ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଗତ୍ଵା ତୁ ପୁଷ୍କରଂ ତୀର୍ଥମଗସ୍ତ୍ଯୋ ମୁନିପୁଂଗଵଃ । କାର୍ତିକ୍ଯାମାଜଗାମାଶୁ ପୁନର୍ଭଦ୍ରାଶ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍ ।। ୫୦.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ପୁଷ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ମହାମୁନି ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ପୁନି ଫେରିଲେ।

ତମାଗତଂ ମୁନିଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଅର୍ଘପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ପୂଜ୍ଯ କୃତାସନପରିଗ୍ରହମ୍ । ଉଵାଚ ହର୍ଷିତୋ ରାଜା ତମୃଷିଂ ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍ ।। ୫୦.

ସେଇ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଅତି ଧାର୍ମିକ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ଦୃଢ଼ ନିୟମୀ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ।

ରାଜୋଵାଚ । ଭଗଵନ୍ କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଋଷିଵରୋତ୍ତମ । ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଶ୍ଵଯୁଜେ ମାସି ଵିଧାନଂ ତତ୍ କୃତଂ ମଯା । ଇଦାନୀଂ କାର୍ତିକେ ମାସି ଯତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ ।। ୫୦.

ରାଜା କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ପାଳନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଥିରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି। ଏବେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ କଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ ମହାବାହୋ କାର୍ତିକେ ମାସି ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍ । ଉପୋଷ୍ଯ ଵିଧିନା ଯେନ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲମ୍ ।। ୫୦.

ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ହେ ମହାବାହୁ ରାଜା, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ କିପରି ପାଳନ କରାଯିବ ଏବଂ ଏହାର ଫଳ କଣ ମିଳେ, ଶୁଣ।

ପ୍ରାଗ୍ଵିଧାନେନ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ତଦ୍ଵତ୍ ସ୍ନାନଂ ତୁ କାରଯେତ୍ । ଵିଭୁମେଵାର୍ଚଯେଦ୍ ଦେଵଂ ନାରାଯଣମକଲ୍ମଷମ୍ ।। ୫୦.

ପୂର୍ବ ଭଳି ସଂକଳ୍ପ କରି, ସେଇ ପ୍ରକାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ନମଃ ସହସ୍ତ୍ରଶିରସେ ଶିରଃ ସଂପୂଜଯେଦ୍ଧରେଃ । ପୁରୁଷାଯେତି ଚ ଭୁଜୌ କଣ୍ଠଂ ଵୈ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣେ । ଜ୍ଞାନାସ୍ତ୍ରାଯେତି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଯ ତଥା ଉରଃ ।। ୫୦.

ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡି ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପୁରୁଷ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ହାତ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ଗଳା, ଜ୍ଞାନାସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଭାବରେ ଚାତି ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଜଗଦ୍ଗ୍ରସିଷ୍ଣଵେ ପୂଜ୍ଯ ଉଦରଂ ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତ୍ତଯେ । କଟିଂ ସହସ୍ତ୍ରପାଦାଯ ପାଦୌ ଦେଵସ୍ଯ ପୂଜଯେତ୍ ।। ୫୦.

ବିଶ୍ୱକୁ ଗ୍ରସଣ କରୁଥିବା ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପେଟ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଭାବରେ କଟି, ଏବଂ ସହସ୍ରପାଦ ଭାବରେ ଦେବଙ୍କ ପାଦ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଅନୁଲୋମେନ ଦେଵେଶଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ନମୋ ଦାମୋଦରାଯେତି ସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ପୂଜଯେଦ୍ଧରେଃ ।। ୫୦.

ଯେଉଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିଥାଏ, ସେ 'ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି କହି, ହରିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିନା ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଚତୁରୋ ଘଟାନ୍ । ସ୍ଥାପଯେଦ୍ ରତ୍ନଗର୍ଭାଂସ୍ତୁ ସିତଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତାନ୍ ।। ୫୦.

ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରି ସେ ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁ ଘଡ଼ାଗୁଡିକୁ ରତ୍ନରେ ପୂରଣ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ସିଧା ଚନ୍ଦନ ଲେପି ଦିଆଯାଇଛି।

ସ୍ତ୍ରଗ୍ଦାମବଦ୍ଧଗ୍ରୀଵାଂସ୍ତୁ ସିତଵସ୍ତ୍ରାଵଗୁଣ୍ଠିତାନ୍ । ସ୍ଥାପିତାନ୍ ତାମ୍ରପାତ୍ରୈସ୍ତୁ ତିଲପୂର୍ଣୈଃ ସକାଞ୍ଚନୈଃ ।। ୫୦.

ଘଡ଼ାଗୁଡିକର ଗଳା ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେବା ଉଚିତ, ସେଗୁଡିକୁ ସିଧା ପୋଷାକରେ ଢାକି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଥିରେ ତିଳ ଏବଂ ସୁନା ପୂରଣ ରହିଛି।

ଚତ୍ଵାରଃ ସାଗରାଶ୍ଚୈଵ କଲ୍ପିତା ରାଜସତ୍ତମ । ତନ୍ମଧ୍ଯେ ପ୍ରାଗ୍ଵିଧାନେନ ସୌଵର୍ଣଂ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଧରିମ୍ । ଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ଚରନ୍ତଂ ପୀତଵାସସମ୍ ।। ୫୦.

ଏହି ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ସାଗର ରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ କଥା। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସୁନାର ହରିଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁ ମୂର୍ତ୍ତି ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଭାବରେ, ଯୋଗ ନିଦ୍ରାରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ପୀତ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।

ତମପ୍ଯେଵଂ ତୁ ସଂପୂଜ୍ଯ ଜାଗରଂ ତତ୍ର କାରଯେତ୍ । କୁର୍ଯାଚ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଯଜ୍ଞଂ ଯଜେଦ୍ ଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ହରିମ୍ ।। ୫୦.

ଏଭଳି ପୂଜା କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଗରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଏଠାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଏବଂ ଯୋଗୀଶ୍ୱର ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଷୋଡଶାରେ ତଥା ଚକ୍ରେ ରାଜଭିର୍ବହୁଭିଃ କୃତେ । ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଭାତେ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଣାଯ ଚ ଦାପଯେତ୍ ।। ୫୦.

ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଷୋଡ଼ଶାର ଚକ୍ରରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରଭାତେ ଏହାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଚତ୍ଵାରଃ ସାଗରା ଦେଯାଶ୍ଚତୁର୍ଣାଂ ପଞ୍ଚମସ୍ଯ ହ । ଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ତୁ ସଂପୂର୍ଣଂ ଦାପଯେତ୍ ପ୍ରଯତଃ ଶୁଚିଃ ।। ୫୦.

ସାଗର ରୂପୀ ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ଚାରି ଜଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ଭକ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।

ଵେଦାଢ୍ଯେ ତୁ ସମଂ ଦତ୍ତଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତଦ୍ଵିଦେ ତଥା । ଆଚାର୍ଯେ ପଞ୍ଚରାତ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ତ୍ରଗୁଣିତଂ ଭଵେତ୍ ।। ୫୦.

ଯଦି ଏହି ଦାନ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ଦୁଇଗୁଣ ହୁଏ; ପଞ୍ଚରାତ୍ର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ଏହାର ଫଳ ହଜାର ଗୁଣ ହୁଏ।

ଯସ୍ତ୍ଵିମଂ ସରହସ୍ଯଂ ତୁ ସମନ୍ତ୍ରଂ ଚୋପପାଦଯେତ୍ । ଵିଧାନଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ଦତ୍ତଂ କୋଟିକୋଟିଗୁଣୋତ୍ତରମ୍ ।। ୫୦.

ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ନିୟମ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଥାଏ, ତାହାର ଦାନର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

ଗୁରଵେ ସତି ଯସ୍ତ୍ଵନ୍ଯମାଶ୍ରଯେତ୍ ପୂଜଯେତ୍ କୁଧୀଃ । ସ ଦୁର୍ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ଦତ୍ତମସ୍ଯ ଚ ନିଷ୍ଫଲମ୍ । ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗୁରୌ ପୂର୍ଵଂ ପଶ୍ଚାଦନ୍ଯସ୍ଯ ଦାପଯେତ୍ ।। ୫୦.

ଗୁରୁ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଅବୁଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ପୂଜା କରେ, ସେ ଦୁଃଖମୟ ଗତିକୁ ପାଏ ଏବଂ ତାହାର ଦାନ ଫଳ ନାହିଁ; ଏହି କ୍ରିୟା ସହିତ ପ୍ରଥମେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ପରେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଅଵିଦ୍ଯୋ ଵା ସଵିଦ୍ଯୋ ଵା ଗୁରୁରେଵ ଜନାର୍ଦନଃ । ମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଵାପ୍ଯମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଗୁରୁରେଵ ପରା ଗତିଃ ।। ୫୦.

ଗୁରୁ ଅଜ୍ଞାନୀ ହେଉ କି ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ; ମାର୍ଗରେ ଥିବା କି ନଥିବା, ଗୁରୁ ନିଜେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି।

ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଗୁରୁଂ ଯସ୍ତୁ ମୋହାଦ୍ ଵିପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ । ସ ଜନ୍ମକୋଟି ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ପୁରୁଷାଧମଃ ।। ୫୦.

ଯେଉଁ ଜଣେ ଗୁରୁକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ମୂଢ଼ତାରେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ନରମଧ୍ୟରେ ଅତି ନିମ୍ନ ଏବଂ ଜନ୍ମ କୋଟି କୋଟି ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।

ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଵିଷ୍ଣୁମର୍ଚ୍ଯ ଚ । ଵିପ୍ରାଣାଂ ଭୋଜନଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ସଦକ୍ଷିଣମ୍ ।। ୫୦.

ଏଭଳି ଦାନ ଦେଇ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ ସମ୍ଭବାନୁସାରେ ଭୋଜନ ଦେବା ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ।

ଧରଣୀଵ୍ରତମେତଦ୍ଧି ପୁରା କୃତ୍ଵା ପ୍ରଜାପତିଃ । ପ୍ରଜାପତ୍ଯଂ ତଥା ଲେଭେ ମୁକ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୫୦.

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ପ୍ରଜାପତି ଏହି ଧରଣୀ ବ୍ରତ କରି ଚାଲିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଜାପତି ଭାବ, ମୁକ୍ତି ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଯୁଵନାଶ୍ଵୋଽପି ରାଜର୍ଷିରନେନ ଵିଧିନା ପୁରା । ମାନ୍ଧାତାରଂ ସୁତଂ ଲେଭେ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୫୦.

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ରାଜା ଯୁବନାଶ୍ୱ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରି ତାଙ୍କର ପୁଅ ମାନ୍ଧାତା ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ତଥା ଚ ହୈହଯୋ ରାଜା କୃତଵୀର୍ଯୋ ନରାଧିପଃ । କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯଂ ସୁତଂ ଲେଭେ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୫୦.

ଏହିପରି ହଇହୟ ରାଜା କୃତବୀର୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ପୁଅ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଶକୁନ୍ତଲାଽପ୍ଯେଵମେଵ ତପଶ୍ଚୀର୍ତ୍ଵା ମହାମୁନେ । ଲେଭେ ଶାକୁନ୍ତଲଂ ପୁତ୍ରଂ ଦୌଷ୍ଯନ୍ତିଂ ଚକ୍ରଵର୍ତିନମ୍ ।। ୫୦.

ଏହିପରି ଶକୁନ୍ତଳା ମହାମୁନିଙ୍କ ପରି ତପସ୍ୟା କରି ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦୌଷ୍ୟନ୍ତି ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତି ଶାକୁନ୍ତଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ତଥା ପୌରାଣରାଜାନୋ ଵେଦୋକ୍ତାଶ୍ଚକ୍ରଵର୍ତ୍ତିନଃ । ଅନେନ ଵିଧିନା ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚକ୍ରଵର୍ତିତ୍ଵମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫୦.

ଏହିପରି ପୁରାଣ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ବେଦ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତିମାନେ ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତିତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଧରଣ୍ଯା ଅପି ପାତାଲେ ମଗ୍ନଯା ଚରିତଂ ପୁରା । ଵ୍ରତମେତତ୍ ତତୋ ନାମ୍ନା ଧରଣୀଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫୦.

ଧରା ପୂର୍ବରୁ ପାତାଳରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲାବେଳେ, ଏହି ବ୍ରତ କରାଯାଇଥିଲା। ତେଣୁ ଏହାକୁ 'ଧରଣୀବ୍ରତ' ନାମରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ସମାପ୍ତେଽସ୍ମିନ୍ ଧରା ଦେଵୀ ହରିଣା କ୍ରୋଡରୂପିଣା । ଉଦ୍ଧୃତାଽଦ୍ଯାପି ତୁଷ୍ଟେନ ସ୍ଥାପିତା ନୌରିଵାମ୍ଭସି ।। ୫୦.

ଏହି ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ଧରାଦେବୀଙ୍କୁ ହରି ଶୂକର ଆକୃତିରେ ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଧରାକୁ ଜଳରେ ନୌକା ପରି ଏଠି ରଖିଲେ।

ଧରଣୀଵ୍ରତମେତଦ୍ଧି କୀର୍ତିତଂ ତେ ମଯା ମୁନେ । ଯ ଇଦଂ ଶ୍ରୃଣୁଯାଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଶ୍ଚ କୁର୍ଯାନ୍ନରୋତ୍ତମଃ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୫୦.

ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଧରଣୀବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିଛି, ମୁନି। ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହ କୁହିବେ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ବ୍ରତ କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ୟତା ପାଇବେ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଵାସସୋ ଵାକ୍ଯଂ ଧରଣୀଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍ । ଯଯୌ ସତ୍ଯତପାଃ ସଦ୍ଯୋ ହିମଵତ୍ପାର୍ଶ୍ଵମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୫୧.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଏବଂ ଧରଣୀବ୍ରତ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ସତ୍ୟତପାସ୍ ତୁରନ୍ତ ହିମାଳୟର ଉତ୍ତମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଗଲେ।