ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏଵଂଭୂତାମଥୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜ୍ଞୀଂ ପରମଶୋଭନାମ୍ । ସାଧୁ ସାଧୁ ଜଗନ୍ନାଥେତ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ହର୍ଷିତଃ ।। ୪୯.

ଏଭଳି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ, 'ଭଲ, ଭଲ, ଜଗନ୍ନାଥ!' ବୋଲି କହିଲେ।

ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦିଵସେଽପ୍ଯେଵଂ ରାଜ୍ଞୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାପ୍ରଭାମ୍ । ଅହୋ ମୁଷ୍ଟମହୋ ମୁଷ୍ଟଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ । ଇତ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯୋ ଦ୍ଵିତୀଯେଽହ୍ନି ରାଜ୍ଞୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଭ୍ଯୁଵାଚ ହ ।। ୪୯.

ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ଏମିତି ଦେଖି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ହାଁ, ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚରାଚର ଜଗତ ମାନେ ମାତ୍ର ଏତିକି ହାତରେ ଧରିପାରିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଭଳି।" ଏଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ରାଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଥିଲେ।

ତୃତୀଯେଽହନି ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁନରେଵମୁଵାଚ ହ । ଅହୋ ମୂଢା ନ ଜାନନ୍ତି ଗୋଵିନ୍ଦଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଯ ଏକେଽହ୍ନି ଫଲଂ ଚୈତଦ୍ ରାଜ୍ଞେ ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରଦତ୍ତଵାନ୍ ।। ୪୯.

ତୃତୀୟ ଦିନରେ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଦେଖି, ସେ ଏଭଳି କହିଲେ, "ହାଁ, ମୂଢ଼ ଲୋକେ ଗୋବିନ୍ଦ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯିଏ ଏକ ଦିନରେ ରାଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ଏହି ଫଳ ଦେଇଥିଲେ।"

ଚତୁର୍ଥେ ଦିଵସେ ହସ୍ତାଵୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍ । ସାଧୁ ସାଧୁ ଜଗନ୍ନାଥ ସ୍ତ୍ରୀ ଶୂଦ୍ରାଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି । ଦ୍ଵିଜାଃ ସାଧୁ ନୃପାଃ ସାଧୁ ଵୈଶ୍ଯାଃ ସାଧୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ।। ୪୯.

ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ହାତ ଉଠାଇ ପୁଣି କହିଲେ, "ବଡ଼ ଭଲ, ବଡ଼ ଭଲ, ଜଗନ୍ନାଥ! ଜଣେ ମହିଳା, ଶୂଦ୍ର—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭଲ। ଦ୍ୱିଜ, ରାଜା—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନିପୁନି ଭଲ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଲ।"

ସାଧୁ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ସାଧୁ ତ୍ଵଂ ଭୋଽଗସ୍ତ୍ଯ ସାଧୁ ସାଧୁ ତେ । ସାଧୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତେ ସାଧୁ ଧ୍ରୁଵ ସାଧୋ ମହାଵ୍ରତ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନନର୍ତୋଚ୍ଚୈରଗସ୍ତ୍ଯୋ ରାଜସଂନିଧୌ ।। ୪୯.

"ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, ତୁମେ ଭଲ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭଲ, ଭଲ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୁମେ ଭଲ। ଧ୍ରୁବ, ମହାବ୍ରତୀ, ତୁମେ ଭଲ।" ଏଭଳି କହି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ।

ଏଵଂଭୂତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପତ୍ନୀକୋ ନୃପୋତ୍ତମଃ । କିଂ ହର୍ଷକାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯେନେତ୍ଥଂ ନୃତ୍ଯତେ ଭଵାନ୍ ।। ୪୯.

ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କର ରାନୀ ସହିତ ପଚାରିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏମିତି ଆନନ୍ଦ କାହିଁକି? କଣ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଏଭଳି ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି?"

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଅହୋ ମୂର୍ଖଃ କୁରାଜା ତ୍ଵମହୋ ମୂର୍ଖାଽନୁଗାସ୍ତ୍ଵମୀ । ଅହୋ ପୁରୋହିତା ମୂର୍ଖା ଯେ ନ ଜାନନ୍ତି ମେ ମତମ୍ ।। ୪୯.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ହାଁ, ତୁମେ ମୂର୍ଖ ରାଜା! ଏହି ତୁମ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ଖ! ଏହି ପୁରୋହିତମାନେ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ଖ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ମନର ଭାବକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ!"

ଏଵମୁକ୍ତେ ତତୋ ରାଜା କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ । ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରଶ୍ନମେତତ୍ ତ୍ଵଯେରିତମ୍ । କଥଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ଯଦ୍ଯନୁଗ୍ରହକୃଦ୍ ଭଵାନ୍ ।। ୪୯.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ରାଜା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଜାଣୁନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଦୟାକରି ଆମକୁ କୁହନ୍ତୁ।"

ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ । ଇଯଂ ରାଜ୍ଞୀ ତ୍ଵଯା ଯାଽଭୂଦ୍ ଦାସୀ ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଵୈଦିଶେ । ନଗରେ ହରିଦତ୍ତସ୍ଯ ତ୍ଵମସ୍ଯାଃ ପତିରେଵ ଚ । ତସ୍ଯୈଵ କର୍ମକାରୋଽଭୂଚ୍ଛୂଦ୍ରଃ ସେଵନତତ୍ପରଃ ।। ୪୯.

ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, "ତୁମର ଏହି ରାନୀ ପୂର୍ବେ ବୈଦିଶ ନଗରରେ ଜଣେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଦାସୀ ଥିଲେ। ତୁମେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲ, ଏବଂ ସେଇ ବୈଶ୍ୟଙ୍କର କର୍ମକାର ଥିଲେ ଏକ ଶୂଦ୍ର, ଯିଏ ସେବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।"

ସ ଵୈଶ୍ଯୋଽଶ୍ଵଯୁଜେ ମାସି ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ନିଯତଃ ସ୍ଥିତଃ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଲଯଂ ଗତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଧୂପାଦିଭିର୍ହରିମ୍ ।। ୪୯.

ସେ ବୈଶ୍ୟ ଅଶ୍ୱୟୁଜ ମାସରେ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ନିୟମରେ ରହି, ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ଫୁଲ, ଧୂପ ଇତ୍ୟାଦି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।

ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଭଵନ୍ତୌ ରକ୍ଷପାଲକୌ । ସ୍ଥାପ୍ଯ ଦ୍ଵାଵପି ଦୀପାନାଂ ଜ୍ଵଲନାର୍ଥଂ ମହାମତେ ।। ୪୯.

ପୂଜା କରି ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ରକ୍ଷାପାଳ ଥିଲ, ଦୁଇଟି ଦୀପ ଜଳାଇ ରହିଥିଲ।

ଗତେ ଵୈଶ୍ଯେ ଭଵନ୍ତୌଥ ଦୀପାନ୍ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୌ । ଯାଵତ୍ ପ୍ରଭାତା ରଜନୀ ନିଶାମେକାଂ ନରୋତ୍ତମ ।। ୪୯.

ବୈଶ୍ୟ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦୀପ ଜଳାଇ ରାତି ସାରା ରହିଥିଲ, ଏକ ରାତି ପୂରା ହେଉଅଯ୍ୟନ୍ତ।

ତତଃ କାଲେ ମୃତୌ ତୌ ତୁ ଉଭୌ ଦ୍ଵାଵପି ଦମ୍ପତୀ । ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ତେ ଜନ୍ମ ପ୍ରିଯଵ୍ରତଗୃହେଽଭଵତ୍ ।। ୪୯.

ତାପରେ ସମୟ ଆସିଲା, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦମ୍ପତି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲ। ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ, ତୁମେ ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲ।

ଇଯଂ ତୁ ପତ୍ନୀ ତେ ଜାତା ପୁରା ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଦାସିକା । ପାରକ୍ଯସ୍ଯାପି ଦୀପସ୍ଯ ଜ୍ଵାଲିତସ୍ଯ ହରେର୍ଗୃହେ ।। ୪୯.

ତୁମର ଏହି ପତ୍ନୀ ପୂର୍ବେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଦାସୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଘରେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଦୀପ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଯାଇଥିଲା।

ଯଃ ପୁନଃ ସ୍ଵେନ ଵିତ୍ତେନ ଵିଷ୍ଣୋରଗ୍ରେ ପ୍ରଦୀପକମ୍ । ଜ୍ଵାଲଯେତ୍ ତସ୍ଯ ଯତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ତତ୍ ସଂଖ୍ଯାତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ । ତେନ ସାଧୋ ହରେ ସାଧୁ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ମଯା ।। ୪୯.

ଯିଏ ନିଜ ଧନରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଗରେ ଦୀପ ଜଳାଏ, ସେଠାରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, "ହେ ହରି, ଭଲ, ଭଲ," ଏହି କଥା ମୁଁ କହିଥିଲି।

କୃତେ ସଂଵତ୍ସରେ ଭକ୍ତିଂ ହରେଃ କୃତ୍ଵା ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ସଂଵତ୍ସରାର୍ଧଂ ତ୍ରେତାଯାଂ ସମମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ ।। ୪୯.

କୃତଯୁଗରେ ଏକ ବର୍ଷ ଭକ୍ତିରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଅର୍ଧ ବର୍ଷରେ ସେଇ ଫଳ ମିଳିଯାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ତ୍ରିମାସେ ଦ୍ଵାପରେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯଁଲ୍ଲଭତେ ଫଲମ୍ । ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କଲୌ ତୁ ଲଭତେ ଫଲମ୍ । ତେନ ମୁଷ୍ଟଂ ଜଗଦ୍ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭକ୍ତିମାତ୍ରଂ ମଯେରିତମ୍ ।। ୪୯.

ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ତିନି ମାସ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ ଫଳ ମିଳେ। କଳିଯୁଗରେ "ନମୋ ନାରାୟଣ" କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ କହିଛି—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତି ମାତ୍ରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତ ଏକ ମୁଠି ଭଳି।

ପାରକ୍ଯଦୀପସ୍ଯୋତ୍କର୍ଷାଦ୍ ଵୈ ଦେଵାଗ୍ରେ ଫଲମୀଦୃଶମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତଂ ଫଲଂ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ ଫଲମେତନ୍ ମଯେରିତମ୍ । ଅହୋ ମୂଢା ନ ଜାନନ୍ତି ହରେର୍ଦୀପକ୍ରିଯାଫଲମ୍ ।। ୪୯.

ଅନ୍ୟର ଦୀପର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଏଭଳି ଫଳ ମିଳେ। ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଇଛ, ସେଇ ଫଳ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି। ମୂଢ଼ ଲୋକେ ହରିଙ୍କୁ ଦୀପ ଦେବାର ଫଳ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।

ଏଵଂ ଵିଧଂ ଦ୍ଵିଜା ଯେ ଚ ରାଜାନୋ ଯେ ଚ ଭକ୍ତିତଃ । ଯଜନ୍ତେ ଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈସ୍ତେନ ତେ ସାଧଵଃ ସ୍ମୃତାଃ ।। ୪୯.

ଏଭଳି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟ ହୋଇ ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାନ୍ତି।

ଅହଂ ତମେଵ ମୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ଯଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ମହୀତଲେ । ତେନ ସାଧୋ ଅଗସ୍ତ୍ଯେତି ମଯା ଚାତ୍ମା ପ୍ରଶଂସିତଃ । ହର୍ଷେଣ ମହତା ରାଜନ୍ ଵ୍ଯାକ୍ଷିପ୍ତେନ ମଯେରିତମ୍ ।। ୪୯.

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖିପାରିନି। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ସାଧୁ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲି, ରାଜା।

ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଧନ୍ଯା ସ ଶୂଦ୍ରସ୍ତୁ ତଥା ଧନ୍ଯତରୋ ମତଃ । ଭର୍ତୁଃ ସୁଶ୍ରୂଷଣଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ପରୋକ୍ଷେ ହରେରିତି ।। ୪୯.

ଯେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେ ଶୂଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ମନେ ରଖି ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ଏହି ଶୂଦ୍ର ଆଉ ଧନ୍ୟ ମନ୍ୟ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ସା ସ୍ତ୍ରୀ ଧନ୍ଯା ତଥା ଶୂଦ୍ରୋ ଦ୍ଵିଜସୁଶ୍ରୂଷଣେ ରତଃ । ତଦନୁଜ୍ଞଯା ହରେର୍ଭକ୍ତିଃ ସ୍ତ୍ରୀ ଶୂଦ୍ରୋ ତେନ ସାଧ୍ଵିତି ।। ୪୯.

ଯେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଏପରି ଧନ୍ୟ, ଏବଂ ଯେ ଶୂଦ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଲେ, ସେ ଜଣାଣୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଧର୍ମପଥରେ ଅତି ଉତ୍ତମ।

ଆସୁରଂ ଭାଵମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ । ମୁକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ଯଂ ନ ଜାନାତି ତେନାସୌ ସାଧୁରୁଚ୍ଯତେ ।। ୪୯.

ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆସୁରୀ ଭାବ ଧାରଣ କରି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବ୍ୟତିତ ଆଉ କାହାକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ସେ ସାଧୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପ୍ରଜାପତିକୁଲେ ଭୂତ୍ଵା ବାଲ ଏଵ ଵନଂ ଗତଃ । ଆରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତତ୍ ସ୍ଥାନଂ ପରମଶୋଭନମ୍ । ତେନ ସାଧୋ ଧ୍ରୁଵେତ୍ଯେଵଂ ମଯୋକ୍ତଂ ରାଜସତ୍ତମ ।। ୪୯.

ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଧ୍ରୁବ ଶିଶୁବେଳେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ସେଇ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସାଧୁ ବୋଲି କହିଥିଲି।

ଇତି ରାଜା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଅଲ୍ପୋପଦେଶରାଜାଽସୌ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମୁନିପୁଂଗଵମ୍ ।। ୪୯.

ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଅଳ୍ପ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ରାଜା ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ମହାଭାଗଃ କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ପୁଷ୍କରଂ ଵ୍ରଜନ୍ । ଗତେଽଗସ୍ତ୍ଯେ ପ୍ରଗଚ୍ଛନ୍ ଵୈ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ ।। ୪୯.

ଏବଂ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଆଗସ୍ତ୍ୟ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।

ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞା ତାମେଵ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଇଦମେଵ ମଯା ତୁଭ୍ଯଂ କଥିତଂ ତେ ତପୋଧନ ।। ୪୯.

ରାଜା ସେଇ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା ଏଠାରେ କହିଦେଲି, ହେ ତପସ୍ୱୀ।'

କଥଯିତ୍ଵା ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମଗସ୍ତ୍ଯୋ ନୃପସତ୍ତମମ୍ । ଉଵାଚ ପୁଷ୍କରଂ ଯାମି ପୁନରେଷ୍ଯାମି ତେ ଗୃହମ୍ । ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମାଶୁ ସଦ୍ଯୋଽଦର୍ଶନତାଂ ମୁନିଃ ।। ୪୯.

ଏଭଳି କହି, ଆଗସ୍ତ୍ୟ ପୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଉଛି, ପୁନି ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି।' ଏଭଳି କହି ମୁନି ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ନାହିଁ।

ରାଜାଽପି ତେନ ଵିଧିନା ପଦ୍ମନାଭସ୍ଯ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍ ।. ଉପୋଷ୍ଯ ପରମଂ କାମମିହ ଜନ୍ମନି ଚାପ୍ତଵାନ୍ ।। ୪୯.

ରାଜା ସେଇ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ପଦ୍ମନାଭଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କଲେ ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମରେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଲେ।