ଯ ପୁରା ଵୃତ୍ତଂ ଶୁଭାନ୍ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍ ।। ୫୫.

ତଥାପି, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍, ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ଫଳ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିବି; ଏହି ବ୍ରତରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ଯେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣ।

ଆସୀଦାଦିଯୁଗେ ରାଜା ବ୍ରହ୍ମଵାଦୀ ଦୃଢଵ୍ରତଃ । ସ ପୁତ୍ରକାମଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପରମେଷ୍ଠିନମ୍ । ତସ୍ଯେଦଂ ଵ୍ରତମାଚଖ୍ଯୌ ବ୍ରହ୍ମା ସ କୃତଵାଂସ୍ତଥା ।। ୫୫.

ଆଦିଯୁଗରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ଥିଲେ। ସେ ପୁଅ ଆଶା କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ ଓ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ଵ୍ରତାନ୍ତେ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଂ ଯଯୌ । ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚୋଵାଚ ଭୋ ରାଜନ୍ ଵରୋ ମେ ଵ୍ରିଯତାଂ ଵରଃ ।। ୫୫.

ସେଇ ବ୍ରତ ଶେଷରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ମୋ ଠାରୁ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚାହିଅ।'