ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଶ୍ଵମାରୁହ୍ଯ ସ ପୁନର୍ଵାମଦେଵାଶ୍ରମଂ ଯଯୌ । ତତ୍ରାପୃଚ୍ଛଦ୍ ଋଷିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କା ସ୍ତ୍ରୀ କେ ତେ ନିପାତିତାଃ । ଏତତ୍ କାର୍ଯମୃଷେ ମହ୍ଯଂ କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରସୀଦ ମେ ।। ୪୭.

ଘୋଡାରେ ଚଢି, ସେ ପୁନଃ ବାମଦେବ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ସେ ନାରୀ କିଏ? ସେମାନେ କିଏ ଥିଲେ ଯେ ମାରାଗଲେ? ଏହି ଘଟଣାର ଅର୍ଥ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।'

ଵାମଦେଵ ଉଵାଚ । ତ୍ଵମାସୀଚ୍ଛୂଦ୍ରଜାତୀଯ ଅନ୍ଯଜନ୍ମନି ପାର୍ଥିଵ । ତତ୍ର ତ୍ଵଯା ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ପ୍ରେଷଣଂ କୁର୍ଵତା ଶ୍ରୁତା । ଶ୍ରାଵଣସ୍ଯ ତୁ ମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀ ।। ୪୭.

ବାମଦେବ କହିଲେ—'ରାଜନ୍, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଶୂଦ୍ର ଜାତିରେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସମୟରେ ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲା।'

ସଵିଧାନାତ୍ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵୈ ସମୁପୋଷିତା । ଉପୋଷିତାଯାଂ ତସ୍ଯାଂ ତୁ ରାଜ୍ଯଂ ଲବ୍ଧଂ ତ୍ଵଯାଽନଘ ।। ୪୭.

'ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଦିନ ପାଳନ କରିଥିବାରୁ, ଏହା ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିଲା।'

ସର୍ଵାପତ୍ସୁ ଚ ସା ଦେଵୀ ଭଵନ୍ତଂ ପରିରକ୍ଷତି । ଯଯା ଵିନିହତାଃ କ୍ରୂରା ମ୍ଲେଚ୍ଛାଃ ପାପସମନ୍ଵିତାଃ । ଭଵାଂଶ୍ଚ ରକ୍ଷିତୋ ରାଜନ୍ ଶ୍ରାଵଣଦ୍ଵାଦଶୀ ତୁ ସା ।। ୪୭.

'ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ସେ ଦେବୀ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୂର ଏବଂ ପାପୀ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମାରାଗଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ରକ୍ଷିତ ହେଲା—ସେଇ ଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରାବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀ।'

ଏକୈଵ ପାତି ଚାପତ୍ସୁ ରାଜ୍ଯମେକୈଵ ଯଚ୍ଛତି । କିଂ ପୁନର୍ଦ୍ଵାଦଶୈତାସ୍ତୁ ଯେନୈନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଦଦୁଃ ପଦମ୍ ।। ୪୭.

'ସେ ଏକା ଦିନ ବିପଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏକା ଦିନ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ତେବେ ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନଗୁଡିକର ଶକ୍ତି କେତେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ପାଇନଥିଲେ?'

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ତଦ୍ଵଦ୍ ଭାଦ୍ରପଦେ ମାସି ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍ । ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଵିଧିନା ଦେଵମର୍ଚ୍ଚଯେତ୍ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୪୮.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ, 'ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସଂକଳ୍ପ କରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।'

ନମୋଽସ୍ତୁ କଲ୍କିନେ ପାଦୌ ହୃଷୀକେଶାଯ ଵୈ କଟିମ୍ । ମ୍ଲେଚ୍ଛଵିଧ୍ଵଂସନାଯେତି ଜଗନ୍ମୂର୍ତ୍ତେ ତଥୋଦରମ୍ ।। ୪୮.

'କଳ୍କିଙ୍କ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର, ହୃଷୀକେଶଙ୍କ କଟିକୁ ନମସ୍କାର, ମ୍ଲେଚ୍ଛନାଶକଙ୍କ ଉଦରକୁ ନମସ୍କାର, ଏହିପରି ଜଗତ୍‌ର ଆକୃତିକୁ ନମସ୍କାର।'

ଶିତିକଣ୍ଠାଯ କଣ୍ଠଂ ତୁ ଖଡ୍ଗପାଣେତି ଵୈ ଭୁଜୌ । ଚତୁର୍ଭୁଜାଯେତି ହସ୍ତୌ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତେ ତଥା ଶିରଃ ।। ୪୮.

'ଶିତିକଣ୍ଠଙ୍କ କଣ୍ଠକୁ ନମସ୍କାର, ଖଡ୍‌ଗଧାରୀଙ୍କ ବାହୁକୁ ନମସ୍କାର, ଚତୁର୍ଭୁଜଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ନମସ୍କାର, ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ନମସ୍କାର।'

ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ମେଧାଵୀ ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ ତସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ଘଟମ୍ । ଵିନ୍ଯସେତ୍ କଲ୍କିନଂ ଦେଵଂ ସୌଵର୍ଣଂ ତତ୍ର କାରଯେତ୍ ।। ୪୮.

ଏଭଳି ପୂଜା କରି, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହେଉଛି, ସେପରି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଘଟ ରଖିବା ଉଚିତ ଏବଂ ସେଠାରେ ସୁନାରେ କଳ୍କିଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।

ସିତଵସ୍ତ୍ରଯୁଗଚ୍ଛନ୍ନଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୋପଶୋଭିତମ୍ । କୃତ୍ଵା ପ୍ରଭାତେ ଵିପ୍ରାଯ ପ୍ରଦେଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରଵିତ୍ତମେ । ଏଵଂ କୃତେ ଭଵେଦ୍ ଯସ୍ତୁ ତନ୍ନିବୋଧ ମହାମୁନେ ।। ୪୮.

ସେଇ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଦୁଇଟି ଦେଇ ଢାକି, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ କରି, ପ୍ରଭାତରେ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ। ଏହା କରିଲେ କଣ ଫଳ ମିଳେ, ମହାମୁନି, ଏହି କଥା ଶୁଣ।

ପୂର୍ଵଂ ରାଜା ଵିଶାଲୋଽଭୂତ୍ କାଶ୍ଯାଂ ପୁର୍ଯାଂ ମହାବଲଃ । ଗୋତ୍ରଜୈର୍ହୃତରାଜ୍ଯୋଽସୌ ଗନ୍ଧମାଦନମାଵିଶତ୍ ।। ୪୮.

ପୂର୍ବେ କାଶୀ ନଗରରେ ବିଶାଳ ନାମକ ଏକ ପ୍ରବଳ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗୋତିଆମାନେ ରାଜ୍ୟ ହରିନେଲେ, ତେଣୁ ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତସ୍ଯ ଦ୍ରୋଣ୍ଯାଂ ମହାରାଜ ବଦରୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶୋଭନାମ୍ । ହୃତରାଜ୍ଯୋ ଵିଶେଷେଣ ଗତଶ୍ରୀକୋ ନରୋତ୍ତମଃ ।। ୪୮.

ମହାରାଜ, ସେଠାରେ ଏକ ଉପତ୍ୟକାରେ ସେ ଶୋଭାମୟ ବଦରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇ, ସେ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଠାରେ ରହିଲେ।

କଦାଚିଦାଗତୌ ତତ୍ର ପୁରାଣାଵୃଷିସତ୍ତମୌ । ନରନାରାଯଣୌ ଦେଵୌ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତୌ ।। ୪୮.

କେବଳ ଏକଥର, ସେଠାକୁ ପୁରାତନ ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷି ନର ଓ ନାରାୟଣ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ, ଆସିଲେ।

ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ରାଜାନଂ ପୂର୍ଵାଗତମରିଂଦମୌ । ଧ୍ଯାଯନ୍ତଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଖ୍ଯଂ ପରମଂ ପଦମ୍ ।। ୪୮.

