ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଧନ୍ଯା ସ ଶୂଦ୍ରସ୍ତୁ ତଥା ଧନ୍ଯତରୋ ମତଃ । ଭର୍ତୁଃ ସୁଶ୍ରୂଷଣଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ପରୋକ୍ଷେ ହରେରିତି ।। ୪୯.

ଯେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେ ଶୂଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ମନେ ରଖି ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ଏହି ଶୂଦ୍ର ଆଉ ଧନ୍ୟ ମନ୍ୟ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଧନ୍ଯା ତଥା ଶୂଦ୍ରୋ ଦ୍ଵିଜସୁଶ୍ରୂଷଣେ ରତଃ । ତଦନୁଜ୍ଞଯା ହରେର୍ଭକ୍ତିଃ ସ୍ତ୍ରୀ ଶୂଦ୍ରୋ ତେନ ସାଧ୍ଵିତି ।। ୪୯.

ଯେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଏପରି ଧନ୍ୟ, ଏବଂ ଯେ ଶୂଦ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଲେ, ସେ ଜଣାଣୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଧର୍ମପଥରେ ଅତି ଉତ୍ତମ।

ଆସୁରଂ ଭାଵମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ମୁକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ଯଂ ନ ଜାନାତି ତେନାସୌ ସାଧୁରୁଚ୍ଯତେ ।। ୪୯.

ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆସୁରୀ ଭାବ ଧାରଣ କରି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବ୍ୟତିତ ଆଉ କାହାକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ସେ ସାଧୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପ୍ରଜାପତିକୁଲେ ଭୂତ୍ଵା ବାଲ ଏଵ ଵନଂ ଗତଃ । ଆରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତତ୍ ସ୍ଥାନଂ ପରମଶୋଭନମ୍ । ତେନ ସାଧୋ ଧ୍ରୁଵେତ୍ଯେଵଂ ମଯୋକ୍ତଂ ରାଜସତ୍ତମ ।। ୪୯.

ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଧ୍ରୁବ ଶିଶୁବେଳେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ସେଇ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସାଧୁ ବୋଲି କହିଥିଲି।

ଇତି ରାଜା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଅଲ୍ପୋପଦେଶରାଜାଽସୌ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍ ।। ୪୯.

ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଅଳ୍ପ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ରାଜା ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ମହାଭାଗଃ କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ପୁଷ୍କରଂ ଵ୍ରଜନ୍ । ଗତେଽଗସ୍ତ୍ଯେ ପ୍ରଗଚ୍ଛନ୍ ଵୈ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ ।। ୪୯.

ଏବଂ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଆଗସ୍ତ୍ୟ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞା ତାମେଵ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଇଦମେଵ ମଯା ତୁଭ୍ଯଂ କଥିତଂ ତେ ତପୋଧନ ।। ୪୯.

ରାଜା ସେଇ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା ଏଠାରେ କହିଦେଲି, ହେ ତପସ୍ୱୀ।'

କଥଯିତ୍ଵା ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମଗସ୍ତ୍ଯୋ ନୃପସତ୍ତମମ୍ । ଉଵାଚ ପୁଷ୍କରଂ ଯାମି ପୁନରେଷ୍ଯାମି ତେ ଗୃହମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମାଶୁ ସଦ୍ଯୋଽଦର୍ଶନତାଂ ମୁନିଃ ।। ୪୯.

ଏଭଳି କହି, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ପୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଉଛି, ପୁନି ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି।' ଏଭଳି କହି ମୁନି ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ନାହିଁ।

ରାଜାଽପି ତେନ ଵିଧିନା ପଦ୍ମନାଭସ୍ଯ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍ ।. ଉପୋଷ୍ଯ ପରମଂ କାମମିହ ଜନ୍ମନି ଚାପ୍ତଵାନ୍ ।। ୪୯.

ରାଜା ସେଇ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କଲେ ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମରେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଲେ।

ସପତ୍ନୀକୋ ନୃପଵରୋ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ସମୁପୋଷ୍ଯ ଚ । ଇହ ଜନ୍ମନି ରାଜାଽସୌ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଂସ୍ତଥାଽଽପ୍ତଵାନ୍ ।। ୪୯.

ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କ ରାନୀ ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ଏହି ଜନ୍ମରେ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ପାଇଲେ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଗତ୍ଵା ତୁ ପୁଷ୍କରଂ ତୀର୍ଥମଗସ୍ତ୍ଯୋ ମୁନିପୁଂଗଵଃ । କାର୍ତିକ୍ଯାମାଜଗାମାଶୁ ପୁନର୍ଭଦ୍ରାଶ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍ ।। ୫୦.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ପୁଷ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ମହାମୁନି ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ପୁନି ଫେରିଲେ।

ତମାଗତଂ ମୁନିଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଅର୍ଘପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ପୂଜ୍ଯ କୃତାସନପରିଗ୍ରହମ୍ । ଉଵାଚ ହର୍ଷିତୋ ରାଜା ତମୃଷିଂ ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍ ।। ୫୦.

ସେଇ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଅତି ଧାର୍ମିକ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ଦୃଢ଼ ନିୟମୀ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ।

ରାଜୋଵାଚ । ଭଗଵନ୍ କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଋଷିଵରୋତ୍ତମ । ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଶ୍ଵଯୁଜେ ମାସି ଵିଧାନଂ ତତ୍ କୃତଂ ମଯା । ଇଦାନୀଂ କାର୍ତିକେ ମାସି ଯତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ ।। ୫୦.

ରାଜା କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ପାଳନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଥିରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି। ଏବେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ କଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ ମହାବାହୋ କାର୍ତିକେ ମାସି ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍ । ଉପୋଷ୍ଯ ଵିଧିନା ଯେନ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲମ୍ ।। ୫୦.

ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ହେ ମହାବାହୁ ରାଜା, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ କିପରି ପାଳନ କରାଯିବ ଏବଂ ଏହାର ଫଳ କଣ ମିଳେ, ଶୁଣ।

ପ୍ରାଗ୍ଵିଧାନେନ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ତଦ୍ଵତ୍ ସ୍ନାନଂ ତୁ କାରଯେତ୍ । ଵିଭୁମେଵାର୍ଚଯେଦ୍ ଦେଵଂ ନାରାଯଣମକଲ୍ମଷମ୍ ।। ୫୦.

ପୂର୍ବ ଭଳି ସଂକଳ୍ପ କରି, ସେଇ ପ୍ରକାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ନମଃ ସହସ୍ତ୍ରଶିରସେ ଶିରଃ ସଂପୂଜଯେଦ୍ଧରେଃ । ପୁରୁଷାଯେତି ଚ ଭୁଜୌ କଣ୍ଠଂ ଵୈ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣେ । ଜ୍ଞାନାସ୍ତ୍ରାଯେତି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଯ ତଥା ଉରଃ ।। ୫୦.

ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡି ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପୁରୁଷ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ହାତ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ଗଳା, ଜ୍ଞାନାସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଭାବରେ ଚାତି ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଜଗଦ୍ଗ୍ରସିଷ୍ଣଵେ ପୂଜ୍ଯ ଉଦରଂ ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତ୍ତଯେ । କଟିଂ ସହସ୍ତ୍ରପାଦାଯ ପାଦୌ ଦେଵସ୍ଯ ପୂଜଯେତ୍ ।। ୫୦.

ବିଶ୍ୱକୁ ଗ୍ରସଣ କରୁଥିବା ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପେଟ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଭାବରେ କଟି, ଏବଂ ସହସ୍ରପାଦ ଭାବରେ ଦେବଙ୍କ ପାଦ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଅନୁଲୋମେନ ଦେଵେଶଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ନମୋ ଦାମୋଦରାଯେତି ସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ପୂଜଯେଦ୍ଧରେଃ ।। ୫୦.

ଯେଉଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିଥାଏ, ସେ 'ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି କହି, ହରିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିନା ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଚତୁରୋ ଘଟାନ୍ । ସ୍ଥାପଯେଦ୍ ରତ୍ନଗର୍ଭାଂସ୍ତୁ ସିତଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତାନ୍ ।। ୫୦.

ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରି ସେ ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁ ଘଡ଼ାଗୁଡିକୁ ରତ୍ନରେ ପୂରଣ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ସିଧା ଚନ୍ଦନ ଲେପି ଦିଆଯାଇଛି।

ସ୍ତ୍ରଗ୍ଦାମବଦ୍ଧଗ୍ରୀଵାଂସ୍ତୁ ସିତଵସ୍ତ୍ରାଵଗୁଣ୍ଠିତାନ୍ । ସ୍ଥାପିତାନ୍ ତାମ୍ରପାତ୍ରୈସ୍ତୁ ତିଲପୂର୍ଣୈଃ ସକାଞ୍ଚନୈଃ ।। ୫୦.

ଘଡ଼ାଗୁଡିକର ଗଳା ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେବା ଉଚିତ, ସେଗୁଡିକୁ ସିଧା ପୋଷାକରେ ଢାକି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଥିରେ ତିଳ ଏବଂ ସୁନା ପୂରଣ ରହିଛି।

ଚତ୍ଵାରଃ ସାଗରାଶ୍ଚୈଵ କଲ୍ପିତା ରାଜସତ୍ତମ । ତନ୍ମଧ୍ଯେ ପ୍ରାଗ୍ଵିଧାନେନ ସୌଵର୍ଣଂ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଧରିମ୍ । ଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ଚରନ୍ତଂ ପୀତଵାସସମ୍ ।। ୫୦.

ଏହି ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ସାଗର ରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ କଥା। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସୁନାର ହରିଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁ ମୂର୍ତ୍ତି ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଭାବରେ, ଯୋଗ ନିଦ୍ରାରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ପୀତ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।

ତମପ୍ଯେଵଂ ତୁ ସଂପୂଜ୍ଯ ଜାଗରଂ ତତ୍ର କାରଯେତ୍ । କୁର୍ଯାଚ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଯଜ୍ଞଂ ଯଜେଦ୍ ଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ହରିମ୍ ।। ୫୦.

ଏଭଳି ପୂଜା କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଗରଣ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଏଠାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଏବଂ ଯୋଗୀଶ୍ୱର ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଷୋଡଶାରେ ତଥା ଚକ୍ରେ ରାଜଭିର୍ବହୁଭିଃ କୃତେ । ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଭାତେ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଣାଯ ଚ ଦାପଯେତ୍ ।। ୫୦.

ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଷୋଡ଼ଶାର ଚକ୍ରରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରଭାତେ ଏହାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଚତ୍ଵାରଃ ସାଗରା ଦେଯାଶ୍ଚତୁର୍ଣାଂ ପଞ୍ଚମସ୍ଯ ହ । ଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ତୁ ସଂପୂର୍ଣଂ ଦାପଯେତ୍ ପ୍ରଯତଃ ଶୁଚିଃ ।। ୫୦.

ସାଗର ରୂପୀ ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ଚାରି ଜଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ଭକ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।

ଵେଦାଢ୍ଯେ ତୁ ସମଂ ଦତ୍ତଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତଦ୍ଵିଦେ ତଥା । ଆଚାର୍ଯେ ପଞ୍ଚରାତ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ତ୍ରଗୁଣିତଂ ଭଵେତ୍ ।। ୫୦.

ଯଦି ଏହି ଦାନ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ଦୁଇଗୁଣ ହୁଏ; ପଞ୍ଚରାତ୍ର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ଏହାର ଫଳ ହଜାର ଗୁଣ ହୁଏ।

ଯସ୍ତ୍ଵିମଂ ସରହସ୍ଯଂ ତୁ ସମନ୍ତ୍ରଂ ଚୋପପାଦଯେତ୍ । ଵିଧାନଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ଦତ୍ତଂ କୋଟିକୋଟିଗୁଣୋତ୍ତରମ୍ ।। ୫୦.

ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ନିୟମ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଥାଏ, ତାହାର ଦାନର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

ଗୁରଵେ ସତି ଯସ୍ତ୍ଵନ୍ଯମାଶ୍ରଯେତ୍ ପୂଜଯେତ୍ କୁଧୀଃ । ସ ଦୁର୍ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ଦତ୍ତମସ୍ଯ ଚ ନିଷ୍ଫଲମ୍ । ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗୁରୌ ପୂର୍ଵଂ ପଶ୍ଚାଦନ୍ଯସ୍ଯ ଦାପଯେତ୍ ।। ୫୦.

ଗୁରୁ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଅବୁଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ପୂଜା କରେ, ସେ ଦୁଃଖମୟ ଗତିକୁ ପାଏ ଏବଂ ତାହାର ଦାନ ଫଳ ନାହିଁ; ଏହି କ୍ରିୟା ସହିତ ପ୍ରଥମେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ପରେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଅଵିଦ୍ଯୋ ଵା ସଵିଦ୍ଯୋ ଵା ଗୁରୁରେଵ ଜନାର୍ଦନଃ । ମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଵାପ୍ଯମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଗୁରୁରେଵ ପରା ଗତିଃ ।। ୫୦.

ଗୁରୁ ଅଜ୍ଞାନୀ ହେଉ କି ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ; ମାର୍ଗରେ ଥିବା କି ନଥିବା, ଗୁରୁ ନିଜେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି।

ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଗୁରୁଂ ଯସ୍ତୁ ମୋହାଦ୍ ଵିପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ । ସ ଜନ୍ମକୋଟି ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ପୁରୁଷାଧମଃ ।। ୫୦.

ଯେଉଁ ଜଣେ ଗୁରୁକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ମୂଢ଼ତାରେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ନରମଧ୍ୟରେ ଅତି ନିମ୍ନ ଏବଂ ଜନ୍ମ କୋଟି କୋଟି ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।