ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଧରଣୀଵ୍ରତମେତଦ୍ଧି ପୁରା କୃତ୍ଵା ପ୍ରଜାପତିଃ । ପ୍ରଜାପତ୍ଯଂ ତଥା ଲେଭେ ମୁକ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୫୦.

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ପ୍ରଜାପତି ଏହି ଧରଣୀ ବ୍ରତ କରି ଚାଲିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଜାପତି ଭାବ, ମୁକ୍ତି ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଯୁଵନାଶ୍ଵୋଽପି ରାଜର୍ଷିରନେନ ଵିଧିନା ପୁରା । ମାନ୍ଧାତାରଂ ସୁତଂ ଲେଭେ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୫୦.

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ରାଜା ଯୁବନାଶ୍ୱ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରି ତାଙ୍କର ପୁଅ ମାନ୍ଧାତା ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ତଥା ଚ ହୈହଯୋ ରାଜା କୃତଵୀର୍ଯୋ ନରାଧିପଃ । କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯଂ ସୁତଂ ଲେଭେ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୫୦.

ଏହିପରି ହଇହୟ ରାଜା କୃତବୀର୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ପୁଅ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଶକୁନ୍ତଲାଽପ୍ଯେଵମେଵ ତପଶ୍ଚୀର୍ତ୍ଵା ମହାମୁନେ । ଲେଭେ ଶାକୁନ୍ତଲଂ ପୁତ୍ରଂ ଦୌଷ୍ଯନ୍ତିଂ ଚକ୍ରଵର୍ତିନମ୍ ।। ୫୦.

ଏହିପରି ଶକୁନ୍ତଳା ମହାମୁନିଙ୍କ ପରି ତପସ୍ୟା କରି ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦୌଷ୍ୟନ୍ତି ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତି ଶାକୁନ୍ତଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ତଥା ପୌରାଣରାଜାନୋ ଵେଦୋକ୍ତାଶ୍ଚକ୍ରଵର୍ତ୍ତିନଃ । ଅନେନ ଵିଧିନା ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚକ୍ରଵର୍ତିତ୍ଵମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫୦.

ଏହିପରି ପୁରାଣ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ବେଦ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତିମାନେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତିତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଧରଣ୍ଯା ଅପି ପାତାଲେ ମଗ୍ନଯା ଚରିତଂ ପୁରା । ଵ୍ରତମେତତ୍ ତତୋ ନାମ୍ନା ଧରଣୀଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫୦.

ଧରା ପୂର୍ବରୁ ପାତାଳରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲାବେଳେ, ଏହି ବ୍ରତ କରାଯାଇଥିଲା। ତେଣୁ ଏହାକୁ 'ଧରଣୀବ୍ରତ' ନାମରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ସମାପ୍ତେଽସ୍ମିନ୍ ଧରା ଦେଵୀ ହରିଣା କ୍ରୋଡରୂପିଣା । ଉଦ୍ଧୃତାଽଦ୍ଯାପି ତୁଷ୍ଟେନ ସ୍ଥାପିତା ନୌରିଵାମ୍ଭସି ।। ୫୦.

ଏହି ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଧରାଦେବୀଙ୍କୁ ହରି ଶୂକର ଆକୃତିରେ ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଧରାକୁ ଜଳରେ ନୌକା ପରି ଏଠି ରଖିଲେ।

ଧରଣୀଵ୍ରତମେତଦ୍ଧି କୀର୍ତିତଂ ତେ ମଯା ମୁନେ । ଯ ଇଦଂ ଶ୍ରୃଣୁଯାଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଶ୍ଚ କୁର୍ଯାନ୍ନରୋତ୍ତମଃ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୫୦.

ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଧରଣୀବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିଛି, ମୁନି। ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହ କୁହିବେ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ବ୍ରତ କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ୟତା ପାଇବେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଵାସସୋ ଵାକ୍ଯଂ ଧରଣୀଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍ । ଯଯୌ ସତ୍ଯତପାଃ ସଦ୍ଯୋ ହିମଵତ୍ପାର୍ଶ୍ଵମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫୧.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଏବଂ ଧରଣୀବ୍ରତ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ସତ୍ୟତପାସ୍ ତୁରନ୍ତ ହିମାଳୟର ଉତ୍ତମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଗଲେ।

ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ ଯତ୍ର ଶିଲା ଚିତ୍ରଶିଲା ତଥା । ଵଟୋ ଭଦ୍ରଵଟୋ ଯତ୍ର ତତ୍ର ତସ୍ଯାଶ୍ରମୋ ବଭୌ । ତତ୍ରୋପରି ମହତ୍ ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୫୧.

ଯେଉଁଠାରେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ ବହିଯାଉଛି, ଚିତ୍ରଶିଳା ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପାଥର ଅଛି, ଭଦ୍ରବଟ ବୃକ୍ଷ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଚମକିଉଠିଲା। ଏଉଁଠି ତାଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟିବ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ । ବହୁକଲ୍ପସହସ୍ତ୍ରାଣି ଵ୍ରତସ୍ଯାସ୍ଯ ସନାତନ । ମଯା କୃତସ୍ଯ ତପସସ୍ତନ୍ମଯା ଵିସ୍ମୃତଂ ପ୍ରଭୋ ।। ୫୧.

ଧରା କହିଲେ: ଏହି ପୁରାତନ ବ୍ରତ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ମୁଁ ଅନେକ କଳ୍ପ ହଜାର ଦିନ ଧରି କରିଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲି।

ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ସ୍ମରଣଂ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ମମ । ଜାତଂ ଜାତିସ୍ମରା ଚାସ୍ମି ଵିଶୋକା ପରମେଶ୍ଵର ।। ୫୧.

ଏବେ ତୁମର କୃପାରେ, ମୋର ପୂର୍ବ ଜୀବନର ସ୍ମୃତି ଆସିଗଲା; ମୁଁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ମନେ ପକାଉଥିବା ହେଲି, ଏବଂ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।

ଯଦି ନାମ ପରଂ ଦେଵ କୌତୁକଂ ହୃଦି ଵର୍ତତେ । ଅଗସ୍ତ୍ଯଃ ପୁନରାଗତ୍ଯ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ । ଯଚ୍ଚକାର ସ ରାଜା ଚ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଭୂଧର ।। ୫୧.

ଯଦି, ହେ ପରମ ଦେବ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଆଉ କୌତୁହଳ ଅଛି, ତେବେ ମତେ କହ, ହେ ଭୂଧର, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ନିବାସକୁ ପୁନଃ ଯିବା ପରେ କଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ରାଜା କଣ କରିଥିଲେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ପ୍ରତ୍ଯାଗତମୃଷିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଃ ଶ୍ଵେତଵାହନଃ । ଵରାସନଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଵିଶେଷତଃ । ଅପୃଚ୍ଛନ୍ମୋକ୍ଷଧର୍ମାଖ୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ସକଲଧାରିଣି ।। ୫୧.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଋଷିଙ୍କୁ ପୁନଃ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଶ୍ୱେତପତାକାଧାରୀ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ବିଶେଷ ପୂଜା କରି, ମୋକ୍ଷ ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଧାରଣ କରୁଥିବା।

ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ଉଵାଚ । ଭଗଵନ୍ କର୍ମଣା କେନ ଛିଦ୍ଯତେ ଭଵସଂସୃତିଃ । କିଂ ଵା କୃତ୍ଵା ନ ଶୋଚନ୍ତି ମୂର୍ତ୍ତାମୂର୍ତ୍ତୋପପତ୍ତିଷୁ ।। ୫୧.

ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ କହିଲେ: ଭଗବନ, କେଉଁ କର୍ମରେ ଭବସଂସାର ଛିନ୍ଦିଯାଏ? ଏବଂ କଣ କରିଲେ ଦେହୀ କିମ୍ବା ଦେହହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋକ ନଥାଏ?

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ କଥାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଦୂରାସନ୍ନଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାମ୍ । ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯଵିଭାଗୋତ୍ଥାଂ ସମାହିତମନା ନୃପ ।। ୫୧.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ରାଜା, ଦୂର ଓ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟର ଭେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଶୁଣ, ହେ ନୃପତି।

ନାହୋ ନ ରାତ୍ରିର୍ନ ଦିଶୋଽଦିଶଶ୍ଚ ନ ଦ୍ଯୌର୍ନ ଦେଵା ନ ଦିନଂ ନ ସୂର୍ଯଃ । ତସ୍ମିନ୍ କାଲେ ପଶୁପାଲେତି ରାଜା ସ ପାଲଯାମାସ ପଶୂନନେକାନ୍ ।। ୫୧.

ସେଉଁଠାରେ ଦିନ ନଥିଲା, ରାତି ନଥିଲା, ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ ନଥିଲା, ଦିବ ଓ ଦେବତା ନଥିଲେ, ଦିନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ପଶୁପାଳ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଅନେକ ପଶୁ ଚରାଇଥିଲେ।

ତାନ୍ ପାଲଯନ୍ ସ କଦାଚିଦ୍ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ପୂର୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରଂ ଚ ଜଗାମ ତୂର୍ଣମ୍ । ଅନନ୍ତପାରସ୍ଯ ମହୋଦଧେସ୍ତୁ ତୀରେ ଵନଂ ତତ୍ର ଵସନ୍ତି ସର୍ପାଃ ।। ୫୧.

ସେ ପଶୁମାନେ ଚରାଇବା ସମୟରେ, ଏକ ଦିନ ପୂର୍ବ ମହାସାଗର ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଶୀଘ୍ର ତାଉଁଠିକୁ ଗଲେ; ସେଉଁଠି ଅନନ୍ତ ମହାସାଗରର ତୀରେ ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ସାପମାନେ ବସୁଥିଲେ।

ଅଷ୍ଟୌ ଦ୍ରୁମାଃ କାମଵହା ନଦୀ ଚ ତୁର୍ଯକ୍ ଚୋଦ୍ର୍ଧ୍ଵଂ ବଭ୍ରମୁସ୍ତତ୍ର ଚାନ୍ଯେ । ପଞ୍ଚ ପ୍ରଧାନାଃ ପୁରୁଷାସ୍ତଥୈକାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ବିଭ୍ରତେ ତେଜସା ଦୀପ୍ଯମାନାମ୍ ।। ୫୧.

ସେଉଁଠି ଅଠ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ଓ ଏକ ନଦୀ ଥିଲା; ଉପରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ; ପାଞ୍ଚ ମୁଖ୍ୟ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକ ମହିଳାକୁ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ବୋହିଥିଲେ।

ସାଽପି ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵେ ଵକ୍ଷସି ଧାରଯନ୍ତୀ ସହସ୍ତ୍ରସୂର୍ଯପ୍ରତିମଂ ଵିଶାଲମ୍ । ତସ୍ଯାଧରସ୍ତ୍ରିର୍ଵିକାରସ୍ତ୍ରିଵର୍ଣ- ସ୍ତଂ ରାଜାନଂ ପଶ୍ଯ ପରିଭ୍ରମନ୍ତମ୍ ।। ୫୧.

ସେ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଏକ ବିଶାଳ ଆକୃତି ଧରିଥିଲେ, ଯାହା ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ; ତାଙ୍କ ତଳେ ତିନି ପରିବର୍ତନ ଓ ତିନି ରଙ୍ଗ ଥିଲା—ସେ ରାଜାକୁ ଦେଖ, ଘୂରିଉଠିବା।

ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତା ମୃତକଲ୍ପା ଇଵାସନ୍ ନୃପୋଽପ୍ଯସୌ ତଦ୍ଵନଂ ସଂଵିଵେଶ । ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ସର୍ଵ ଏତେ ଵିଵିଶୁ- ର୍ଭଯାଦୈକ୍ଯଂ ଗତଵନ୍ତଃ କ୍ଷଣେନ ।। ୫୧.

ସେମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ହୋଇଗଲେ, ମୃତ ପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ; ଏହି ରାଜା ତାଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଏକତାରେ ଏକାଠି ହେଇଗଲେ।

ତୈଃ ସର୍ପୈଃ ସ ନୃପୋ ଦୁର୍ଵିନୀତୈଃ ସଂଵେଷ୍ଟିତୋ ଦସ୍ଯୁଭିଶ୍ଚିନ୍ତଯାନଃ । କଥଂ ଚୈତେନ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯେନ କଥଂ ଚୈତେ ସଂସୃତାଃ ସଂଭଵେଯୁଃ ।। ୫୧.

ସେ ଅସଭ୍ୟ ସାପ ଓ ଦସ୍ୟୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ରାଜା ଚିନ୍ତା କରିଲେ: 'ଏହି ଘଟଣା କିପରି ହେବ, ଏବଂ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ କିପରି ଏମିତି ଆଉ ଗୁଞ୍ଚିଯାଇଛନ୍ତି?'

ଏଵଂ ରାଜ୍ଞଶ୍ଚିନ୍ତଯତସ୍ତ୍ରିଵର୍ଣଃ ପୁରୁଷଃ ପରଃ । ଶ୍ଵେତଂ ରକ୍ତଂ ତଥା କୃଷ୍ଣଂ ତ୍ରିଵର୍ଣଂ ଧାରଯନ୍ନରଃ ।। ୫୧.

ଏଭଳି ରାଜା ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ତିନି ରଙ୍ଗ—ଧଳା, ଲାଲ, କଳା—ଧରି ଦେଖାଦେଲେ।

ସ ସଂଜ୍ଞାଂ କୃତଵାନ୍ ମହ୍ଯମପରୋଽଥ କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସି । ଏଵଂ ତସ୍ଯ ବ୍ରୁଵାଣସ୍ଯ ମହନ୍ନାମ ଵ୍ଯଜାଯତ ।। ୫୧.

ସେ ମୋତେ ଏକ ଚିହ୍ନ ଦେଲା, ତାପରେ ପଚାରିଲା, 'ତୁ କେଉଁଠି ଯିବୁ?' ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ନାମ ଉପଜିଲା।

ତେନାପି ରାଜା ସଂଵୀତଃ ସ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍ । ଏଵମୁକ୍ତେ ତତଃ ସ୍ତ୍ରୀ ତୁ ତଂ ରାଜାନଂ ରୁରୋଧ ହ ।। ୫୧.

ସେ ରାଜାକୁ ଘେରି ଦେଲା, ଏବଂ କହିଲା, 'ଜାଗିଉ।' ଏହା କହିବା ପରେ ଏକ ଜଣେ ଜନା ରାଜାକୁ ଅଟକାଇଲା।

ମାଯାତତଂ ତଂ ମା ଭୈଷ୍ଟ ତତୋଽନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋ ନୃପମ୍ । ସଂଵେଷ୍ଟ୍ଯ ସ୍ଥିତଵାନ୍ ଵୀରସ୍ତତଃ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ ।। ୫୧.

ମାୟାରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିବା ରାଜାକୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଲୋକ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ।' ତାପରେ ଏକ ଶୂର ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାକୁ ଘେରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ — ସେ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା।

ତତୋଽନ୍ଯେ ପଞ୍ଚ ପୁରୁଷା ଆଗତ୍ଯ ନୃପସତ୍ତମମ୍ । ସଂଵିଷ୍ଟ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ତତୋ ରାଜା ଵିରୋଧିତଃ ।। ୫୧.

ତାପରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ସେମାନେ ରାଜାକୁ ଘେରି ଏକାଠି ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଏଭଳି ରାଜା ଅଟକି ରହିଲେ।

ରୁଦ୍ଧେ ରାଜନି ତେ ସର୍ଵେ ଏକୀଭୂତାସ୍ତୁ ଦସ୍ଯଵଃ । ମଥିତୁଂ ଶସ୍ତ୍ରମାଦାଯ ଲୀନାଽନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ତତୋ ଭଯାତ୍ ।। ୫୧.

ରାଜା ଅଟକି ରହିବା ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହେଲେ; ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଭୟରେ ପରସ୍ପର ଠାରୁ ଲୁଚି ରହିଲେ।

ତୈର୍ଲୀନୈର୍ନୃପର୍ତେର୍ଵେଶ୍ମ ବଭୌ ପରମଶୋଭନମ୍ । ଅନ୍ଯେଷାମପି ପାପାନାଂ କୋଟିଃ ସାଗ୍ରାଭଵନ୍ନୃପ ।। ୫୧.

ସେମାନେ ଲୁଚି ରହିବା ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଦେଉଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ହେଲା; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଶି ଏକ କୋଟିଠାରୁ ଅଧିକ ଥିଲେ, ରାଜା।