ସେ ଦୁଇଜଣ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଋଷି, ସେଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଆସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଅର୍ଥାତ୍ ବିଷ୍ଣୁ ନାମକ ପରମ ପଦକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।

ତୌ ପ୍ରୀତାଵୂଚତୁସ୍ତଂ ତୁ ରାଜାନଂ କ୍ଷୀଣକଲ୍ମଷମ୍ । ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଵରଦୌ ସ୍ଵସ୍ତଵାଗତୌ ।। ୪୮.

ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ପାପ କମିଯାଇଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଛୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ଚାହିଁନିଅ।'

ରାଜୋଵାଚ । ଭଵନ୍ତୌ କୌ ନ ଜାନାମି କସ୍ଯ ଗୃହ୍ଣାମ୍ଯହଂ ଵରମ୍ । ଆରାଧଯାମି ଯତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଵରମିଚ୍ଛାମି ଶୋଭନମ୍ ।। ୪୮.

ରାଜା କହିଲେ, 'ମୁଁ ଜାଣେନି ଆପଣମାନେ କିଏ, କିମ୍ବା କାହାଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେବି। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଉପାସନା କରେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେଁ।'

ଏଵମୁକ୍ତୌ ତୁ ତୌ ରାଜ୍ଞା କମାରାଧଯସେ ପ୍ରଭୋ । କଂ ଵା ଵରଂ ଵୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ କଥଯସ୍ଵ କୁତୂହଲାତ୍ ।। ୪୮.

ରାଜାଙ୍କ ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କେଉଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଛ? କେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ? ଆମେ ଜିଜ୍ଞାସାବଶତଃ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କହ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ରାଜା ଵିଷ୍ଣୁମାରାଧଯାମ୍ଯହମ୍ । କଥଯିତ୍ଵା ସ୍ଥିତସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ତତସ୍ତାଵୂଚତୁଃ ପୁନଃ ।। ୪୮.

ଏପରି ପଚାରାଯିବା ପରେ, ରାଜା କହିଲେ, 'ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ।' ଏହି କଥା କହି ସେ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ପୁନି କହିଲେ—

ରାଜନ୍ ତସ୍ଯୈଵ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାଦାଵଯୋର୍ଵରଃ । ଦାତଵ୍ଯସ୍ତେ ଵରଂ ବ୍ରୂହି କସ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତ୍ତତେ ।। ୪୮.

'ହେ ରାଜା, ସେଇ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରୁ ଆମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ। ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କହ।'

ରାଜୋଵାଚ । ଯଥା ଯଜ୍ଞେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଵିଧଦକ୍ଷିଣୈଃ । ଯଷ୍ଟୁଂ ସମର୍ଥତା ମେ ସ୍ଯାତ୍ ତଥା ମେ ଦଦତଂ ଵରମ୍ ।। ୪୮.

ରାଜା କହିଲେ, 'ମୋତେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବାରେ ସମର୍ଥ ହେବି।'

ନର ଉଵାଚ । ସ୍ଵଯଂ ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ଲୋକମାର୍ଗପ୍ରଦର୍ଶକଃ । ମଯା ସହ ତପଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ବଦର୍ଯାଂ ଲୋକଭାଵନଃ ।। ୪୮.

ନର କହିଲେ, 'ଲୋକଙ୍କୁ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଥିବା ନାରାୟଣ ଦେବ ନିଜେ, ମୋ ସହ ବଦରୀରେ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତୁ।'

ଅଯଂ ମତ୍ସ୍ଯୋଽଭଵତ୍ ପୂର୍ଵଂ ପୁନଃ କୂର୍ମ୍ମସ୍ଵରୂପଵାନ୍ । ଵରାହଶ୍ଚାଭଵଦ୍ ଦେଵୋ ନରସିଂହସ୍ତତୋଽଭଵତ୍ ।। ୪୮.

ଏହି ଭଗବାନ ପୂର୍ବେ ମାଛ ହୋଇଥିଲେ, ପୁନି କଛୁଆ ଆକୃତି ନେଲେ, ତାପରେ ବରାହ ହେଲେ, ତା'ପରେ ନରସିଂହ ହେଲେ।

ଵାମନସ୍ତୁ ତତୋ ଜାତୋ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାବଲଃ । ପୁନର୍ଦାଶରଥିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵଃ ପୁନର୍ବଭୌ ।। ୪୮.

ତା'ପରେ ବାମନ ହେଲେ, ପୁନି ମହାବଳୀ ଜାମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ହେଲେ, ପୁନି ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇ, ଏବଂ ପରେ ବାସୁଦେବ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ବୁଦ୍ଧୋ ଭୂତ୍ଵା ଜନଂ ହ୍ଯେଷ ମୋହଯାମାସ ପାର୍ଥିଵ । ସପତ୍ନାନ୍ ଦସ୍ଯଵୋ ମ୍ଲେଚ୍ଛାନ୍ ପୁନର୍ହତ୍ଵା ମହୀମିମାମ୍ । ପ୍ରକୃତିସ୍ଥାଂ ଚକାରାଯଂ ସ ଏଷ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ ।। ୪୮.

ବୁଦ୍ଧ ରୂପ ଧରି, ସେ ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି, ରାଜା, ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ; ପରେ ଶତ୍ରୁ, ଚୋର ଓ ବିଦେଶୀ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ପୁନି ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରାଇଲେ—ସେଇ ପ୍ରଭୁ ହରି।

ପୂଜ୍ଯତେ ମତ୍ସ୍ଯରୂପେଣ ସର୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵମଭୀପ୍ସୁଭିଃ । ସ୍ଵଵଂଶୋଦ୍ଧରଣାର୍ଥାଯ କୂର୍ମରୂପୀ ତୁ ପୂଜ୍ଯତେ ।। ୪୮.

ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଏବଂ ନିଜ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ କୂର୍ମ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରାଯାଏ।

ଭଵୋଦଧିନିମଗ୍ନେନ ଵାରାହଃ ପୂଜ୍ଯତେ ହରିଃ । ନାରସିଂହେଣ ରୂପେଣ ତଦ୍ଵତ୍ ପାପଭଯାନ୍ନରୈଃ ।। ୪୮.

ଭବସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ବରାହ ରୂପରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ; ଏହିପରି, ପାପ ଭୟରେ ଲୋକମାନେ ନରସିଂହ ରୂପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।

ଵାମନଂ ମୋହନାଶାଯ ଵିତ୍ତାର୍ଥେ ଜଗଦଗ୍ନିଜମ୍ । କ୍ରୂରଶତ୍ରୁଵିନାଶାଯ ଯଜେଦ୍ ଦାଶରଥିଂ ବୁଧଃ ।। ୪୮.

ମୋହ ନାଶ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଜଗତର ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବାମନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ କ୍ରୂର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଦଶରଥପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।

ବଲକୃଷ୍ଣୌ ଯଜେଦ୍ ଧୀମାନ୍ ପୁତ୍ରକାମୋ ନ ସଂଶଯଃ । ରୂପକାମୋ ଯଜେଦ୍ ବୁଦ୍ଧଂ କଲ୍କିନଂ ଶତ୍ରୁଘାତନେ ।। ୪୮.

ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି; ରୂପ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକେ ବୁଦ୍ଧଙ୍କୁ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ କଳ୍କିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନରସ୍ତସ୍ଯ ଇମାମେଵାବ୍ରଵୀନ୍ମୁନିଃ । ଦ୍ଵାଦଶୀଂ କୃତଵାନ୍ ସୋଽପି ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ବଭୂଵ ହ । ତସ୍ଯୈଵ ନାମ୍ନା ବଦରୀ ଵିଶାଲାଖ୍ଯାଽଭଵନ୍ମୁନେ ।। ୪୮.

ଏଭଳି କହି, ସେ ପୁରୁଷ ମୁନିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ; ସେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କରି, ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହେଲେ; ତାଙ୍କ ନାମରେ ବଡରୀ, ଯାହାକୁ ବିଶାଳ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଡାକାଯାଏ।