ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ବହୁକଲ୍ପସହସ୍ତ୍ରାଣି ଵ୍ରତସ୍ଯାସ୍ଯ ସନାତନ । ମଯା କୃତସ୍ଯ ତପସସ୍ତନ୍ମଯା ଵିସ୍ମୃତଂ ପ୍ରଭୋ ।। ୫୧.

ଧରା କହିଲେ: ଏହି ପୁରାତନ ବ୍ରତ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ମୁଁ ଅନେକ କଳ୍ପ ହଜାର ଦିନ ଧରି କରିଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲି।

ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ସ୍ମରଣଂ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ମମ । ଜାତଂ ଜାତିସ୍ମରା ଚାସ୍ମି ଵିଶୋକା ପରମେଶ୍ଵର ।। ୫୧.

ଏବେ ତୁମର କୃପାରେ, ମୋର ପୂର୍ବ ଜୀବନର ସ୍ମୃତି ଆସିଗଲା; ମୁଁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ମନେ ପକାଉଥିବା ହେଲି, ଏବଂ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।

ଯଦି ନାମ ପରଂ ଦେଵ କୌତୁକଂ ହୃଦି ଵର୍ତତେ । ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ପୁନରାଗତ୍ଯ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ । ଯଚ୍ଚକାର ସ ରାଜା ଚ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଭୂଧର ।। ୫୧.

ଯଦି, ହେ ପରମ ଦେବ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଆଉ କୌତୁହଳ ଅଛି, ତେବେ ମତେ କହ, ହେ ଭୂଧର, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ନିବାସକୁ ପୁନଃ ଯିବା ପରେ କଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ରାଜା କଣ କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ପ୍ରତ୍ଯାଗତମୃଷିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଃ ଶ୍ଵେତଵାହନଃ । ଵରାସନଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଵିଶେଷତଃ । ଅପୃଚ୍ଛନ୍ମୋକ୍ଷଧର୍ମାଖ୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ସକଲଧାରିଣି ।। ୫୧.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଋଷିଙ୍କୁ ପୁନଃ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଶ୍ୱେତପତାକାଧାରୀ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ବିଶେଷ ପୂଜା କରି, ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଧାରଣ କରୁଥିବା।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । ଭଗଵନ୍ କର୍ମଣା କେନ ଛିଦ୍ଯତେ ଭଵସଂସୃତିଃ । କିଂ ଵା କୃତ୍ଵା ନ ଶୋଚନ୍ତି ମୂର୍ତ୍ତାମୂର୍ତ୍ତୋପପତ୍ତିଷୁ ।। ୫୧.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ କହିଲେ: ଭଗବନ, କେଉଁ କର୍ମରେ ଭବସଂସାର ଛିନ୍ଦିଯାଏ? ଏବଂ କଣ କରିଲେ ଦେହୀ କିମ୍ବା ଦେହହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋକ ନଥାଏ?

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ କଥାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଦୂରାସନ୍ନଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାମ୍ । ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯଵିଭାଗୋତ୍ଥାଂ ସମାହିତମନା ନୃପ ।। ୫୧.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ରାଜା, ଦୂର ଓ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟର ଭେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଶୁଣ, ହେ ନୃପତି।

ନାହୋ ନ ରାତ୍ରିର୍ନ ଦିଶୋଽଦିଶଶ୍ଚ ନ ଦ୍ଯୌର୍ନ ଦେଵା ନ ଦିନଂ ନ ସୂର୍ଯଃ । ତସ୍ମିନ୍ କାଲେ ପଶୁପାଲେତି ରାଜା ସ ପାଲଯାମାସ ପଶୂନନେକାନ୍ ।। ୫୧.

ସେଉଁଠାରେ ଦିନ ନଥିଲା, ରାତି ନଥିଲା, ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ ନଥିଲା, ଦିବ ଓ ଦେବତା ନଥିଲେ, ଦିନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ପଶୁପାଳ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଅନେକ ପଶୁ ଚରାଇଥିଲେ।

ତାନ୍ ପାଲଯନ୍ ସ କଦାଚିଦ୍ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ପୂର୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରଂ ଚ ଜଗାମ ତୂର୍ଣମ୍ । ଅନନ୍ତପାରସ୍ଯ ମହୋଦଧେସ୍ତୁ ତୀରେ ଵନଂ ତତ୍ର ଵସନ୍ତି ସର୍ପାଃ ।। ୫୧.

ସେ ପଶୁମାନେ ଚରାଇବା ସମୟରେ, ଏକ ଦିନ ପୂର୍ବ ମହାସାଗର ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଶୀଘ୍ର ତାଉଁଠିକୁ ଗଲେ; ସେଉଁଠି ଅନନ୍ତ ମହାସାଗରର ତୀରେ ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ସାପମାନେ ବସୁଥିଲେ।

ଅଷ୍ଟୌ ଦ୍ରୁମାଃ କାମଵହା ନଦୀ ଚ ତୁର୍ଯକ୍ ଚୋଦ୍ର୍ଧ୍ଵଂ ବଭ୍ରମୁସ୍ତତ୍ର ଚାନ୍ଯେ । ପଞ୍ଚ ପ୍ରଧାନାଃ ପୁରୁଷାସ୍ତଥୈକାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ବିଭ୍ରତେ ତେଜସା ଦୀପ୍ଯମାନାମ୍ ।। ୫୧.

ସେଉଁଠି ଅଠ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ଓ ଏକ ନଦୀ ଥିଲା; ଉପରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ; ପାଞ୍ଚ ମୁଖ୍ୟ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକ ମହିଳାକୁ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ବୋହିଥିଲେ।

ସାଽପି ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵେ ଵକ୍ଷସି ଧାରଯନ୍ତୀ ସହସ୍ତ୍ରସୂର୍ଯପ୍ରତିମଂ ଵିଶାଲମ୍ । ତସ୍ଯାଧରସ୍ତ୍ରିର୍ଵିକାରସ୍ତ୍ରିଵର୍ଣ- ସ୍ତଂ ରାଜାନଂ ପଶ୍ଯ ପରିଭ୍ରମନ୍ତମ୍ ।। ୫୧.

ସେ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଏକ ବିଶାଳ ଆକୃତି ଧରିଥିଲେ, ଯାହା ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ; ତାଙ୍କ ତଳେ ତିନି ପରିବର୍ତନ ଓ ତିନି ରଙ୍ଗ ଥିଲା—ସେ ରାଜାକୁ ଦେଖ, ଘୂରିଉଠିବା।

ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତା ମୃତକଲ୍ପା ଇଵାସନ୍ ନୃପୋଽପ୍ଯସୌ ତଦ୍ଵନଂ ସଂଵିଵେଶ । ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ସର୍ଵ ଏତେ ଵିଵିଶୁ- ର୍ଭଯାଦୈକ୍ଯଂ ଗତଵନ୍ତଃ କ୍ଷଣେନ ।। ୫୧.

ସେମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ହୋଇଗଲେ, ମୃତ ପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ; ଏହି ରାଜା ତାଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଏକତାରେ ଏକାଠି ହେଇଗଲେ।

ତୈଃ ସର୍ପୈଃ ସ ନୃପୋ ଦୁର୍ଵିନୀତୈଃ ସଂଵେଷ୍ଟିତୋ ଦସ୍ଯୁଭିଶ୍ଚିନ୍ତଯାନଃ । କଥଂ ଚୈତେନ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯେନ କଥଂ ଚୈତେ ସଂସୃତାଃ ସଂଭଵେଯୁଃ ।। ୫୧.

ସେ ଅସଭ୍ୟ ସାପ ଓ ଦସ୍ୟୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ରାଜା ଚିନ୍ତା କରିଲେ: 'ଏହି ଘଟଣା କିପରି ହେବ, ଏବଂ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ କିପରି ଏମିତି ଆଉ ଗୁଞ୍ଚିଯାଇଛନ୍ତି?'

ଏଵଂ ରାଜ୍ଞଶ୍ଚିନ୍ତଯତସ୍ତ୍ରିଵର୍ଣଃ ପୁରୁଷଃ ପରଃ । ଶ୍ଵେତଂ ରକ୍ତଂ ତଥା କୃଷ୍ଣଂ ତ୍ରିଵର୍ଣଂ ଧାରଯନ୍ନରଃ ।। ୫୧.

ଏଭଳି ରାଜା ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ତିନି ରଙ୍ଗ—ଧଳା, ଲାଲ, କଳା—ଧରି ଦେଖାଦେଲେ।

ସ ସଂଜ୍ଞାଂ କୃତଵାନ୍ ମହ୍ଯମପରୋଽଥ କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସି । ଏଵଂ ତସ୍ଯ ବ୍ରୁଵାଣସ୍ଯ ମହନ୍ନାମ ଵ୍ଯଜାଯତ ।। ୫୧.

ସେ ମୋତେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେଲା, ତାପରେ ପଚାରିଲା, 'ତୁ କେଉଁଠି ଯିବୁ?' ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ନାମ ଉପଜିଲା।

ତେନାପି ରାଜା ସଂଵୀତଃ ସ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍ । ଏଵମୁକ୍ତେ ତତଃ ସ୍ତ୍ରୀ ତୁ ତଂ ରାଜାନଂ ରୁରୋଧ ହ ।। ୫୧.

ସେ ରାଜାକୁ ଘେରି ଦେଲା, ଏବଂ କହିଲା, 'ଜାଗିଉ।' ଏହା କହିବା ପରେ ଏକ ଜଣେ ଜନା ରାଜାକୁ ଅଟକାଇଲା।

ମାଯାତତଂ ତଂ ମା ଭୈଷ୍ଟ ତତୋଽନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋ ନୃପମ୍ । ସଂଵେଷ୍ଟ୍ଯ ସ୍ଥିତଵାନ୍ ଵୀରସ୍ତତଃ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ ।। ୫୧.

ମାୟାରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିବା ରାଜାକୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଲୋକ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ।' ତାପରେ ଏକ ଶୂର ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାକୁ ଘେରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ — ସେ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା।

ତତୋଽନ୍ଯେ ପଞ୍ଚ ପୁରୁଷା ଆଗତ୍ଯ ନୃପସତ୍ତମମ୍ । ସଂଵିଷ୍ଟ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ତତୋ ରାଜା ଵିରୋଧିତଃ ।। ୫୧.

ତାପରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ସେମାନେ ରାଜାକୁ ଘେରି ଏକାଠି ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଏଭଳି ରାଜା ଅଟକି ରହିଲେ।

ରୁଦ୍ଧେ ରାଜନି ତେ ସର୍ଵେ ଏକୀଭୂତାସ୍ତୁ ଦସ୍ଯଵଃ । ମଥିତୁଂ ଶସ୍ତ୍ରମାଦାଯ ଲୀନାଽନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ତତୋ ଭଯାତ୍ ।। ୫୧.

ରାଜା ଅଟକି ରହିବା ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହେଲେ; ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଭୟରେ ପରସ୍ପର ଠାରୁ ଲୁଚି ରହିଲେ।

ତୈର୍ଲୀନୈର୍ନୃପର୍ତେର୍ଵେଶ୍ମ ବଭୌ ପରମଶୋଭନମ୍ । ଅନ୍ଯେଷାମପି ପାପାନାଂ କୋଟିଃ ସାଗ୍ରାଭଵନ୍ନୃପ ।। ୫୧.

ସେମାନେ ଲୁଚି ରହିବା ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଦେଉଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ହେଲା; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଶି ଏକ କୋଟିଠାରୁ ଅଧିକ ଥିଲେ, ରାଜା।

ଗୃହେ ଭୂସଲିଲଂ ଵହ୍ନିଃ ସୁଖଶୀତଶ୍ଚ ମାରୁତଃ । ସାଵକାଶାନି ଶୁଭ୍ରାଣି ପଞ୍ଚୈକୋନଗୁଣାନି ଚ ।। ୫୧.

ଘରରେ ମାଟି, ପାଣି, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସୁଖଦ ଠଣ୍ଡା ପବନ ଥିଲା; ସ୍ଥାନଗୁଡିକ ସ୍ଫଟିକ ଥିଲା, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ଗୁଣ ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକରେ ଏକ ଗୁଣ ଥିଲା।

ଏକୈଵ ତେଷାଂ ସୁଚିରଂ ସଂଵେଷ୍ଟ୍ଯାସଜ୍ଯସଂସ୍ଥିତା । ଏଵଂ ସ ପଶୁପାଲୋଽସୌ କୃତଵାନଞ୍ଜସା ନୃପ ।। ୫୧.

ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଜଣେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘେରି ଏବଂ ଲଗି ରହିଲେ; ଏଭଳି ଗୋପାଳ ଏହାକୁ ସହଜରେ କରିଥିଲେ, ରାଜା।

ତସ୍ଯ ତଲ୍ଲାଘଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଂ ଚ ନୃପତେର୍ମୃଧେ । ତ୍ରିଵର୍ଣଃ ପୁରୁଷୋ ରାଜନ୍ନବ୍ରଵୀଦ୍ ରାଜସତ୍ତମମ୍ ।। ୫୧.

ରାଜାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ତ୍ୱରିତ ଚଳନ ଏବଂ ରୂପ ଦେଖି, ତିନି ରଙ୍ଗର ଏକ ଲୋକ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ତ୍ଵତ୍ପୁତ୍ରୋଽସ୍ମି ମହାରାଜ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ । ଅସ୍ମାଭିର୍ବନ୍ଧୁମିଚ୍ଛଦ୍ଭିର୍ଭଵନ୍ତଂ ନିଶ୍ଚଯଃ କୃତଃ ।। ୫୧.

'ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ, ବଡ଼ ରାଜା। କହ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି? ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣାଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛୁ।'

ଯଦି ନାମ କୃତାଃ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଦେଵ ପରାଜିତାଃ । ଏଵମେଵ ଶରୀରେଷୁ ଲୀନାସ୍ତିଷ୍ଠାମ ପାର୍ଥିଵ ।। ୫୧.

'ଯଦି ମୁଁ ଦେବ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ହାରି ଯାଇଛୁ, ତଥାପି ଏହି ଶରୀରରେ ଏକାଠି ହୋଇ ରହୁଛୁ, ରାଜା।'

ମର୍ଯ୍ଯେକେ ତଵ ପୁତ୍ରତ୍ଵଂ ଗତେ ସର୍ଵେଷୁ ସଂଭଵଃ । ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ରାଜା ତଂ ନରଂ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୫୧.

'ତୁମ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଜଣେ ରହିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥାଏ।' ଏଭଳି କହିବା ପରେ ରାଜା ପୁନି ସେ ଲୋକକୁ କହିଲେ।

ପୁତ୍ରୋ ଭଵତି ମେ କର୍ତ୍ତା ଅନ୍ଯେଷାମପି ସତ୍ତମ । ଯୁଷ୍ମତ୍ସୁଖୈର୍ନରୈର୍ଭାଵୈର୍ନାହଂ ଲିପ୍ଯେ କଦାଚନ ।। ୫୧.

'ତୁମେ ମୋର ପୁଅ ହେଉ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ହେଉ। ତୁମମାନେ ପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ଭାଭାବରେ ମୁଁ କେବେ ଲିପ୍ତ ହେଉ ନାହିଁ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ନୃପତିସ୍ତମାତ୍ମଜମଥାକରୋତ୍ । ତୈର୍ଵିମୁକ୍ତଃ ସ୍ଵଯଂ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ସ ଵିରରାମ ହ ।। ୫୧.

ଏଭଳି କହି ରାଜା ସେଉଁଠି ଲୋକକୁ ନିଜ ପୁଅ କରିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ସ ତ୍ରିଵର୍ଣୋ ନୃପୋତ୍ସୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରତ୍ଵାଚ୍ଚ ପାର୍ଥିଵ । ଅହଂ ନାମାନମସୃଜତ୍ ପୁତ୍ରଂ ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ରିଵର୍ଣକମ୍ ।। ୫୨.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ସେ ତିନି ରଙ୍ଗର ଲୋକ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏବଂ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ହୋଇ, ଏକ ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ତାହାର ନାମ ଅହମ୍, ଏହି ପୁଅ ମଧ୍ୟ ତିନି ରଙ୍ଗର।

ତସ୍ଯାପି ଚାଭଵତ୍ କନ୍ଯା ଅଵବୋଧସ୍ଵରୂପିଣୀ । ସା ତୁ ଵିଜ୍ଞାନଦଂ ପୁତ୍ରଂ ମନୋହ୍ଵଂ ଵିସସର୍ଜ ।। ୫୨.

ତାଙ୍କର ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲା, ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି; ସେ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାହାର ନାମ ମନୋହ୍ବ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ।