ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଭଵନ୍ତୌ ରକ୍ଷପାଲକୌ । ସ୍ଥାପ୍ଯ ଦ୍ଵାଵପି ଦୀପାନାଂ ଜ୍ଵଲନାର୍ଥଂ ମହାମତେ ।। ୪୯.

ପୂଜା କରି ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ରକ୍ଷାପାଳ ଥିଲ, ଦୁଇଟି ଦୀପ ଜଳାଇ ରହିଥିଲ।

ଗତେ ଵୈଶ୍ଯେ ଭଵନ୍ତୌଥ ଦୀପାନ୍ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୌ । ଯାଵତ୍ ପ୍ରଭାତା ରଜନୀ ନିଶାମେକାଂ ନରୋତ୍ତମ ।। ୪୯.

ବୈଶ୍ୟ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦୀପ ଜଳାଇ ରାତି ସାରା ରହିଥିଲ, ଏକ ରାତି ପୂରା ହେଉଅଯ୍ୟନ୍ତ।

ତତଃ କାଲେ ମୃତୌ ତୌ ତୁ ଉଭୌ ଦ୍ଵାଵପି ଦମ୍ପତୀ । ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ତେ ଜନ୍ମ ପ୍ରିଯଵ୍ରତଗୃହେଽଭଵତ୍ ।। ୪୯.

ତାପରେ ସମୟ ଆସିଲା, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦମ୍ପତି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲ। ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ, ତୁମେ ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲ।

ଇଯଂ ତୁ ପତ୍ନୀ ତେ ଜାତା ପୁରା ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଦାସିକା । ପାରକ୍ଯସ୍ଯାପି ଦୀପସ୍ଯ ଜ୍ଵାଲିତସ୍ଯ ହରେର୍ଗୃହେ ।। ୪୯.

ତୁମର ଏହି ପତ୍ନୀ ପୂର୍ବେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଦାସୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଘରେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଦୀପ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଯାଇଥିଲା।

ଯଃ ପୁନଃ ସ୍ଵେନ ଵିତ୍ତେନ ଵିଷ୍ଣୋରଗ୍ରେ ପ୍ରଦୀପକମ୍ । ଜ୍ଵାଲଯେତ୍ ତସ୍ଯ ଯତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ତତ୍ ସଂଖ୍ଯାତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ । ତେନ ସାଧୋ ହରେ ସାଧୁ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ମଯା ।। ୪୯.

ଯିଏ ନିଜ ଧନରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଗରେ ଦୀପ ଜଳାଏ, ସେଠାରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, "ହେ ହରି, ଭଲ, ଭଲ," ଏହି କଥା ମୁଁ କହିଥିଲି।

କୃତେ ସଂଵତ୍ସରେ ଭକ୍ତିଂ ହରେଃ କୃତ୍ଵା ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ସଂଵତ୍ସରାର୍ଧଂ ତ୍ରେତାଯାଂ ସମମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ ।। ୪୯.

କୃତଯୁଗରେ ଏକ ବର୍ଷ ଭକ୍ତିରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଅର୍ଧ ବର୍ଷରେ ସେଇ ଫଳ ମିଳିଯାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ତ୍ରିମାସେ ଦ୍ଵାପରେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯଁଲ୍ଲଭତେ ଫଲମ୍ । ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କଲୌ ତୁ ଲଭତେ ଫଲମ୍ । ତେନ ମୁଷ୍ଟଂ ଜଗଦ୍ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭକ୍ତିମାତ୍ରଂ ମଯେରିତମ୍ ।। ୪୯.

ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ତିନି ମାସ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ ଫଳ ମିଳେ। କଳିଯୁଗରେ "ନମୋ ନାରାୟଣ" କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ କହିଛି—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତି ମାତ୍ରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତ ଏକ ମୁଠି ଭଳି।

ପାରକ୍ଯଦୀପସ୍ଯୋତ୍କର୍ଷାଦ୍ ଵୈ ଦେଵାଗ୍ରେ ଫଲମୀଦୃଶମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତଂ ଫଲଂ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ ଫଲମେତନ୍ ମଯେରିତମ୍ । ଅହୋ ମୂଢା ନ ଜାନନ୍ତି ହରେର୍ଦୀପକ୍ରିଯାଫଲମ୍ ।। ୪୯.

ଅନ୍ୟର ଦୀପର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଏଭଳି ଫଳ ମିଳେ। ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଇଛ, ସେଇ ଫଳ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି। ମୂଢ଼ ଲୋକେ ହରିଙ୍କୁ ଦୀପ ଦେବାର ଫଳ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।

ଏଵଂ ଵିଧଂ ଦ୍ଵିଜା ଯେ ଚ ରାଜାନୋ ଯେ ଚ ଭକ୍ତିତଃ । ଯଜନ୍ତେ ଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈସ୍ତେନ ତେ ସାଧଵଃ ସ୍ମୃତାଃ ।। ୪୯.

ଏଭଳି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟ ହୋଇ ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାନ୍ତି।

ଅହଂ ତମେଵ ମୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ଯଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ମହୀତଲେ । ତେନ ସାଧୋ ଅଗସ୍ତ୍ଯେତି ମଯା ଚାତ୍ମା ପ୍ରଶଂସିତଃ । ହର୍ଷେଣ ମହତା ରାଜନ୍ ଵ୍ଯାକ୍ଷିପ୍ତେନ ମଯେରିତମ୍ ।। ୪୯.

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖିପାରିନି। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ସାଧୁ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲି, ରାଜା।

ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଧନ୍ଯା ସ ଶୂଦ୍ରସ୍ତୁ ତଥା ଧନ୍ଯତରୋ ମତଃ । ଭର୍ତୁଃ ସୁଶ୍ରୂଷଣଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ପରୋକ୍ଷେ ହରେରିତି ।। ୪୯.

ଯେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେ ଶୂଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ମନେ ରଖି ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ଏହି ଶୂଦ୍ର ଆଉ ଧନ୍ୟ ମନ୍ୟ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଧନ୍ଯା ତଥା ଶୂଦ୍ରୋ ଦ୍ଵିଜସୁଶ୍ରୂଷଣେ ରତଃ । ତଦନୁଜ୍ଞଯା ହରେର୍ଭକ୍ତିଃ ସ୍ତ୍ରୀ ଶୂଦ୍ରୋ ତେନ ସାଧ୍ଵିତି ।। ୪୯.

ଯେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଏପରି ଧନ୍ୟ, ଏବଂ ଯେ ଶୂଦ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଲେ, ସେ ଜଣାଣୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଧର୍ମପଥରେ ଅତି ଉତ୍ତମ।

ଆସୁରଂ ଭାଵମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ମୁକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ଯଂ ନ ଜାନାତି ତେନାସୌ ସାଧୁରୁଚ୍ଯତେ ।। ୪୯.

ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆସୁରୀ ଭାବ ଧାରଣ କରି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବ୍ୟତିତ ଆଉ କାହାକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ସେ ସାଧୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପ୍ରଜାପତିକୁଲେ ଭୂତ୍ଵା ବାଲ ଏଵ ଵନଂ ଗତଃ । ଆରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତତ୍ ସ୍ଥାନଂ ପରମଶୋଭନମ୍ । ତେନ ସାଧୋ ଧ୍ରୁଵେତ୍ଯେଵଂ ମଯୋକ୍ତଂ ରାଜସତ୍ତମ ।। ୪୯.

ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଧ୍ରୁବ ଶିଶୁବେଳେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ସେଇ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସାଧୁ ବୋଲି କହିଥିଲି।

ଇତି ରାଜା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଅଲ୍ପୋପଦେଶରାଜାଽସୌ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍ ।। ୪୯.

ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଅଳ୍ପ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ରାଜା ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ମହାଭାଗଃ କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ପୁଷ୍କରଂ ଵ୍ରଜନ୍ । ଗତେଽଗସ୍ତ୍ଯେ ପ୍ରଗଚ୍ଛନ୍ ଵୈ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ ।। ୪୯.

ଏବଂ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଆଗସ୍ତ୍ୟ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞା ତାମେଵ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଇଦମେଵ ମଯା ତୁଭ୍ଯଂ କଥିତଂ ତେ ତପୋଧନ ।। ୪୯.

ରାଜା ସେଇ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା ଏଠାରେ କହିଦେଲି, ହେ ତପସ୍ୱୀ।'

କଥଯିତ୍ଵା ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମଗସ୍ତ୍ଯୋ ନୃପସତ୍ତମମ୍ । ଉଵାଚ ପୁଷ୍କରଂ ଯାମି ପୁନରେଷ୍ଯାମି ତେ ଗୃହମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମାଶୁ ସଦ୍ଯୋଽଦର୍ଶନତାଂ ମୁନିଃ ।। ୪୯.

ଏଭଳି କହି, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ପୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଉଛି, ପୁନି ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି।' ଏଭଳି କହି ମୁନି ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ନାହିଁ।

ରାଜାଽପି ତେନ ଵିଧିନା ପଦ୍ମନାଭସ୍ଯ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍ ।. ଉପୋଷ୍ଯ ପରମଂ କାମମିହ ଜନ୍ମନି ଚାପ୍ତଵାନ୍ ।। ୪୯.

ରାଜା ସେଇ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କଲେ ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମରେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଲେ।

ସପତ୍ନୀକୋ ନୃପଵରୋ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ସମୁପୋଷ୍ଯ ଚ । ଇହ ଜନ୍ମନି ରାଜାଽସୌ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଂସ୍ତଥାଽଽପ୍ତଵାନ୍ ।। ୪୯.

ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କ ରାନୀ ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ଏହି ଜନ୍ମରେ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ପାଇଲେ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଗତ୍ଵା ତୁ ପୁଷ୍କରଂ ତୀର୍ଥମଗସ୍ତ୍ଯୋ ମୁନିପୁଂଗଵଃ । କାର୍ତିକ୍ଯାମାଜଗାମାଶୁ ପୁନର୍ଭଦ୍ରାଶ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍ ।। ୫୦.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ପୁଷ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ମହାମୁନି ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ପୁନି ଫେରିଲେ।

ତମାଗତଂ ମୁନିଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଅର୍ଘପାଦ୍ଯାଦିଭିଃ ପୂଜ୍ଯ କୃତାସନପରିଗ୍ରହମ୍ । ଉଵାଚ ହର୍ଷିତୋ ରାଜା ତମୃଷିଂ ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍ ।। ୫୦.

ସେଇ ମୁନିଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଅତି ଧାର୍ମିକ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ଦୃଢ଼ ନିୟମୀ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ।

ରାଜୋଵାଚ । ଭଗଵନ୍ କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଋଷିଵରୋତ୍ତମ । ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଶ୍ଵଯୁଜେ ମାସି ଵିଧାନଂ ତତ୍ କୃତଂ ମଯା । ଇଦାନୀଂ କାର୍ତିକେ ମାସି ଯତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ ।। ୫୦.

ରାଜା କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ପାଳନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଥିରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି। ଏବେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ କଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୃଣୁ ରାଜନ୍ ମହାବାହୋ କାର୍ତିକେ ମାସି ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍ । ଉପୋଷ୍ଯ ଵିଧିନା ଯେନ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲମ୍ ।। ୫୦.

ଆଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ହେ ମହାବାହୁ ରାଜା, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ କିପରି ପାଳନ କରାଯିବ ଏବଂ ଏହାର ଫଳ କଣ ମିଳେ, ଶୁଣ।

ପ୍ରାଗ୍ଵିଧାନେନ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ତଦ୍ଵତ୍ ସ୍ନାନଂ ତୁ କାରଯେତ୍ । ଵିଭୁମେଵାର୍ଚଯେଦ୍ ଦେଵଂ ନାରାଯଣମକଲ୍ମଷମ୍ ।। ୫୦.

ପୂର୍ବ ଭଳି ସଂକଳ୍ପ କରି, ସେଇ ପ୍ରକାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ନମଃ ସହସ୍ତ୍ରଶିରସେ ଶିରଃ ସଂପୂଜଯେଦ୍ଧରେଃ । ପୁରୁଷାଯେତି ଚ ଭୁଜୌ କଣ୍ଠଂ ଵୈ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣେ । ଜ୍ଞାନାସ୍ତ୍ରାଯେତି ଚାସ୍ତ୍ରାଣି ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଯ ତଥା ଉରଃ ।। ୫୦.

ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡି ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପୁରୁଷ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ହାତ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ଗଳା, ଜ୍ଞାନାସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଭାବରେ ଚାତି ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଜଗଦ୍ଗ୍ରସିଷ୍ଣଵେ ପୂଜ୍ଯ ଉଦରଂ ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତ୍ତଯେ । କଟିଂ ସହସ୍ତ୍ରପାଦାଯ ପାଦୌ ଦେଵସ୍ଯ ପୂଜଯେତ୍ ।। ୫୦.

ବିଶ୍ୱକୁ ଗ୍ରସଣ କରୁଥିବା ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପେଟ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଭାବରେ କଟି, ଏବଂ ସହସ୍ରପାଦ ଭାବରେ ଦେବଙ୍କ ପାଦ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଅନୁଲୋମେନ ଦେଵେଶଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ନମୋ ଦାମୋଦରାଯେତି ସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ପୂଜଯେଦ୍ଧରେଃ ।। ୫୦.

ଯେଉଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିଥାଏ, ସେ 'ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି କହି, ହରିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିନା ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଚତୁରୋ ଘଟାନ୍ । ସ୍ଥାପଯେଦ୍ ରତ୍ନଗର୍ଭାଂସ୍ତୁ ସିତଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତାନ୍ ।। ୫୦.

ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରି ସେ ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁ ଘଡ଼ାଗୁଡିକୁ ରତ୍ନରେ ପୂରଣ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ସିଧା ଚନ୍ଦନ ଲେପି ଦିଆଯାଇଛି।