ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନମୋ ରାମାଭିରାମାଯ ପାଦୌ ପୂର୍ଵଂ ସମର୍ଚଯେତ୍ । ତ୍ରିଵିକ୍ରମାଯେତି କଟିଂ ଧୃତଵିଶ୍ଵାଯ ଚୋଦରମ୍ ।। ୪୫.

ପ୍ରଥମେ 'ରାମାଭିରାମ' ବୋଲି ଚରଣକୁ ପୂଜିବା, ପରେ 'ତ୍ରିବିକ୍ରମ' ବୋଲି କଟିକୁ, ଏବଂ 'ବିଶ୍ୱଧାରୀ' ବୋଲି ଉଦରକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଉରଃ ସଂଵତ୍ସରାଯେତି କଣ୍ଠଂ ସଂଵର୍ତ୍ତକାଯ ଚ । ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଧାରିଣେ ବାହୂ ସ୍ଵନାମ୍ନାଽବ୍ଜରଥାଙ୍ଗକୌ ।। ୪୫.

ଉରକୁ 'ସଂବତ୍ସର' ବୋଲି, କଣ୍ଠକୁ 'ସଂବର୍ତ୍ତକ', ବାହୁକୁ 'ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ' ବୋଲି, ଦୁଇ ଅଂଜଳିକୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ନାମରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ସହସ୍ତ୍ରଶିରସେଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ପ୍ରାଗୁକ୍ତଂ କୁମ୍ଭଂ ଵିନ୍ଯସେତ୍ ।। ୪୫.

ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ପୂଜିଲା ପରେ, ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା କୁମ୍ଭକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରାଗ୍ଵଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗଚ୍ଛନ୍ନୌ ସୌଵର୍ଣୌ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ । ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ପ୍ରଭାତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତୌ । ଦାତଵ୍ଯୌ ମନସା କାମମୀହତା ପୁରୁଷେଣ ତୁ ।। ୪୫.

ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଢାକି, ସୁନାର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜି, ପ୍ରଭାତରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ମନରେ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅପୁତ୍ରେଣ ପୁରା ପୃଷ୍ଟୋ ରାଜ୍ଞା ଦଶରଥେନ ଚ । ପୁତ୍ରକାମପରଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵସିଷ୍ଠଃ ପରମାର୍ଚିତଃ ।। ୪୫.

ପୂର୍ବରୁ ଦଶରଥ ରାଜା, ପୁଅ ନଥିବାରୁ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ପରେ ପୁଅ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜିଥିଲେ।

ଇଦମେଵ ଵିଧାନଂ ତୁ କଥଯାମାସ ସ ଦ୍ଵିଜଃ । ପ୍ରାଗ୍ରହସ୍ଯଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତୁ ସ ରାଜା କୃତଵାନିଦମ୍ ।। ୪୫.

ସେ ଦ୍ୱିଜ ଏହି ନିୟମ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ କୁହିଥିଲେ, ଏବଂ ନିୟମ ଜାଣି ସେ ରାଜା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଜଜ୍ଞେ ରାମନାମା ସୁତୋ ବଲୀ । ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ସୋଽଵ୍ଯଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରିତୁଷ୍ଟୋ ମହାମୁନେ । ଏତଦୈହିକମାଖ୍ଯାତଂ ପାରତ୍ରିକମତଃ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୪୫.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ନିଜେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ରାମ ନାମରେ। ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ ଚାରି ଭାଗରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିଲେ, ହେ ମହାମୁନି। ଏହା ଏହି ଲୋକର ଫଳ; ଏବେ ପରଲୋକର ଫଳ ଶୁଣ।

ତାଵଦ୍ ଭୋଗାନ୍ ଭୁଞ୍ଜତେ ସ୍ଵର୍ଗସଂସ୍ଥୋ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରା ଦଶ ଚ ଦ୍ଵିଦ୍ଵିସଂଖ୍ଯା । ଅତୀତକାଲେ ପୁନରେତ୍ଯ ମର୍ତ୍ତ୍ଯୋ ଭଵେତ ରାଜା ଶତଯଜ୍ଞଯାଜୀ । ନଶ୍ଯନ୍ତି ପାପାନି ଚ ତସ୍ଯ ପୁଂସଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନିର୍ଵାଣମଲଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ।। ୪୫.

ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାହାର ଦୁଇଗୁଣା ସଂଖ୍ୟା ରାଜ କରନ୍ତି, ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରେ। ସେ ସମୟ ଶେଷ ହେଲେ, ପୁନି ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଶତଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ରାଜା ହୁଏ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ସାନ୍ତି ଓ ଶାଶ୍ୱତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଆଷାଢେଽପ୍ଯେଵମେଵଂ ତୁ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ଵିଧିନା ନରଃ । ଅର୍ଚଯେତ୍ ପରମଂ ଦେଵଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୈରନେକଶଃ ।। ୪୬.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଏହିପରି ଭାବରେ ଆଷାଢ଼ ମାସରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଅନେକ ପୁଷ୍ପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲରେ ପରମ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

ଵାସୁଦେଵାଯ ପାଦୌ ତୁ କଟିଂ ସଂକର୍ଷଣାଯ ଚ । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯେତି ଜଠରଂ ଅନିରୁଦ୍ଧାଯ ଵୈ ଉରଃ ।। ୪୬.

ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପାଦ, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ କଟି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଜଠର, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟ ଦିଅ।

ଚକ୍ରପାଣଯେତି ଭୁଜୌ କଣ୍ଠଂ ଭୂପତଯେ ତଥା । ସ୍ଵନାମ୍ନା ଶଙ୍ଖଚକ୍ରୌ ତୁ ପୁରୁଷାଯେତି ଵୈ ଶିରଃ ।। ୪୬.

ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଭୁଜ, ଭୂପତିଙ୍କୁ କଣ୍ଠ, ନିଜ ନାମରେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର, ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଦିଅ।

ଏଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ମେଧାଵୀ ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ଘଟମ୍ । ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯୋପରି ତତୋ ନ୍ଯସେତ୍ । କାଞ୍ଚନଂ ଵାସୁଦେଵଂ ତୁ ଚତୁର୍ଵ୍ଯୂହଂ ସନାତନମ୍ ।। ୪୬.

ଏଭଳି ଉପାସନା କରି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଘଟ ରଖିବା ଉଚିତ, ଜଣେ ଚାଦର ଦେଇ ଢାକିବା ଉପରେ, ତା'ପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଚାରି ଭାଗର ନିତ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ।

ତମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧାନେନ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍ । ପ୍ରାଗ୍ଵତ୍ ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଵେଦଵାଦିନି ସୁଵ୍ରତେ । ଏଵଂ ନିଯମଯୁକ୍ତସ୍ଯ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ।। ୪୬.

ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସୁଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ନିୟମ ପାଳନ କରିଥିବାର ଫଳ ମୋତେ ଶୁଣ।

ଵସୁଦେଵୋଽଭଵଦ୍ ରାଜା ଯଦୁଵଂଶଵିଵର୍ଦ୍ଧନଃ । ଦେଵକୀ ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ତୁ ସମାନଵ୍ରତଧାରିଣୀ ।। ୪୬.

ବାସୁଦେବ ରାଜା ହେଲେ, ଯଦୁବଂଶକୁ ବଢାଇଲେ। ଦେବକୀ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ସମାନ ନିୟମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ସା ତ୍ଵପୁତ୍ରାଽଭଵତ୍ ସାଧ୍ଵୀ ପତିଧର୍ମପରାଯଣା । ତସ୍ଯ କାଲେନ ମହତା ନାରଦୋଽଭ୍ଯଗମଦ୍ ଗୃହମ୍ ।। ୪୬.

ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ପତିଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ନାରଦ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।

ଵସୁଦେଵେନାସୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜିତୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ । ଵସୁଦେଵ ଶ୍ରୁଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦେଵକାର୍ଯଂ ମମାନଘ । ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତାଂ ଚ କଥାଂ ଶୀଘ୍ରମାଗତୋଽସ୍ମି ତଵାନ୍ତିକମ୍ ।। ୪୬.

ବାସୁଦେବ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିଲେ, ନାରଦ କହିଲେ: 'ବାସୁଦେବ, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୋର ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।'

ପୃଥିଵୀ ଦେଵସମିତୌ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ଯଦୂତ୍ତମ । ଗତ୍ଵା ଚ ଜଲ୍ପତୀ ଭାରଂ ନ ଶକ୍ତା ଊହିତୁଂ ସୁରାଃ ।। ୪୬.

ଯଦୁମାନ୍ୟ, ମୁଁ ଦେବସଭାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଛି। ଦେବତାମାନେ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ଭାର ବହିବାରେ ଅସମର୍ଥ।

ସୌଭକଂସଜରାସନ୍ଧାଃ ପୁନର୍ନରକ ଏଵ ଚ । କୁରୁପାଞ୍ଚାଲଭୋଜାଶ୍ଚ ବଲିନୋ ଦାନଵାଃ ସୁରାଃ । ପୀଡଯନ୍ତି ସମେତା ମାଂ ତାନ୍ ହନଧ୍ଵଂ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ।। ୪୬.

ସୌଭ, କଂସ, ଜରାସନ୍ଧ, ନରକ ଏବଂ କୁରୁ, ପାଞ୍ଚାଳ, ଭୋଜ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛନ୍ତି। ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କର।

ଏଵମୁକ୍ତାଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ତେ ଦେଵା ନାରାଯଣଂ ଗତାଃ । ମନସା ସ ଚ ଦେଵେଶଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷସ୍ତତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ ବଭୌ ।। ୪୬.

ପୃଥିବୀ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନରେ ଭାବି, ସେ ତୁରନ୍ତ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ଉଵାଚ ଚ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସ୍ଵଯଂ କାର୍ଯମିଦଂ ସୁରାଃ । ସାଧଯାମି ନ ସନ୍ଦେହୋ ମର୍ତ୍ଯଂ ଗତ୍ଵା ମନୁଷ୍ଯଵତ୍ ।। ୪୬.

ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜେ କହିଲେ: 'ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବି, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇ, ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ନେବି।'

କିଂତ୍ଵାଷାଢେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଯା ନାରୀ ସହ ଭର୍ତ୍ତୃଣା । ଉପୋଷ୍ଯତି ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ତସ୍ଯା ଗର୍ଭେ ଭଵାମ୍ଯହମ୍ ।। ୪୬.

କିନ୍ତୁ ଆଷାଢ଼ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ, ଯେଉଁ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପତି ସହିତ ଉପବାସ କରିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ଚାହମିହାଗତଃ । ଉପଦିଷ୍ଟଂ ତୁ ଭଵତୋ ଅପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ । ଉପୋଷ୍ଯ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ସହଭାର୍ଯୋ ନ ସଂଶଯଃ ।। ୪୬.

ଏପରି କହି ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ, ମୁଁ ନିଜେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ ଯାହା ଶିଖିଛ, ବିଶେଷ କରି ଅପୁତ୍ର ପାଇଁ—ଉପବାସ କରିଲେ, ପତ୍ନୀ ସହିତ ପୁତ୍ର ମିଳେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଏତାଂ ଚ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ କୃତ୍ଵା ଵସୁଦେଵସ୍ତଥାପ୍ତଵାନ୍ । ମହତୀଂ ଚ ଶ୍ରିଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତଃ ।। ୪୬.

ବାସୁଦେବ ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ କରି, ବଡ଼ ଶ୍ରୀ ଓ ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ସହିତ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଭୁକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯଂ ସୋଽଥ ଗତଃ ପରମିକାଂ ଗତିମ୍ । ଏଷ ତେ ଵିଧିରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆଷାଢେ ମାସି ଵୈ ମୁନେ ।। ୪୬.

ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଆଷାଢ଼ ମାସର ନିୟମ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।

ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ । ଶ୍ରାଵଣସ୍ଯ ତୁ ମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀ । ଅର୍ଚଯେତ୍ ପରମଂ ଦେଵଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୈର୍ଜନାର୍ନମ୍ ।। ୪୭.

ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ଉତ୍ତମ ଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଦାମୋଦରାଯ ପାଦୌ ତୁ ହୃଷୀକେଶାଯ ଵୈ କଟିମ୍ । ସନାତନେତି ଜଠରମୁରଃ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଧାରିଣେ ।। ୪୭.

ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ପାଦ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କଟି, ସନାତନଙ୍କୁ ଜଠର, ଶ୍ରୀବତ୍ସଧାରୀଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟ ଦିଅ।

ଚକ୍ରପାଣଯେତି ଭୁଜୌ କଣ୍ଠଂ ଚ ହରଯେ ତଥା । ମୁଞ୍ଜକେଶାଯ ଚ ଶିରୋ ଭଦ୍ରାଯେତି ଶିଖାଂ ତଥା ।। ୪୭.

ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଭୁଜ, ହରିଙ୍କୁ କଣ୍ଠ, ମୁଞ୍ଜକେଶଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ, ଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଶିଖା ଦିଅ।

ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ କୁମ୍ଭଂ ପୂର୍ଵଵଦେଵ ତୁ । ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ତୁ ତସ୍ଯୋପରି ତତୋ ନ୍ଯସେତ୍ ।। ୪୭.

ଏଭଳି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ପାଣିଘଟିକୁ ପୂଜା କରି ସ୍ଥାପନ କରିବା ପରେ, ଏହାର ଉପରେ ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସେଗୁଡିକୁ ଉପରେ ରଖିବାକୁ ପଡିବ।

କାଞ୍ଚନଂ ଦେଵଦେଵଂ ତୁ ଦାମୋଦରସନାମକମ୍ । ତମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧାନେନ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍ ।। ୪୭.

ଦେବଦେବଙ୍କର ଦାମୋଦର ନାମକ ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।